ਸ ਤਾਡ੍ਯਮਾਨੋऽਤਿਬਲੈਰ੍ਦੈਤ੍ਯੈਃ ਸਰ੍ਵਾਯੁਧੋਦ੍ਯਤੈਃ। ਨ ਚਚਾਲ ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਕਂਪ੍ਯਮਾਨ ਇਵਾਚਲਃ
ਮਹਾਂਬਲੀ ਦੈਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਹਿਲਦਾ ਤਾਂ ਹੈ ਪਰ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਂਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸੁਪਰ੍ਣੇਨ ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਮਹਾਸੁਰਃ। ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣੇਨ ਮਹਤੀਂ ਗਦਾਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਬਾਹੁਭਿਃ
ਕਾਲਨੇਮੀ ਮਹਾਂਅਸੁਰ, ਸੁਪਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ।
ਘੋਰਾਂ ਜ੍ਵਲਂਤੀਂ ਮੁਮੁਚੇ ਸਂਰਬ੍ਧੋ ਗਰੁਡੋਪਰਿ। ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇਨ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਗਮਤ੍
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਗਦਾ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੀ; ਦੈਤ ਦੇ ਇਸ ਕੰਮ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਤੇਨ ਸੁਪਰ੍ਣਸ੍ਯ ਪਾਤਿਤਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਾ ਗਦਾ। ਸੁਪਰ੍ਣਂ ਵ੍ਯਥਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਤਂ ਚ ਵਪੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਫਿਰ ਸੁਪਰਨ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੀ ਗਦਾ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ; ਸੁਪਰਨ ਨੂੰ ਪੀੜਤ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਵੇਖ ਕੇ—
ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਨਯਨੋ ਵੈਕੁਂਠਸ਼੍ਚਕ੍ਰਮਾਦਦੇ। ਵ੍ਯਵਰ੍ਦ੍ਧਤ ਚ ਵੇਗੇਨ ਸੁਪਰ੍ਣੇਨ ਸਮਂ ਵਿਭੁਃ
ਵੈਕੁੰਠ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਚਕਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ; ਸੁਪਰਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਂਵਿਭੂ ਤੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਵਧ ਗਿਆ।
ਭੁਜਾਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਂਤ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਵਂਤੋ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼। ਵਿਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਖਂ ਚਾਪਿ ਗਾਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਤਿਪੂਰਯਨ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਧ ਗਈਆਂ, ਦਸੋਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈਆਂ, ਵਿਚਕਾਰ ਦੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿਤਾ।
ਵਵृਧੇ ਸ ਪੁਨਰ੍ਲੋਕਾਨ੍ਕ੍ਰਾਂਤੁਕਾਮ ਇਵੌਜਸਾ। ਤਂ ਜਯਾਯ ਸੁਰੇਂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਵਰ੍ਦ੍ਧਮਾਨਂ ਨਭਸ੍ਤਲੇ
ਉਹ ਫਿਰ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ; ਜਦ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ—
ॠषਯਃ ਸਹ ਗਂਧਰ੍ਵਾਸ੍ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍। ਸਦ੍ਯਾਂ ਕਿਰੀਟੇਨ ਲਿਖਨ੍ਸ਼ਿਰਸਾ ਭਾਸ੍ਵਰੇਣ ਚ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਪੱਗ ਤੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ 'ਤੇ ਲਕੀਰ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਮਾਕ੍ਰਮ੍ਯਵਸੁਧਾਂ ਦਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਬਾਹੁਭਿਃ। ਸਹਸ੍ਰਕਰਤੁਲ੍ਯਾਭਂ ਸਹਸ੍ਰਾਰਮਰਿਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦਬਾ ਕੇ, ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਵਿਚ ਅਟੱਲ ਜਾਪਿਆ।
ਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਨਿਸਦृਸ਼ਂ ਘੋਰਂਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਸੁਵਰ੍ਣਰੇਣੁਪਰ੍ਯਂਤਂ ਵਜ੍ਰਨਾਭਂ ਭਯਾਵਹਂ
ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਨਾਭੀ, ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—
ਮੇਦੋਸ੍ਥਿਮਜ੍ਜਰੁਧਿਰੈਃ ਸਿਕ੍ਤਂ ਦਾਨਵਸਂਭਵੈਃ। ਅਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਪ੍ਰਹਰਣਂ ਕ੍ਸ਼ੁਰਪਰ੍ਯਂਤਮਂਡਲਮ੍
ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੱਦ, ਹੱਡੀਆਂ, ਚਰਬੀ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ, ਉਹ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹਥਿਆਰ, ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗੋਲ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ।
ਸ੍ਰਗ੍ਦਾਮਮਾਲਾਨਿਚਿਤਂ ਕਾਮਗਂ ਕਾਮਰੂਪਿਣਂ। ਸ੍ਵਯਂ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਾ ਸृष੍ਟਂ ਭਯਦਂ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਵਿषਾਮ੍
ਹਾਰਾਂ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਚਾਹਿਆ ਗਿਆ, ਆਪ ਹੀ ਸਵਯੰਭੂ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਸਭ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ।
ਦਧਾਰ ਰੋषੇਣਾਵਿष੍ਟਂ ਨਿਤ੍ਯਮਾਹਵਦਰ੍ਪਿਤਂ। ਕ੍ਸ਼ੇਪਣਾਦ੍ਯਸ੍ਯ ਮੁਹ੍ਯਂਤਿ ਲੋਕਾਃ ਸਸ੍ਥਾਣੁਜਂਗਮਾਃ
ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਜਦ ਇਹ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ—ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ—ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ।
ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਾਨਿ ਚ ਭੂਤਾਨਿ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਯਾਂਤਿ ਮਹਾਮृਧੇ। ਤਮਪ੍ਰਤਿਮਕਰ੍ਮਾਣਂ ਸਮਾਨਂ ਸੂਰ੍ਯਵਰ੍ਚਸਾ
ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਵੀ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ; ਜਿਸਦੇ ਕਰਤਬ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹਨ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਚਕ੍ਰਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸਮਰੇ ਕੋਪਦੀਪ੍ਤੋ ਗਦਾਧਰਃ। ਪ੍ਰਣष੍ਟਂ ਦਾਨਵਂ ਤੇਜਃ ਕੁਰ੍ਵਾਣਂ ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ
ਚਕਰ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਦਾਨਵ ਦੀ ਚਮਕ ਘਟਾ ਦਿੱਤੀ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਬਾਹੂਂਸ੍ਤੇਨੈਵ ਸਮਰੇ ਕਾਲਨੇਮਿਨਃ। ਤਚ੍ਚ ਵਕ੍ਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਘੋਰਂ ਸਾਗ੍ਨਿਚੂਰ੍ਣਾਟ੍ਟਹਾਸਿ ਵੈ
ਉਸੇ ਚਕਰ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਤੇ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਸੌਂ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਸਿਰ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚੂੜ ਹੋ ਕੇ ਹੱਸਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਮਮਾਥ ਬਲਾਦ੍ਧਰਿਃ। ਸਚ੍ਛਿਨ੍ਨਬਾਹੁਰ੍ਵਿਸ਼ਿਰਾਨਪ੍ਰਾਕਂਪਤ ਦਾਨਵਃ
ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚਕਰੀ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਕੱਟ ਗਈ, ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ, ਦਾਨਵ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਕਬਂਧਾਵਸ੍ਥਿਤਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਵਿਸ਼ਾਖਇਵ ਪਾਦਪਃ। ਤਂਵਿਤਤ੍ਯ ਮਹਾਪਕ੍ਸ਼ੌ ਵਾਯੋਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਂ ਜਵਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਿਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੇ ਸਿਰਫ ਧੜ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ, ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਵੱਜੇ ਦਰੱਖਤ ਵਰਗਾ; ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੰਖ ਫੈਲਾਏ, ਤੇ ਹਵਾ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ।
ਉਰਸਾ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਗਰੁਡਃ ਕਾਲਨੇਮਿਨਂ। ਸ ਤਸ੍ਯ ਦੇਹੋਭਿਮੁਖੋ ਵਿਬਾਹੁਃ ਖਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰਮਨ੍
ਗਰੁੜ ਨੇ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੂੰ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ; ਉਹ ਦੈਤ, ਬਾਂਹਾਂ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਨਿਪਪਾਤ ਦਿਵਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਧਰਣੀਤਲਮ੍। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਪਤਿਤੇ ਦੈਤ੍ਯੇ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍षਿਗਣਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਜ਼ਮੀਨ ਹਿਲ ਗਈ; ਜਦ ਉਹ ਦੈਤ ਡਿੱਗਿਆ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ—
ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਵੈਕੁਂਠਂ ਸਮੇਤਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪੂਜਯਨ੍। ਅਪਰੇ ਯੇ ਤੁ ਦੈਤ੍ਯਾ ਵੈ ਯੁਦ੍ਧੇ ਦृष੍ਟਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ
ਸਭ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵੈਕੁੰਠ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, 'ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!' ਆਖਦੇ ਹੋਏ; ਪਰ ਹੋਰ ਦੈਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਰਤਾ ਵੇਖੀ ਸੀ—
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਬਾਹੁਭਿਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਾ ਨ ਸ਼ੇਕੁਸ਼੍ਚਲਿਤੁਂ ਰਣੇ। ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕੇਸ਼ੇषੁ ਜਗ੍ਰਾਹ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਂਠੇष੍ਵਪੀਡਯਤ੍
ਉਹ ਸਭ, ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕੇ; ਕੁਝ ਨੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ, ਕੁਝ ਨੇ ਗਲਾਂ 'ਤੇ ਦਬਾਇਆ।
ਚਕਰ੍ਤ ਕਸ੍ਯਚਿਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਮਧ੍ਯੇ ਗृਹ੍ਣਾਤ੍ਤਥਾਪਰਮ੍। ਤੇ ਗਦਾਚਕ੍ਰਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਾ ਗਤਸਤ੍ਵਾ ਗਤਾਸਵਃ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਮੂੰਹ ਕੱਟਿਆ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰ ਫੜ ਲਿਆ; ਗਦਾ ਤੇ ਚਕਰੀ ਨਾਲ ਸੜੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜਿੰਦ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ।
ਗਗਨਾਦ੍ਭ੍ਰष੍ਟਸਰ੍ਵਾਂਗਾ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਧਰਣੀਤਲੇ। ਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਦੈਤ੍ਯੇषੁ ਹਤੇषੁ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਪਏ; ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ—
ਸ਼ਕ੍ਰਪ੍ਰਿਯਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਕृਤਕਰ੍ਮਗਦਾਧਰਃ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਮਰ੍ਦੇ ਸਂਵृਤ੍ਤੇ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਤਾਰਕਾਮਯੇ
ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਸੰਦ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਗਦਾ ਹਥ ਵਿੱਚ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਤਾਰਕਾ ਵਾਲੀ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ—
ਤਂ ਚ ਦੇਸ਼ਂ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ। ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਗਂਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂਗਣੈਃ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਵੱਡਾ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਦੇਵਦੇਵਂ ਹਰਿਂ ਦੇਵਃ ਪੂਜਯਨ੍ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕृਤਂ ਦੇਵ ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਸੁਰਾਣਾਂ ਸ਼ਲ੍ਯਮੁਦ੍ਧृਤਮ੍
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਦੇਵ, ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚੁਭਣ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ।'
ਨਿਧਨੇਨ ਚ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਵਯਂ ਚ ਪਰਿਤੋषਿਤਾਃ। ਯੋऽਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਹਤੋ ਵਿष੍ਣੋ ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਮਹਾਸੁਰਃ
'ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਇਹ ਕਾਲਨੇਮੀ, ਵੱਡਾ ਅਸੁਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਮਾਰਿਆ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ—'
ਤ੍ਵਾਮੇਤਸ੍ਯ ॠਤੇ ਹ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਏष ਦੇਵਾਨ੍ਪਰਿਭਵਨ੍ਲੋਕਾਂਸ਼੍ਚ ਸਚਰਾਚਰਾਨ੍
'ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ, ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਕਰਦਾ ਸੀ।'
ॠषੀਣਾਂ ਕਦਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਮਪਿ ਪ੍ਰਤਿਗਰ੍ਜਤਿ। ਤਦਨੇਨ ਤ੍ਵਦੀਯੇਨ ਪਰਿਤੁष੍ਟੋਸ੍ਮਿ ਕਰ੍ਮਣਾ
'ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਇਸ ਕੰਮ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜ਼ੀ ਹਾਂ।'