ਮੇਦੋਸ੍ਥਿਮਜ੍ਜਰੁਧਿਰੈਃ ਸਿਕ੍ਤਂ ਦਾਨਵਸਂਭਵੈਃ। ਅਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਪ੍ਰਹਰਣਂ ਕ੍ਸ਼ੁਰਪਰ੍ਯਂਤਮਂਡਲਮ੍
ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੱਦ, ਹੱਡੀਆਂ, ਚਰਬੀ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ, ਉਹ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹਥਿਆਰ, ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗੋਲ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ।
ਸ੍ਰਗ੍ਦਾਮਮਾਲਾਨਿਚਿਤਂ ਕਾਮਗਂ ਕਾਮਰੂਪਿਣਂ। ਸ੍ਵਯਂ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਾ ਸृष੍ਟਂ ਭਯਦਂ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਵਿषਾਮ੍
ਹਾਰਾਂ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਚਾਹਿਆ ਗਿਆ, ਆਪ ਹੀ ਸਵਯੰਭੂ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਸਭ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ।
ਦਧਾਰ ਰੋषੇਣਾਵਿष੍ਟਂ ਨਿਤ੍ਯਮਾਹਵਦਰ੍ਪਿਤਂ। ਕ੍ਸ਼ੇਪਣਾਦ੍ਯਸ੍ਯ ਮੁਹ੍ਯਂਤਿ ਲੋਕਾਃ ਸਸ੍ਥਾਣੁਜਂਗਮਾਃ
ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਜਦ ਇਹ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ—ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ—ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ।
ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਾਨਿ ਚ ਭੂਤਾਨਿ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਯਾਂਤਿ ਮਹਾਮृਧੇ। ਤਮਪ੍ਰਤਿਮਕਰ੍ਮਾਣਂ ਸਮਾਨਂ ਸੂਰ੍ਯਵਰ੍ਚਸਾ
ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਵੀ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ; ਜਿਸਦੇ ਕਰਤਬ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹਨ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਚਕ੍ਰਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸਮਰੇ ਕੋਪਦੀਪ੍ਤੋ ਗਦਾਧਰਃ। ਪ੍ਰਣष੍ਟਂ ਦਾਨਵਂ ਤੇਜਃ ਕੁਰ੍ਵਾਣਂ ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ
ਚਕਰ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਦਾਨਵ ਦੀ ਚਮਕ ਘਟਾ ਦਿੱਤੀ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਬਾਹੂਂਸ੍ਤੇਨੈਵ ਸਮਰੇ ਕਾਲਨੇਮਿਨਃ। ਤਚ੍ਚ ਵਕ੍ਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਘੋਰਂ ਸਾਗ੍ਨਿਚੂਰ੍ਣਾਟ੍ਟਹਾਸਿ ਵੈ
ਉਸੇ ਚਕਰ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਤੇ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਸੌਂ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਸਿਰ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚੂੜ ਹੋ ਕੇ ਹੱਸਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਮਮਾਥ ਬਲਾਦ੍ਧਰਿਃ। ਸਚ੍ਛਿਨ੍ਨਬਾਹੁਰ੍ਵਿਸ਼ਿਰਾਨਪ੍ਰਾਕਂਪਤ ਦਾਨਵਃ
ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚਕਰੀ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਕੱਟ ਗਈ, ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ, ਦਾਨਵ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਕਬਂਧਾਵਸ੍ਥਿਤਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਵਿਸ਼ਾਖਇਵ ਪਾਦਪਃ। ਤਂਵਿਤਤ੍ਯ ਮਹਾਪਕ੍ਸ਼ੌ ਵਾਯੋਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਂ ਜਵਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਿਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੇ ਸਿਰਫ ਧੜ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ, ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਵੱਜੇ ਦਰੱਖਤ ਵਰਗਾ; ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੰਖ ਫੈਲਾਏ, ਤੇ ਹਵਾ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ।
ਉਰਸਾ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਗਰੁਡਃ ਕਾਲਨੇਮਿਨਂ। ਸ ਤਸ੍ਯ ਦੇਹੋਭਿਮੁਖੋ ਵਿਬਾਹੁਃ ਖਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰਮਨ੍
ਗਰੁੜ ਨੇ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੂੰ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ; ਉਹ ਦੈਤ, ਬਾਂਹਾਂ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਨਿਪਪਾਤ ਦਿਵਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਧਰਣੀਤਲਮ੍। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਪਤਿਤੇ ਦੈਤ੍ਯੇ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍षਿਗਣਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਜ਼ਮੀਨ ਹਿਲ ਗਈ; ਜਦ ਉਹ ਦੈਤ ਡਿੱਗਿਆ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ—
ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਵੈਕੁਂਠਂ ਸਮੇਤਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪੂਜਯਨ੍। ਅਪਰੇ ਯੇ ਤੁ ਦੈਤ੍ਯਾ ਵੈ ਯੁਦ੍ਧੇ ਦृष੍ਟਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ
ਸਭ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵੈਕੁੰਠ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, 'ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!' ਆਖਦੇ ਹੋਏ; ਪਰ ਹੋਰ ਦੈਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਰਤਾ ਵੇਖੀ ਸੀ—
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਬਾਹੁਭਿਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਾ ਨ ਸ਼ੇਕੁਸ਼੍ਚਲਿਤੁਂ ਰਣੇ। ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕੇਸ਼ੇषੁ ਜਗ੍ਰਾਹ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਂਠੇष੍ਵਪੀਡਯਤ੍
ਉਹ ਸਭ, ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕੇ; ਕੁਝ ਨੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ, ਕੁਝ ਨੇ ਗਲਾਂ 'ਤੇ ਦਬਾਇਆ।
ਚਕਰ੍ਤ ਕਸ੍ਯਚਿਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਮਧ੍ਯੇ ਗृਹ੍ਣਾਤ੍ਤਥਾਪਰਮ੍। ਤੇ ਗਦਾਚਕ੍ਰਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਾ ਗਤਸਤ੍ਵਾ ਗਤਾਸਵਃ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਮੂੰਹ ਕੱਟਿਆ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰ ਫੜ ਲਿਆ; ਗਦਾ ਤੇ ਚਕਰੀ ਨਾਲ ਸੜੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜਿੰਦ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ।
ਗਗਨਾਦ੍ਭ੍ਰष੍ਟਸਰ੍ਵਾਂਗਾ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਧਰਣੀਤਲੇ। ਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਦੈਤ੍ਯੇषੁ ਹਤੇषੁ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਪਏ; ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ—
ਸ਼ਕ੍ਰਪ੍ਰਿਯਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਕृਤਕਰ੍ਮਗਦਾਧਰਃ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਮਰ੍ਦੇ ਸਂਵृਤ੍ਤੇ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਤਾਰਕਾਮਯੇ
ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਸੰਦ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਗਦਾ ਹਥ ਵਿੱਚ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਤਾਰਕਾ ਵਾਲੀ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ—
ਤਂ ਚ ਦੇਸ਼ਂ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ। ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਗਂਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂਗਣੈਃ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਵੱਡਾ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਦੇਵਦੇਵਂ ਹਰਿਂ ਦੇਵਃ ਪੂਜਯਨ੍ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕृਤਂ ਦੇਵ ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਸੁਰਾਣਾਂ ਸ਼ਲ੍ਯਮੁਦ੍ਧृਤਮ੍
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਦੇਵ, ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚੁਭਣ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ।'
ਨਿਧਨੇਨ ਚ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਵਯਂ ਚ ਪਰਿਤੋषਿਤਾਃ। ਯੋऽਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਹਤੋ ਵਿष੍ਣੋ ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਮਹਾਸੁਰਃ
'ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਇਹ ਕਾਲਨੇਮੀ, ਵੱਡਾ ਅਸੁਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਮਾਰਿਆ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ—'
ਤ੍ਵਾਮੇਤਸ੍ਯ ॠਤੇ ਹ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਏष ਦੇਵਾਨ੍ਪਰਿਭਵਨ੍ਲੋਕਾਂਸ਼੍ਚ ਸਚਰਾਚਰਾਨ੍
'ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ, ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਕਰਦਾ ਸੀ।'
ॠषੀਣਾਂ ਕਦਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਮਪਿ ਪ੍ਰਤਿਗਰ੍ਜਤਿ। ਤਦਨੇਨ ਤ੍ਵਦੀਯੇਨ ਪਰਿਤੁष੍ਟੋਸ੍ਮਿ ਕਰ੍ਮਣਾ
'ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਇਸ ਕੰਮ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜ਼ੀ ਹਾਂ।'
ਯਦਯਂ ਕਾਲਕਲ੍ਪਸ੍ਤੇ ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਨਿਪਾਤਿਤਃ। ਤਦਾਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਗਚ੍ਛਾਮ ਦਿਵਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍1.41.
'ਹੁਣ ਜਦ ਇਹ ਕਾਲਨੇਮੀ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਆਓ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ; ਚਲੋ ਉੱਚੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਯਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾਃ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਂਤੇ ਸਦੋ ਗਤਾਃ। ਕਂ ਚਾਹਂ ਤਵ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵਰਂ ਵਰਭृਤਾਂ ਵਰ
'ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਤੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਸਭ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਤੇ ਮੈਂ, ਵਰਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਹੇ ਵਰਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।'
ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਸ੍ਥੇषੁ ਦੇਵੇषੁ ਤੇषਾਂ ਚ ਵਰਦੋ ਭਵਾਨ੍। ਨਿਰ੍ਯਾਤਮੇਤਤ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸ੍ਫੀਤਂ ਨਿਹਤਕਂਟਕਮ੍
'ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ; ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕ, ਹੁਣ ਵਧਦੇ ਤੇ ਚੁਭਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਮੁਕਤੀ ਪਾਵਣ।'
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਮृਧੇ ਵਿष੍ਣੋ ਸ਼ਕ੍ਰਾਯ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨੇ। ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਭਗਵਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਹਰਿਰਵ੍ਯਯਃ
'ਇਸੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਲਈ—' ਇਉਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਹਰੀ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਦੇਵਾਨ੍ਸ਼ਕ੍ਰਮੁਖਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨੁਵਾਚ ਸ਼ੁਭਯਾ ਗਿਰਾ। ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ। ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਯਾਵਂਤੋऽਤ੍ਰ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਸ਼ਕਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਭ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: 'ਜੋ ਵੀ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਣੋ।'
ਸੁਪਰ੍ਣਸਹਿਤੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪੁਰਂਦਰਂ। ਅਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸਮਰੇ ਸਰ੍ਵੈਃ ਕਾਲਨੇਮਿਮੁਖਾ ਹਤਾਃ
ਸੁਪਰਣ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪੁਰੰਦਰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਕਾਲਨੇਮੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦਾਨਵਾ ਵਿਕ੍ਰਮੋਪੇਤਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦਪਿ ਮਹਤ੍ਤਰਾਃ। ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਤਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਦ੍ਵਾਵੇਵ ਤੁ ਵਿਨਿਸ੍ਸृਤੌ
ਦਾਨਵ ਵੱਡੀ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਸ਼ਕਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ। ਇਸ ਵੱਡੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਹੀ ਬਚੇ।
ਵਿਰੋਚਨਸ੍ਤੁ ਦੈਤੇਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਭਾਨੁਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਸ੍ਵਾਂ ਦਿਸ਼ਂ ਭਜਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਦਿਸ਼ਂ ਵਰੁਣ ਏਵ ਚ
ਦੈਤਿਆ ਵਿਰੋਚਨ ਅਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਸਵਰਭਾਨੂ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ; ਸ਼ਕਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਪਾਸੇ ਗਏ।
ਯਾਮ੍ਯਾਂ ਯਮਃ ਪਾਲਯਤਾਮੁਤ੍ਤਰਾਂ ਚ ਧਨਾਧਿਪਃ। ॠਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸਹ ਸਦਾ ਯੋਗਂ ਗਚ੍ਛਤਾਂ ਚਂਦ੍ਰਮਾਸ੍ਤਥਾ
ਯਮ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰੱਖੇ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਉੱਤਰ ਵੱਲ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਰਿਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਦਾ ਜੋੜ ਵਿਚ ਰਹੇ।
ਅਯਮृਤੁਮੁਖਂ ਸੂਰ੍ਯੋ ਭਜਤਾਮਯਨੈਃ ਸਹ। ਆਜ੍ਯਭਾਗਾਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਂਤਾਂ ਸਦਸ੍ਯੈਰਭਿਪੂਜਿਤਾਃ
ਸੂਰਜ ਰੁਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਯਨਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਜਾਵੇ। ਘੀ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਸਭਾ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ।