ਭੂਯਸ੍ਤ੍ਵਿਦਾਨੀਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਤਾਰਕਾਮਯੇ। ਮਯਾ ਸਹ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਸ ਦੇਵੋ ਵਿਨਸ਼ਿष੍ਯਤਿ
ਹੁਣ ਮੁੜ, ਜਦ ਤਾਰਕਾਮਯ ਜੰਗ ਆ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬਹੁਵਿਧਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਰਣੇ। ਵਾਗ੍ਭਿਰਪ੍ਰਤਿਰੂਪਾਭਿਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮੇਵਾਭ੍ਯਰੋਚਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਈ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਕਠੋਰ ਤੇ ਅਣਉਚਿਤ ਬੋਲ ਬੋਲੇ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਮਾਣੋऽਸੁਰੇਂਦ੍ਰੇਣ ਨ ਚੁਕੋਪ ਗਦਾਧਰਃ। ਕ੍ਸ਼ਮਾਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਉਕਸਾਏ ਜਾਣ ਤੇ ਵੀ, ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਗੁੱਸੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਵੱਡੀ ਧੀਰਜ ਨਾਲ, ਹੱਸ ਕੇ, ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਅਲ੍ਪਂ ਦਰ੍ਪਬਲਂ ਦੈਤ੍ਯ ਸ੍ਥਿਰਮਕ੍ਰੋਧਜਂ ਬਲਮ੍। ਹਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦਰ੍ਪਜੈਰ੍ਦੋषੈਰ੍ਹਿਤ੍ਵਾ ਯੋ ਭਾषਸੇ ਕ੍ਸ਼ਮਾਮ੍
ਤੇਰਾ ਬਲ, ਦੈਤਿਆ, ਘੱਟ ਹੈ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ; ਸੱਚਾ ਬਲ ਸਥਿਰ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਕਰਕੇ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਧੀਰਜ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਅਧਮਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਮ ਮਤੋ ਧਿਗੇਤਤ੍ਤਵ ਵਾਗ੍ਬਲਮ੍। ਕੇ ਤਤ੍ਰ ਪੁਰੁषਾਃ ਸਂਤਿ ਯਤ੍ਰ ਗਰ੍ਜਂਤਿ ਯੋषਿਤਃ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਿਕੰਮਾ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਘਮੰਡ ਵਾਲੇ ਬੋਲਾਂ 'ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਔਰਤਾਂ ਗੱਜਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਥੇ ਕਿਹੜੇ ਮਰਦ ਹੁੰਦੇ ਹਨ?
ਅਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਦੈਤ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪੂਰ੍ਵੇषਾਂ ਮਾਰ੍ਗਗਾਮਿਨਮ੍। ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਂ ਕृਤਂ ਸੇਤੁਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਮਾਨ੍ਭਵੇਤ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਦੈਤਿਆ, ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਤੁਰਦਾ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਪੁਲ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸੁਖੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਅਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਨਾਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਦੇਵਵ੍ਯਾਪਾਰਘਾਤਕਮ੍। ਸ੍ਵੇषੁ ਸ੍ਵੇषੁ ਚ ਸ੍ਥਾਨੇषੁ ਸ੍ਥਾਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਦੇਵਤਾਃ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਂਗਾ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤੁ ਮृਧੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਧਾਰਿਣਿ। ਜਹਾਸ ਦਾਨਵਃ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ਧਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇਣ ਸਾਯੁਧਾਨ੍
ਜਦ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਜੰਗ ਵਿਚ ਇਹ ਬੋਲਿਆ, ਦਾਨਵ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹੱਸ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ-ਸਜਿਆ ਹੱਥ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਉਚੇ ਕਰ ਲਏ।
ਸ ਬਾਹੁਸ਼ਤਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਗਣਾਨ੍ਰਣੇ। ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ਵਿਗੁਣਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ੋ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਪਾਤਯਤ੍
ਉਹ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੌਂ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦੋਹਾਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਮਰੇ ਮਯਤਾਰਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਉਦ੍ਯਤਾਯੁਧਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਾ ਵਿष੍ਣੁਮਭ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਰਣੇ
ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਤਾਰਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਦਾਨਵ ਵੀ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਸ ਤਾਡ੍ਯਮਾਨੋऽਤਿਬਲੈਰ੍ਦੈਤ੍ਯੈਃ ਸਰ੍ਵਾਯੁਧੋਦ੍ਯਤੈਃ। ਨ ਚਚਾਲ ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਕਂਪ੍ਯਮਾਨ ਇਵਾਚਲਃ
ਮਹਾਂਬਲੀ ਦੈਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਹਿਲਦਾ ਤਾਂ ਹੈ ਪਰ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਂਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸੁਪਰ੍ਣੇਨ ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਮਹਾਸੁਰਃ। ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣੇਨ ਮਹਤੀਂ ਗਦਾਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਬਾਹੁਭਿਃ
ਕਾਲਨੇਮੀ ਮਹਾਂਅਸੁਰ, ਸੁਪਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ।
ਘੋਰਾਂ ਜ੍ਵਲਂਤੀਂ ਮੁਮੁਚੇ ਸਂਰਬ੍ਧੋ ਗਰੁਡੋਪਰਿ। ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇਨ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਗਮਤ੍
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਗਦਾ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੀ; ਦੈਤ ਦੇ ਇਸ ਕੰਮ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਤੇਨ ਸੁਪਰ੍ਣਸ੍ਯ ਪਾਤਿਤਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਾ ਗਦਾ। ਸੁਪਰ੍ਣਂ ਵ੍ਯਥਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਤਂ ਚ ਵਪੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਫਿਰ ਸੁਪਰਨ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੀ ਗਦਾ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ; ਸੁਪਰਨ ਨੂੰ ਪੀੜਤ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਵੇਖ ਕੇ—
ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਨਯਨੋ ਵੈਕੁਂਠਸ਼੍ਚਕ੍ਰਮਾਦਦੇ। ਵ੍ਯਵਰ੍ਦ੍ਧਤ ਚ ਵੇਗੇਨ ਸੁਪਰ੍ਣੇਨ ਸਮਂ ਵਿਭੁਃ
ਵੈਕੁੰਠ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਚਕਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ; ਸੁਪਰਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਂਵਿਭੂ ਤੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਵਧ ਗਿਆ।
ਭੁਜਾਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਂਤ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਵਂਤੋ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼। ਵਿਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਖਂ ਚਾਪਿ ਗਾਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਤਿਪੂਰਯਨ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਧ ਗਈਆਂ, ਦਸੋਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈਆਂ, ਵਿਚਕਾਰ ਦੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿਤਾ।
ਵਵृਧੇ ਸ ਪੁਨਰ੍ਲੋਕਾਨ੍ਕ੍ਰਾਂਤੁਕਾਮ ਇਵੌਜਸਾ। ਤਂ ਜਯਾਯ ਸੁਰੇਂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਵਰ੍ਦ੍ਧਮਾਨਂ ਨਭਸ੍ਤਲੇ
ਉਹ ਫਿਰ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ; ਜਦ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ—
ॠषਯਃ ਸਹ ਗਂਧਰ੍ਵਾਸ੍ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍। ਸਦ੍ਯਾਂ ਕਿਰੀਟੇਨ ਲਿਖਨ੍ਸ਼ਿਰਸਾ ਭਾਸ੍ਵਰੇਣ ਚ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਪੱਗ ਤੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ 'ਤੇ ਲਕੀਰ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਮਾਕ੍ਰਮ੍ਯਵਸੁਧਾਂ ਦਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਬਾਹੁਭਿਃ। ਸਹਸ੍ਰਕਰਤੁਲ੍ਯਾਭਂ ਸਹਸ੍ਰਾਰਮਰਿਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦਬਾ ਕੇ, ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਵਿਚ ਅਟੱਲ ਜਾਪਿਆ।
ਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਨਿਸਦृਸ਼ਂ ਘੋਰਂਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਸੁਵਰ੍ਣਰੇਣੁਪਰ੍ਯਂਤਂ ਵਜ੍ਰਨਾਭਂ ਭਯਾਵਹਂ
ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਨਾਭੀ, ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—
ਮੇਦੋਸ੍ਥਿਮਜ੍ਜਰੁਧਿਰੈਃ ਸਿਕ੍ਤਂ ਦਾਨਵਸਂਭਵੈਃ। ਅਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਪ੍ਰਹਰਣਂ ਕ੍ਸ਼ੁਰਪਰ੍ਯਂਤਮਂਡਲਮ੍
ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੱਦ, ਹੱਡੀਆਂ, ਚਰਬੀ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ, ਉਹ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹਥਿਆਰ, ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗੋਲ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ।
ਸ੍ਰਗ੍ਦਾਮਮਾਲਾਨਿਚਿਤਂ ਕਾਮਗਂ ਕਾਮਰੂਪਿਣਂ। ਸ੍ਵਯਂ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਾ ਸृष੍ਟਂ ਭਯਦਂ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਵਿषਾਮ੍
ਹਾਰਾਂ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਚਾਹਿਆ ਗਿਆ, ਆਪ ਹੀ ਸਵਯੰਭੂ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਸਭ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ।
ਦਧਾਰ ਰੋषੇਣਾਵਿष੍ਟਂ ਨਿਤ੍ਯਮਾਹਵਦਰ੍ਪਿਤਂ। ਕ੍ਸ਼ੇਪਣਾਦ੍ਯਸ੍ਯ ਮੁਹ੍ਯਂਤਿ ਲੋਕਾਃ ਸਸ੍ਥਾਣੁਜਂਗਮਾਃ
ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਜਦ ਇਹ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ—ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ—ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ।
ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਾਨਿ ਚ ਭੂਤਾਨਿ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਯਾਂਤਿ ਮਹਾਮृਧੇ। ਤਮਪ੍ਰਤਿਮਕਰ੍ਮਾਣਂ ਸਮਾਨਂ ਸੂਰ੍ਯਵਰ੍ਚਸਾ
ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਵੀ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ; ਜਿਸਦੇ ਕਰਤਬ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹਨ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਚਕ੍ਰਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸਮਰੇ ਕੋਪਦੀਪ੍ਤੋ ਗਦਾਧਰਃ। ਪ੍ਰਣष੍ਟਂ ਦਾਨਵਂ ਤੇਜਃ ਕੁਰ੍ਵਾਣਂ ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ
ਚਕਰ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਦਾਨਵ ਦੀ ਚਮਕ ਘਟਾ ਦਿੱਤੀ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਬਾਹੂਂਸ੍ਤੇਨੈਵ ਸਮਰੇ ਕਾਲਨੇਮਿਨਃ। ਤਚ੍ਚ ਵਕ੍ਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਘੋਰਂ ਸਾਗ੍ਨਿਚੂਰ੍ਣਾਟ੍ਟਹਾਸਿ ਵੈ
ਉਸੇ ਚਕਰ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਤੇ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਸੌਂ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਸਿਰ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚੂੜ ਹੋ ਕੇ ਹੱਸਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਮਮਾਥ ਬਲਾਦ੍ਧਰਿਃ। ਸਚ੍ਛਿਨ੍ਨਬਾਹੁਰ੍ਵਿਸ਼ਿਰਾਨਪ੍ਰਾਕਂਪਤ ਦਾਨਵਃ
ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚਕਰੀ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਕੱਟ ਗਈ, ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ, ਦਾਨਵ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਕਬਂਧਾਵਸ੍ਥਿਤਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਵਿਸ਼ਾਖਇਵ ਪਾਦਪਃ। ਤਂਵਿਤਤ੍ਯ ਮਹਾਪਕ੍ਸ਼ੌ ਵਾਯੋਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਂ ਜਵਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਿਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੇ ਸਿਰਫ ਧੜ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ, ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਵੱਜੇ ਦਰੱਖਤ ਵਰਗਾ; ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੰਖ ਫੈਲਾਏ, ਤੇ ਹਵਾ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ।
ਉਰਸਾ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਗਰੁਡਃ ਕਾਲਨੇਮਿਨਂ। ਸ ਤਸ੍ਯ ਦੇਹੋਭਿਮੁਖੋ ਵਿਬਾਹੁਃ ਖਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰਮਨ੍
ਗਰੁੜ ਨੇ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੂੰ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ; ਉਹ ਦੈਤ, ਬਾਂਹਾਂ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਨਿਪਪਾਤ ਦਿਵਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਧਰਣੀਤਲਮ੍। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਪਤਿਤੇ ਦੈਤ੍ਯੇ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍षਿਗਣਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਜ਼ਮੀਨ ਹਿਲ ਗਈ; ਜਦ ਉਹ ਦੈਤ ਡਿੱਗਿਆ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ—