ਹੂਯਂਤਾਮਗ੍ਨਯੋ ਵਿਪ੍ਰੈਰ੍ਵੇਦਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ। ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਬਲਿਹੋਮੇਨ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯੇਨ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਅਗਨੀਆਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੈਦਿਕ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਜਗਾਉਣ। ਦੇਵਤਾ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ, ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਪਾਠ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਣ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇਨ ਪਿਤਰਸ਼੍ਚੈਵ ਤੁष੍ਟਿਂ ਯਾਂਤੁ ਯਥਾਸੁਖਮ੍। ਵਾਯੁਸ਼੍ਚਰਤੁ ਮਾਰ੍ਗਸ੍ਥਸ੍ਤ੍ਰਿਧਾ ਦੀਪ੍ਯਤੁ ਪਾਵਕਃ
ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਧ ਨਾਲ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਵਾਯੂ ਆਪਣੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲੇ, ਪਾਵਕ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕੇ।
ਤ੍ਰਯੋਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਸ੍ਤਪਰ੍ਪਯਂਤ੍ਵਾਤ੍ਮਜੈਰ੍ਗੁਣੈਃ। ਕ੍ਰਤਵਃ ਸਂਪ੍ਰਵਰ੍ਤਂਤਾਂ ਦੀਕ੍ਸ਼ਣੀਯੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭਿਃ
ਤਿੰਨ ਵਰਗ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ। ਯਜਨੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹੋਵੇ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਸ਼੍ਚੋਪਪਦ੍ਯਂਤਾਂ ਯਾਜ੍ਞਿਕੈਸ਼੍ਚ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍। ਗਾਸ਼੍ਚ ਸੂਰ੍ਯੋ ਰਸਾਨ੍ਸੋਮੋ ਵਾਯੁਃ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਣਿषੁ
ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ। ਸੂਰਜ ਗਾਂ ਨੂੰ, ਸੋਮ ਰਸਾਂ ਨੂੰ, ਵਾਯੂ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ।
ਤਰ੍ਪਯਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਂਤਾਮੇਤੇ ਸੋਮ੍ਯੈਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਭਿਃ। ਯਥਾਵਦਨੁਪੂਰ੍ਵੇਣ ਮਹੇਂਦ੍ਰਮਲਯੋਦ੍ਭਵਾਃ
ਇਹ ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸੋਮ-ਸਬੰਧੀ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੇਣ, ਮਹੇਂਦਰ ਅਤੇ ਮਲਯਾ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਠੀਕ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਣ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਾਤਰਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਯਾਂਤੁ ਸਿਂਧਵਃ। ਦੈਤ੍ਯੇਭ੍ਯਸ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯਤਾਂ ਭੀਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਂਤਿਂ ਵ੍ਰਜਤ ਦੇਵਤਾਃ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਸਮੁੰਦਰ, ਨਦੀਆਂ ਵੱਲ ਜਾਵਣ। ਦੈਤਿਆਂ ਡਰ ਛੱਡਣ, ਦੇਵਤਾ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾਵਣ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਵੋऽਸ੍ਤੁ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਸਨਾਤਨਂ। ਸ੍ਵਗृਹੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਵਾ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਵਾ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਤੁਹਾਡੀ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਸਦਾ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ—ਚਾਹੇ ਆਪਣੇ ਘਰ, ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼।
ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਨ ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾ ਹਿ ਦਾਨਵਾਃ। ਛਿਦ੍ਰੇषੁ ਪ੍ਰਹਰਂਤ੍ਯੇਤੇ ਨ ਤੇषਾਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤਿਰ੍ਧ੍ਰੁਵਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਕਦੇ ਭਰੋਸਾ ਨਾ ਕਰੋ; ਦਾਨਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਛੋਟੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਪੱਕੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ।
ਸੌਮ੍ਯਾਨਾਂ ਨਿਜਭਾਵਾਨਾਂ ਭਵਤਾਮਾਰ੍ਜਵੇ ਮਨਃ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਰਗਣਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਨੂੰ ਸੱਚਾ ਰੱਖੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਸ਼ੌਰਯ ਕਦੇ ਝੂਠਾ ਨਹੀਂ,
ਜਗਾਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਦੇਵਾਨਾਂ ਮਹਤੀਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ।
ਏਤਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਭਵਤ੍ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਤਾਰਕਾਮਯੇ। ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਯਨ੍ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਸਿ
ਇਹ ਤਾਰਕਾਮਯ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵਾਪਰਿਆ ਅਚੰਭਾ ਸੀ—ਦਾਨਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਬਾਰੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਭੀष੍ਮ ਉਵਾਚ। ਸ਼੍ਰੁਤਃ ਪਦ੍ਮੋਦ੍ਭਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਤ੍ਵਯੇਰਿਤਃ। ਸਮਾਸਾਦ੍ਭਵਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਚ ਗੁਹਸ੍ਯ ਚ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਸੀਂ ਪਦਮ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾਈ; ਗੁਹਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਉਤਪੱਤੀ ਵੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।'
ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਯਥਾਭੂਤਃ ਕृਤਂ ਚ ਯਤ੍। ਤਾਰਕਸ਼੍ਚ ਕਥਂ ਭੂਤੋ ਦਾਨਵੋ ਬਲਵਤ੍ਤਰਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਇਹ ਸਚੀ ਘਟਨਾ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕੀ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਤਾਰਕ ਕਿਵੇਂ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਦਾਨਵ ਬਣ ਗਿਆ।
ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇਯੇਨ ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕਥਂ ਧ੍ਵਸ੍ਤੋ ਮਹਾਸੁਰਃ। ਕਥਂ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਮੁਨਯਃ ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਮਂਦਰਂ ਗਿਰਿਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਉਹ ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ ਕਾਰਤਿਕੇ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ? ਤੇ ਰੁਦਰ ਨੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਭੇਜਿਆ?
ਕਥਂ ਲਬ੍ਧਾ ਉਮਾ ਤਤ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ। ਏਤਦਾਖ੍ਯਾਹਿ ਮੇ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਭੂਤਂ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਰੁਦਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਉਮਾ ਨੂੰ ਉਥੇ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ? ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਉਹੀ ਦੱਸੋ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਕਸ਼੍ਯਪੇਨ ਪੁਰਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਦਿਤਿਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾਰਣਿਃ ਸ਼ੁਭਾ। ਵਜ੍ਰਸਾਰਮਯੈਸ਼੍ਚਾਂਗੈਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੇਵਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਕ ਵਾਰੀ ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਦਿਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮਾਂ ਸੀ, ਇਹ ਕਿਹਾ: 'ਦੇਵੀ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਵਜ੍ਰਾਂਗੋ ਨਾਮ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਭਵਿਤਾ ਧਰ੍ਮਵਤ੍ਸਲਃ। ਸਾ ਚ ਲਬ੍ਧਵਰਾ ਦੇਵੀ ਸੁषੁਵੇ ਵਜ੍ਰਦੁਸ਼੍ਛਿਦਮ੍
ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਨਾਮ ਵਜਰਾਂਗ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰੇਗਾ। ਤੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਜਰਾਂਗ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੇਦਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਸ ਜਾਤਮਾਤ੍ਰ ਏਵਾਭੂਤ੍ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਪਾਰਗਃ। ਉਵਾਚ ਮਾਤਰਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਾਤਃ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣ੍ਯਹਮ੍
ਉਹ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹੀ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਪਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਮਾਂ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਤਸ੍ਯੋਵਾਚ ਤਤੋ ਹृष੍ਟਾ ਦਿਤਿਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾਧਿਪਸ੍ਯ ਤੁ। ਬਹਵੋ ਮੇ ਹਤਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਦਿਤੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: 'ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'
ਤੇषਾਮਪਚਿਤਿਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਗਚ੍ਛ ਸ਼ਕ੍ਰਵਧਾਯ ਤੁ। ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵ ਤਾਂ ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਬਲਾਤ੍
'ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਆ।' ਉਹ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦੇਵਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਬਧ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਪਾਸ਼ੇਨਾਮੋਘਵਰ੍ਚਸਾ। ਮਾਤੁਰਂਤਿਕਮਾਗਚ੍ਛਦ੍ਵ੍ਯਾਧਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮृਗਂ ਯਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਚਮਕ ਵਾਲੀ ਫਾਂਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਮਾਂ ਕੋਲ ਲਿਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਛੋਟਾ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਕਸ਼੍ਯਪਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਆਗਤੌ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤਾਂ ਮਾਤਾਪੁਤ੍ਰਾਵਭੀਤਕੌ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਮਹਾਂ ਤਪਸੀ ਕਸ਼ਯਪ ਉਥੇ ਆ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਮਾਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨਿਡਰ ਖੜੇ ਸਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਵੁਵਾਚੇਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਕਸ਼੍ਯਪ ਏਵ ਚ। ਮੁਂਚੈਨਂ ਪੁਤ੍ਰ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰਂ ਕਿਮਨੇਨ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦਾ ਨਹੀਂ।'
ਅਵਮਾਨੋ ਵਧਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਪੁਤ੍ਰ ਸਂਭਾਵਿਤਸ੍ਯ ਤੁ। ਅਸ੍ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਯੋ ਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਧਸ੍ਤਾਨ੍ਮृਤ ਏਵ ਸਃ
'ਪੁੱਤਰ, ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲੇ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੈ; ਜੋ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਤੇ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਮਰਿਆ ਹੀ ਸਮਝੋ।'
ਪਰਸ੍ਯ ਗੌਰਵਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰਾਹਵੇ। ਸਜੀਵਨ੍ਨੇਵ ਹਿ ਮृਤੋ ਦਿਵਸੇ ਦਿਵਸੇ ਪੁਨਃ
'ਦੂਜੇ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਵੈਰੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿਉਂਦਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮਰਿਆ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।'
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਜ੍ਰਾਂਗਃ ਪ੍ਰਣਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਨ ਮੇ ਕृਤ੍ਯਮਨੇਨਾਸ੍ਤਿ ਮਾਤੁਰਾਜ੍ਞਾ ਕृਤਾ ਹਿ ਮੇ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵਜਰਾਂਗ ਨੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂਦਾ ਇਸ ਨਾਲ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ; ਮਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।'
ਤ੍ਵਂ ਸੁਰਾਸੁਰਨਾਥੋ ਵੈ ਮਾਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਃ। ਕਰਿष੍ਯੇ ਤ੍ਵਦ੍ਵਚੋ ਦੇਵ ਏष ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ
'ਤੁਸੀਂ ਦੇਵ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹੋ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾ ਹੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਾ, ਇਹ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।'
ਤਪਸੇਮੇਰਤਿਰ੍ਦੇਵਨਿਰ੍ਵਿਘ੍ਨਂਤਚ੍ਚਮੇਭਵੇਤ੍। ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਭਗਵਨ੍ਨਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਰਰਾਮ ਹ
'ਮੇਰਾ ਤਪ ਨਿਰਵਿਘਨ ਚੱਲੇ, ਭਗਵਾਨ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਹੋਵੇ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੂष੍ਣੀਂ ਸ੍ਥਿਤੇ ਦੈਤ੍ਯੇ ਪ੍ਰੋਵਾਚੇਦਂ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ। ਤਪਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁ ਮਾਪਨ੍ਨਃ ਸੋਸ੍ਮਚ੍ਛਾਸਨਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਦੈਤ ਚੁੱਪ ਖੜਾ ਸੀ, ਪਿਤਾ ਮਹਾ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਕਿਹਾ: ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਤਪ ਕਰ, ਹੌਸਲਾ ਨਾ ਹਾਰ, ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਤੇ ਡਟ ਕੇ ਰਹਿ।'
ਅਨਯਾ ਚਿਤ੍ਤਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਹਿ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਜਨ੍ਮਨਃ ਫਲਮ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਦ੍ਮਜਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸਸਰ੍ਜਾਯਤਲੋਚਨਾਮ੍
'ਇਸ ਚਿੱਤ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਜੀਵਨ ਦਾ ਫਲ ਪੂਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਨੇ ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਬਣਾਈ।