ਏਤਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਭਵਤ੍ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਤਾਰਕਾਮਯੇ। ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਯਨ੍ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਸਿ
ਇਹ ਤਾਰਕਾਮਯ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵਾਪਰਿਆ ਅਚੰਭਾ ਸੀ—ਦਾਨਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਬਾਰੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਭੀष੍ਮ ਉਵਾਚ। ਸ਼੍ਰੁਤਃ ਪਦ੍ਮੋਦ੍ਭਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਤ੍ਵਯੇਰਿਤਃ। ਸਮਾਸਾਦ੍ਭਵਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਚ ਗੁਹਸ੍ਯ ਚ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਸੀਂ ਪਦਮ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾਈ; ਗੁਹਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਉਤਪੱਤੀ ਵੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।'
ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਯਥਾਭੂਤਃ ਕृਤਂ ਚ ਯਤ੍। ਤਾਰਕਸ਼੍ਚ ਕਥਂ ਭੂਤੋ ਦਾਨਵੋ ਬਲਵਤ੍ਤਰਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਇਹ ਸਚੀ ਘਟਨਾ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕੀ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਤਾਰਕ ਕਿਵੇਂ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਦਾਨਵ ਬਣ ਗਿਆ।
ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇਯੇਨ ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕਥਂ ਧ੍ਵਸ੍ਤੋ ਮਹਾਸੁਰਃ। ਕਥਂ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਮੁਨਯਃ ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਮਂਦਰਂ ਗਿਰਿਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਉਹ ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ ਕਾਰਤਿਕੇ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ? ਤੇ ਰੁਦਰ ਨੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਭੇਜਿਆ?
ਕਥਂ ਲਬ੍ਧਾ ਉਮਾ ਤਤ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ। ਏਤਦਾਖ੍ਯਾਹਿ ਮੇ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਭੂਤਂ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਰੁਦਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਉਮਾ ਨੂੰ ਉਥੇ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ? ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਉਹੀ ਦੱਸੋ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਕਸ਼੍ਯਪੇਨ ਪੁਰਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਦਿਤਿਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾਰਣਿਃ ਸ਼ੁਭਾ। ਵਜ੍ਰਸਾਰਮਯੈਸ਼੍ਚਾਂਗੈਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੇਵਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਕ ਵਾਰੀ ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਦਿਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮਾਂ ਸੀ, ਇਹ ਕਿਹਾ: 'ਦੇਵੀ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਵਜ੍ਰਾਂਗੋ ਨਾਮ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਭਵਿਤਾ ਧਰ੍ਮਵਤ੍ਸਲਃ। ਸਾ ਚ ਲਬ੍ਧਵਰਾ ਦੇਵੀ ਸੁषੁਵੇ ਵਜ੍ਰਦੁਸ਼੍ਛਿਦਮ੍
ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਨਾਮ ਵਜਰਾਂਗ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰੇਗਾ। ਤੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਜਰਾਂਗ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੇਦਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਸ ਜਾਤਮਾਤ੍ਰ ਏਵਾਭੂਤ੍ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਪਾਰਗਃ। ਉਵਾਚ ਮਾਤਰਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਾਤਃ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣ੍ਯਹਮ੍
ਉਹ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹੀ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਪਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਮਾਂ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਤਸ੍ਯੋਵਾਚ ਤਤੋ ਹृष੍ਟਾ ਦਿਤਿਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾਧਿਪਸ੍ਯ ਤੁ। ਬਹਵੋ ਮੇ ਹਤਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਦਿਤੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: 'ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'
ਤੇषਾਮਪਚਿਤਿਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਗਚ੍ਛ ਸ਼ਕ੍ਰਵਧਾਯ ਤੁ। ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵ ਤਾਂ ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਬਲਾਤ੍
'ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਆ।' ਉਹ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦੇਵਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਬਧ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਪਾਸ਼ੇਨਾਮੋਘਵਰ੍ਚਸਾ। ਮਾਤੁਰਂਤਿਕਮਾਗਚ੍ਛਦ੍ਵ੍ਯਾਧਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮृਗਂ ਯਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਚਮਕ ਵਾਲੀ ਫਾਂਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਮਾਂ ਕੋਲ ਲਿਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਛੋਟਾ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਕਸ਼੍ਯਪਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਆਗਤੌ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤਾਂ ਮਾਤਾਪੁਤ੍ਰਾਵਭੀਤਕੌ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਮਹਾਂ ਤਪਸੀ ਕਸ਼ਯਪ ਉਥੇ ਆ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਮਾਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨਿਡਰ ਖੜੇ ਸਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਵੁਵਾਚੇਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਕਸ਼੍ਯਪ ਏਵ ਚ। ਮੁਂਚੈਨਂ ਪੁਤ੍ਰ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰਂ ਕਿਮਨੇਨ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦਾ ਨਹੀਂ।'
ਅਵਮਾਨੋ ਵਧਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਪੁਤ੍ਰ ਸਂਭਾਵਿਤਸ੍ਯ ਤੁ। ਅਸ੍ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਯੋ ਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਧਸ੍ਤਾਨ੍ਮृਤ ਏਵ ਸਃ
'ਪੁੱਤਰ, ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲੇ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੈ; ਜੋ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਤੇ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਮਰਿਆ ਹੀ ਸਮਝੋ।'
ਪਰਸ੍ਯ ਗੌਰਵਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰਾਹਵੇ। ਸਜੀਵਨ੍ਨੇਵ ਹਿ ਮृਤੋ ਦਿਵਸੇ ਦਿਵਸੇ ਪੁਨਃ
'ਦੂਜੇ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਵੈਰੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿਉਂਦਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮਰਿਆ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।'
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਜ੍ਰਾਂਗਃ ਪ੍ਰਣਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਨ ਮੇ ਕृਤ੍ਯਮਨੇਨਾਸ੍ਤਿ ਮਾਤੁਰਾਜ੍ਞਾ ਕृਤਾ ਹਿ ਮੇ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵਜਰਾਂਗ ਨੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂਦਾ ਇਸ ਨਾਲ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ; ਮਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।'
ਤ੍ਵਂ ਸੁਰਾਸੁਰਨਾਥੋ ਵੈ ਮਾਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਃ। ਕਰਿष੍ਯੇ ਤ੍ਵਦ੍ਵਚੋ ਦੇਵ ਏष ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ
'ਤੁਸੀਂ ਦੇਵ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹੋ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾ ਹੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਾ, ਇਹ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।'
ਤਪਸੇਮੇਰਤਿਰ੍ਦੇਵਨਿਰ੍ਵਿਘ੍ਨਂਤਚ੍ਚਮੇਭਵੇਤ੍। ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਭਗਵਨ੍ਨਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਰਰਾਮ ਹ
'ਮੇਰਾ ਤਪ ਨਿਰਵਿਘਨ ਚੱਲੇ, ਭਗਵਾਨ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਹੋਵੇ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੂष੍ਣੀਂ ਸ੍ਥਿਤੇ ਦੈਤ੍ਯੇ ਪ੍ਰੋਵਾਚੇਦਂ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ। ਤਪਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁ ਮਾਪਨ੍ਨਃ ਸੋਸ੍ਮਚ੍ਛਾਸਨਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਦੈਤ ਚੁੱਪ ਖੜਾ ਸੀ, ਪਿਤਾ ਮਹਾ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਕਿਹਾ: ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਤਪ ਕਰ, ਹੌਸਲਾ ਨਾ ਹਾਰ, ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਤੇ ਡਟ ਕੇ ਰਹਿ।'
ਅਨਯਾ ਚਿਤ੍ਤਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਹਿ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਜਨ੍ਮਨਃ ਫਲਮ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਦ੍ਮਜਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸਸਰ੍ਜਾਯਤਲੋਚਨਾਮ੍
'ਇਸ ਚਿੱਤ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਜੀਵਨ ਦਾ ਫਲ ਪੂਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਨੇ ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਬਣਾਈ।
ਤਾਮਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦਦੌ ਦੇਵਃ ਪਤ੍ਨ੍ਯਰ੍ਥੇ ਪਦ੍ਮਸਂਭਵਃ। ਵਰਾਂਗੀਤਿ ਚ ਨਾਮਾਸ੍ਯਾਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਾਤਃ ਪਿਤਾਪਹਃ
ਉਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਲਈ, ਪਦਮ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ 'ਵਰਾਂਗੀ' ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਵਜ੍ਰਾਂਗੋਪਿ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਜਗਾਮ ਤਪਸੇ ਵਨਮ੍। ਊਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਬਾਹੁਸ੍ਸ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੋ ਚਰਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਵਜਰਾਂਗ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਤਪ ਕਰਨ ਲਈ ਜੰਗਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉੱਠੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਕਾਲਂ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਮਹਾਤਪਾਃ। ਤਾਵਚ੍ਚਾਧੋਮੁਖਃ ਕਾਲਂ ਤਾਵਤ੍ਪਂਚਾਗ੍ਨਿਮਧ੍ਯਗਃ
ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਕਾਲਾ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਥੱਲੇ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਵਿਚ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਨਿਰਾਹਾਰੋ ਘੋਰਤਪਾਸ੍ਤਪੋਰਾਸ਼ਿਰਜਾਯਤ। ਤਤਃ ਸੋਂਤਰ੍ਜਲੇ ਚਕ੍ਰੇ ਵਾਸਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਉਹ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਭਿਆਨਕ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਤਪ ਦੀ ਢੇਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਲਈ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਵਾਸਾ ਕੀਤਾ।
ਜਲਾਂਤਰਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀ ਮਹਾਵ੍ਰਤਾ। ਤਸ੍ਯੈਵ ਤੀਰੇ ਸਰਸਃ ਸ੍ਥਿਤਾऽਸੌ ਮੌਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ
ਜਦ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਹੀ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਚੁੱਪ ਰਹੀ।
ਨਿਰਾਹਾਰਂ ਤਪੋ ਘੋਰਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਤਸ੍ਯਾਂ ਤਪਸਿ ਵਰ੍ਤਂਤ੍ਯਾਮਿਂਦ੍ਰਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਭੀषਿਕਾਮ੍
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਿਲਾ, ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਭਾਰੀ ਤਪ ਵਿਚ ਜਾ ਪਈ। ਜਦ ਉਹ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਰ੍ਕਟਾਕਾਰਸ੍ਤਦਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਮਹਤ੍। ਬ੍ਰਸੀਂ ਚਕਰ੍ष ਬਲਵਾਨ੍ਗਂਧਾਦ੍ਯਰ੍ਚਾਕਰਂਡਕਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਬਾਂਦਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭੋਗ-ਪਾਤਰ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਟੋਕਰੀ ਖਿੱਚੀ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਸਿਂਹਰੂਪੇਣ ਭੀषਯਾਮਾਸ ਭਾਮਿਨੀਮ੍। ਤਤੋ ਭੁਜਂਗਰੂਪੇਣਾਪ੍ਯਦਸ਼ਚ੍ਚਰਣਦ੍ਵਯਮ੍
ਫਿਰ, ਸਿੰਘ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਡਰਾਇਆ। ਫਿਰ, ਸੱਪ ਬਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਡੱਸਿਆ।
ਤਪੋਬਲਵਸ਼ਾਤ੍ਸਾ ਤੁ ਨਵਧ੍ਯਤ੍ਵਂ ਜਗਾਮ ਹ। ਭੀषਿਕਾਭਿਰਨੇਕਾਭਿਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ਯਨ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਡਿਗੀ ਨਹੀਂ। ਪਾਕ-ਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਈ ਡਰਾਂ ਨਾਲ ਤੰਗ ਕੀਤਾ।
ਵਿਰਰਾਮ ਯਦਾ ਨੈਵ ਵਜ੍ਰਾਂਗਮਹਿषੀ ਤਦਾ। ਸ਼ੈਲਸ੍ਯਦੁष੍ਟਤਾਂ ਮਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਪਂ ਦਾਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਾ
ਜਦ ਵਜਰਾਂਗ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤਪ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ।