ਬਧ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਪਾਸ਼ੇਨਾਮੋਘਵਰ੍ਚਸਾ। ਮਾਤੁਰਂਤਿਕਮਾਗਚ੍ਛਦ੍ਵ੍ਯਾਧਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮृਗਂ ਯਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਚਮਕ ਵਾਲੀ ਫਾਂਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਮਾਂ ਕੋਲ ਲਿਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਛੋਟਾ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਕਸ਼੍ਯਪਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਆਗਤੌ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤਾਂ ਮਾਤਾਪੁਤ੍ਰਾਵਭੀਤਕੌ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਮਹਾਂ ਤਪਸੀ ਕਸ਼ਯਪ ਉਥੇ ਆ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਮਾਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨਿਡਰ ਖੜੇ ਸਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਵੁਵਾਚੇਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਕਸ਼੍ਯਪ ਏਵ ਚ। ਮੁਂਚੈਨਂ ਪੁਤ੍ਰ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰਂ ਕਿਮਨੇਨ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦਾ ਨਹੀਂ।'
ਅਵਮਾਨੋ ਵਧਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਪੁਤ੍ਰ ਸਂਭਾਵਿਤਸ੍ਯ ਤੁ। ਅਸ੍ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਯੋ ਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਧਸ੍ਤਾਨ੍ਮृਤ ਏਵ ਸਃ
'ਪੁੱਤਰ, ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲੇ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੈ; ਜੋ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਤੇ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਮਰਿਆ ਹੀ ਸਮਝੋ।'
ਪਰਸ੍ਯ ਗੌਰਵਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰਾਹਵੇ। ਸਜੀਵਨ੍ਨੇਵ ਹਿ ਮृਤੋ ਦਿਵਸੇ ਦਿਵਸੇ ਪੁਨਃ
'ਦੂਜੇ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਵੈਰੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿਉਂਦਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮਰਿਆ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।'
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਜ੍ਰਾਂਗਃ ਪ੍ਰਣਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਨ ਮੇ ਕृਤ੍ਯਮਨੇਨਾਸ੍ਤਿ ਮਾਤੁਰਾਜ੍ਞਾ ਕृਤਾ ਹਿ ਮੇ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵਜਰਾਂਗ ਨੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂਦਾ ਇਸ ਨਾਲ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ; ਮਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।'
ਤ੍ਵਂ ਸੁਰਾਸੁਰਨਾਥੋ ਵੈ ਮਾਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਃ। ਕਰਿष੍ਯੇ ਤ੍ਵਦ੍ਵਚੋ ਦੇਵ ਏष ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ
'ਤੁਸੀਂ ਦੇਵ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹੋ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾ ਹੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਾ, ਇਹ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।'
ਤਪਸੇਮੇਰਤਿਰ੍ਦੇਵਨਿਰ੍ਵਿਘ੍ਨਂਤਚ੍ਚਮੇਭਵੇਤ੍। ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਭਗਵਨ੍ਨਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਰਰਾਮ ਹ
'ਮੇਰਾ ਤਪ ਨਿਰਵਿਘਨ ਚੱਲੇ, ਭਗਵਾਨ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਹੋਵੇ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੂष੍ਣੀਂ ਸ੍ਥਿਤੇ ਦੈਤ੍ਯੇ ਪ੍ਰੋਵਾਚੇਦਂ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ। ਤਪਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁ ਮਾਪਨ੍ਨਃ ਸੋਸ੍ਮਚ੍ਛਾਸਨਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਦੈਤ ਚੁੱਪ ਖੜਾ ਸੀ, ਪਿਤਾ ਮਹਾ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਕਿਹਾ: ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਤਪ ਕਰ, ਹੌਸਲਾ ਨਾ ਹਾਰ, ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਤੇ ਡਟ ਕੇ ਰਹਿ।'
ਅਨਯਾ ਚਿਤ੍ਤਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਹਿ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਜਨ੍ਮਨਃ ਫਲਮ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਦ੍ਮਜਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸਸਰ੍ਜਾਯਤਲੋਚਨਾਮ੍
'ਇਸ ਚਿੱਤ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਜੀਵਨ ਦਾ ਫਲ ਪੂਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਨੇ ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਬਣਾਈ।
ਤਾਮਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦਦੌ ਦੇਵਃ ਪਤ੍ਨ੍ਯਰ੍ਥੇ ਪਦ੍ਮਸਂਭਵਃ। ਵਰਾਂਗੀਤਿ ਚ ਨਾਮਾਸ੍ਯਾਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਾਤਃ ਪਿਤਾਪਹਃ
ਉਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਲਈ, ਪਦਮ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ 'ਵਰਾਂਗੀ' ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਵਜ੍ਰਾਂਗੋਪਿ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਜਗਾਮ ਤਪਸੇ ਵਨਮ੍। ਊਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਬਾਹੁਸ੍ਸ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੋ ਚਰਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਵਜਰਾਂਗ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਤਪ ਕਰਨ ਲਈ ਜੰਗਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉੱਠੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਕਾਲਂ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਮਹਾਤਪਾਃ। ਤਾਵਚ੍ਚਾਧੋਮੁਖਃ ਕਾਲਂ ਤਾਵਤ੍ਪਂਚਾਗ੍ਨਿਮਧ੍ਯਗਃ
ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਕਾਲਾ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਥੱਲੇ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਵਿਚ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਨਿਰਾਹਾਰੋ ਘੋਰਤਪਾਸ੍ਤਪੋਰਾਸ਼ਿਰਜਾਯਤ। ਤਤਃ ਸੋਂਤਰ੍ਜਲੇ ਚਕ੍ਰੇ ਵਾਸਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਉਹ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਭਿਆਨਕ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਤਪ ਦੀ ਢੇਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਲਈ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਵਾਸਾ ਕੀਤਾ।
ਜਲਾਂਤਰਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀ ਮਹਾਵ੍ਰਤਾ। ਤਸ੍ਯੈਵ ਤੀਰੇ ਸਰਸਃ ਸ੍ਥਿਤਾऽਸੌ ਮੌਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ
ਜਦ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਹੀ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਚੁੱਪ ਰਹੀ।
ਨਿਰਾਹਾਰਂ ਤਪੋ ਘੋਰਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਤਸ੍ਯਾਂ ਤਪਸਿ ਵਰ੍ਤਂਤ੍ਯਾਮਿਂਦ੍ਰਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਭੀषਿਕਾਮ੍
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਿਲਾ, ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਭਾਰੀ ਤਪ ਵਿਚ ਜਾ ਪਈ। ਜਦ ਉਹ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਰ੍ਕਟਾਕਾਰਸ੍ਤਦਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਮਹਤ੍। ਬ੍ਰਸੀਂ ਚਕਰ੍ष ਬਲਵਾਨ੍ਗਂਧਾਦ੍ਯਰ੍ਚਾਕਰਂਡਕਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਬਾਂਦਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭੋਗ-ਪਾਤਰ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਟੋਕਰੀ ਖਿੱਚੀ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਸਿਂਹਰੂਪੇਣ ਭੀषਯਾਮਾਸ ਭਾਮਿਨੀਮ੍। ਤਤੋ ਭੁਜਂਗਰੂਪੇਣਾਪ੍ਯਦਸ਼ਚ੍ਚਰਣਦ੍ਵਯਮ੍
ਫਿਰ, ਸਿੰਘ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਡਰਾਇਆ। ਫਿਰ, ਸੱਪ ਬਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਡੱਸਿਆ।
ਤਪੋਬਲਵਸ਼ਾਤ੍ਸਾ ਤੁ ਨਵਧ੍ਯਤ੍ਵਂ ਜਗਾਮ ਹ। ਭੀषਿਕਾਭਿਰਨੇਕਾਭਿਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ਯਨ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਡਿਗੀ ਨਹੀਂ। ਪਾਕ-ਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਈ ਡਰਾਂ ਨਾਲ ਤੰਗ ਕੀਤਾ।
ਵਿਰਰਾਮ ਯਦਾ ਨੈਵ ਵਜ੍ਰਾਂਗਮਹਿषੀ ਤਦਾ। ਸ਼ੈਲਸ੍ਯਦੁष੍ਟਤਾਂ ਮਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਪਂ ਦਾਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਾ
ਜਦ ਵਜਰਾਂਗ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤਪ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ।
ਤਾਂ ਸ਼ਾਪਾਭਿਮੁਖੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ੈਲਃ ਪੁਰੁषਵਿਗ੍ਰਹਃ। ਉਵਾਚ ਤਾਂ ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਵਰਾਂਗੀਂ ਭੀਤਲੋਚਨਃ
ਜਦ ਪਹਾੜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਸੁੰਦਰ, ਉੱਚੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਵਰਾਂਗੀ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਸ਼ੈਲ ਉਵਾਚ। ਨਾਹਂ ਮਹਾਵ੍ਰਤੇ ਦੁष੍ਟਃ ਸੇਵ੍ਯੋਹਂ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍। ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਤੇ ਕਰੋਤ੍ਯੇष ਰੁषਿਤਃ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਪਹਾੜ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮਹਾਂ ਵਰਤ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਦੋਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਮੈਂ ਸੇਵਨਯ ਹਾਂ। ਪਾਕ-ਸ਼ਾਸਨ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਜਾਤਃ ਕਾਲੋ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਕਃ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ਕਾਲੇ ਕਮਲਸਂਭਵਃ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਬੀਤ ਗਏ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਪਦਮ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਇਆ।
ਤੁष੍ਟਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਜ੍ਰਾਂਗਂ ਤਦਾਗਤ੍ਯ ਜਲਾਸ਼ਯਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ। ਦਦਾਮਿ ਸਰ੍ਵਕਾਮਂ ਤ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਦਿਤਿਨਂਦਨ
ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਜਰਾਂਗ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਆਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੇ ਕਰਾਂਗਾ; ਉਠ, ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦੋਤ੍ਥਾਯ ਸ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਸ੍ਤਪੋਨਿਧਿਃ। ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਤਪ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਸੀ, ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਵਜ੍ਰਾਂਗ ਉਵਾਚ। ਆਸੁਰੋ ਮਾਸ੍ਤੁ ਮੇ ਭਾਵਃ ਸਂਤੁ ਲੋਕਾ ਮਮਾਕ੍ਸ਼ਯਾਃ। ਤਪਸ੍ਯਭਿਰਤਿਰ੍ਮੇऽਸ੍ਤੁ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਵਰ੍ਤਨਮ੍
ਵਜਰਾਂਗ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਅਸੁਰ-ਸਵਭਾਵ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਸਦਾ ਰਹਿਣ; ਮੈਨੂੰ ਤਪ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਤੇ ਇਸ ਸਰੀਰ ਦੀ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਮਿਲੇ।'
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤਂ ਦੇਵੋ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਕਮਾਲਯਮ੍। ਵਜ੍ਰਾਂਗੋਪਿ ਸਮਾਪ੍ਤੇ ਤੁ ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਰਸਂਯਮਃ
'ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਵੇ,' ਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਵਜਰਾਂਗ, ਆਪਣਾ ਤਪ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਪੱਕੀ ਸਯਮ ਵਿਚ ਰਿਹਾ—
ਸਂਗਂਤੁਮਿਚ੍ਛਨ੍ਸ੍ਵਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਨ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਰਮੇ ਸ੍ਵਕੇ। ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਵਿष੍ਟਃ ਸ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਗਹਨਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕਿਆ। ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਆਦਾਤੁਂ ਫਲਮੂਲਾਨਿ ਸ ਚ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵ੍ਯਲੋਕਯਤ੍। ਰੁਦਨ੍ਤੀਂ ਸ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਦੀਨਾਂ ਤਰੁਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਿਤਾਨਨਾਮ੍
ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਲੈਣ ਲਈ ਜਦ ਉਹ ਗਿਆ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਮੂੰਹ ਛੁਪਾਈ ਹੋਈ, ਉਦਾਸ ਤੇ ਰੋ ਰਹੀ ਵੇਖਿਆ।
ਤਾਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਤਤੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਪਰਿਸਾਂਤ੍ਵਯਨ੍। ਵਜ੍ਰਾਂਗ ਉਵਾਚ। ਕੇਨ ਤੇऽਪਕृਤਂ ਭਦ੍ਰੇ ਯਮਲੋਕਂ ਯਿਯਾਸੁਨਾ
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਪੁੱਛਿਆ: ਵਜਰਾਂਗ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਕਿਸ ਨੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ, ਸਜਣੀ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ?'