ਅਸ੍ਯਚ੍ਛਾਯਾਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਦੇਵਾ ਮਖਮੁਖੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਆਜ੍ਯਂ ਮਹਰ੍षਿਭਿਰ੍ਦਤ੍ਤਮਸ਼੍ਨੁਵਂਤਿ ਤ੍ਰਿਧਾ ਹੁਤਮ੍1.41.
ਇਸ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਆ ਕੇ, ਯਜਨ ਦੇ ਆਗੇ ਖੜੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਹੋਈ ਘੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਯਂ ਸ ਨਿਧਨੇ ਹੇਤੁਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਮਰਦ੍ਵਿषਾਮ੍। ਅਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਨਿ ਕੁਲਾਨ੍ਯਸ੍ਮਾਕਮਾਹਵੇ
ਇਹੀ ਸਾਰੇ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਇਸ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਸਾਡੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਅਯਂ ਸ ਕਿਲ ਯੁਦ੍ਧੇषੁ ਸੁਰਾਰ੍ਥੇ ਤ੍ਯਕ੍ਤਜੀਵਿਤਃ। ਸ ਵਿਭੁਸ੍ਤੇਜਸਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਚਕ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪਤਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁषੁ
ਇਹ ਉਹੀ ਹੈ ਜੋ ਯੁੱਧਾਂ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਵਾਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਚੱਕਰ ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ।
ਅਯਂ ਸ ਕਾਲੋ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਕਾਲਭੂਤੇ ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਤੇ। ਅਤਿਕ੍ਰਾਂਤਸ੍ਯ ਕਾਲਸ੍ਯ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਇਹ ਹੀ ਦੈਤਿਆਂ ਲਈ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਜਦ ਮੈਂ, ਸਮੇਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ, ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ; ਜਦ ਨਿਰਧਾਰਤ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਜਾਵੇਗਾ, ਕੇਸ਼ਵਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯੇਦਾਨੀਂ ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਮੇ ਵਿष੍ਣੁਰੇष ਸਮਾਗਤਃ। ਨਿष੍ਪਿष੍ਟੋ ਬਹੁਨਾ ਸਂਖ੍ਯੇ ਮਯ੍ਯੇਵ ਪ੍ਰਣਸ਼ਿष੍ਯਤਿ
ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਕੁਚਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਯਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਪਚਿਤਿਂ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਪੂਰ੍ਵੇषਾਮਦ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ। ਇਮਨ੍ਨਾਰਾਯਣਂ ਹਤ੍ਵਾ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਭਯਾਵਹਮ੍
ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਅੱਜ ਇਸ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਇਸ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਲਈ ਡਰ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇਵ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਰਣੇऽਮਰਗਣਾਨਹਮ੍। ਜਾਤ੍ਯਂਤਰਗਤੋਪ੍ਯੇष ਬਾਧਤੇ ਦਾਨਵਾਨ੍ਮृਧੇ
ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਇਹ, ਹੋਰ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਵੀ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏषੋऽਨਂਤਃ ਪੁਰਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪਦ੍ਮਨਾਭ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਜਘਾਨੈਕਾਰ੍ਣਵੇ ਘੋਰੇ ਤਾਵੁਭੌ ਮਧੁਕੈਟਭੌ
ਇਹ ਉਹੀ ਅਨੰਤ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਪਦਮਨਾਭਾ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਡਰਾਉਣੇ ਆਦਿ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਮਧੂ ਤੇ ਕੈਟਭ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।
ਦ੍ਵਿਧਾਭੂਤਂ ਵਪੁਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਿਂਹਸ੍ਯਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਨਰਸ੍ਯ ਚ। ਪਿਤਰਂ ਮੇ ਜਘਾਨੈਕੋ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਂ ਪੁਰਾ
ਆਪਣੀ ਕਾਇਆ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਅੱਧਾ ਸਿੰਘ ਤੇ ਅੱਧਾ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।
ਸ਼ੁਭਂ ਗਰ੍ਭਮਧਤ੍ਤੈਨਮਦਿਤਿਰ੍ਦੇਵਤਾਰਣਿਃ। ਤ੍ਰੀਨ੍ਲੋਕਾਨਾਜਹਾਰੈਕਃ ਕ੍ਰਮਮਾਣਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਕ੍ਰਮੈਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਗਰਭ ਵਜੋਂ ਜਣਿਆ; ਇਹ ਨੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਭੂਯਸ੍ਤ੍ਵਿਦਾਨੀਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਤਾਰਕਾਮਯੇ। ਮਯਾ ਸਹ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਸ ਦੇਵੋ ਵਿਨਸ਼ਿष੍ਯਤਿ
ਹੁਣ ਮੁੜ, ਜਦ ਤਾਰਕਾਮਯ ਜੰਗ ਆ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬਹੁਵਿਧਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਰਣੇ। ਵਾਗ੍ਭਿਰਪ੍ਰਤਿਰੂਪਾਭਿਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮੇਵਾਭ੍ਯਰੋਚਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਈ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਕਠੋਰ ਤੇ ਅਣਉਚਿਤ ਬੋਲ ਬੋਲੇ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਮਾਣੋऽਸੁਰੇਂਦ੍ਰੇਣ ਨ ਚੁਕੋਪ ਗਦਾਧਰਃ। ਕ੍ਸ਼ਮਾਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਉਕਸਾਏ ਜਾਣ ਤੇ ਵੀ, ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਗੁੱਸੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਵੱਡੀ ਧੀਰਜ ਨਾਲ, ਹੱਸ ਕੇ, ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਅਲ੍ਪਂ ਦਰ੍ਪਬਲਂ ਦੈਤ੍ਯ ਸ੍ਥਿਰਮਕ੍ਰੋਧਜਂ ਬਲਮ੍। ਹਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦਰ੍ਪਜੈਰ੍ਦੋषੈਰ੍ਹਿਤ੍ਵਾ ਯੋ ਭਾषਸੇ ਕ੍ਸ਼ਮਾਮ੍
ਤੇਰਾ ਬਲ, ਦੈਤਿਆ, ਘੱਟ ਹੈ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ; ਸੱਚਾ ਬਲ ਸਥਿਰ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਕਰਕੇ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਧੀਰਜ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਅਧਮਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਮ ਮਤੋ ਧਿਗੇਤਤ੍ਤਵ ਵਾਗ੍ਬਲਮ੍। ਕੇ ਤਤ੍ਰ ਪੁਰੁषਾਃ ਸਂਤਿ ਯਤ੍ਰ ਗਰ੍ਜਂਤਿ ਯੋषਿਤਃ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਿਕੰਮਾ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਘਮੰਡ ਵਾਲੇ ਬੋਲਾਂ 'ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਔਰਤਾਂ ਗੱਜਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਥੇ ਕਿਹੜੇ ਮਰਦ ਹੁੰਦੇ ਹਨ?
ਅਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਦੈਤ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪੂਰ੍ਵੇषਾਂ ਮਾਰ੍ਗਗਾਮਿਨਮ੍। ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਂ ਕृਤਂ ਸੇਤੁਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਮਾਨ੍ਭਵੇਤ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਦੈਤਿਆ, ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਤੁਰਦਾ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਪੁਲ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸੁਖੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਅਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਨਾਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਦੇਵਵ੍ਯਾਪਾਰਘਾਤਕਮ੍। ਸ੍ਵੇषੁ ਸ੍ਵੇषੁ ਚ ਸ੍ਥਾਨੇषੁ ਸ੍ਥਾਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਦੇਵਤਾਃ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਂਗਾ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤੁ ਮृਧੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਧਾਰਿਣਿ। ਜਹਾਸ ਦਾਨਵਃ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ਧਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇਣ ਸਾਯੁਧਾਨ੍
ਜਦ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਜੰਗ ਵਿਚ ਇਹ ਬੋਲਿਆ, ਦਾਨਵ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹੱਸ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ-ਸਜਿਆ ਹੱਥ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਉਚੇ ਕਰ ਲਏ।
ਸ ਬਾਹੁਸ਼ਤਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਗਣਾਨ੍ਰਣੇ। ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ਵਿਗੁਣਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ੋ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਪਾਤਯਤ੍
ਉਹ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੌਂ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦੋਹਾਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਮਰੇ ਮਯਤਾਰਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਉਦ੍ਯਤਾਯੁਧਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਾ ਵਿष੍ਣੁਮਭ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਰਣੇ
ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਤਾਰਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਦਾਨਵ ਵੀ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਸ ਤਾਡ੍ਯਮਾਨੋऽਤਿਬਲੈਰ੍ਦੈਤ੍ਯੈਃ ਸਰ੍ਵਾਯੁਧੋਦ੍ਯਤੈਃ। ਨ ਚਚਾਲ ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਕਂਪ੍ਯਮਾਨ ਇਵਾਚਲਃ
ਮਹਾਂਬਲੀ ਦੈਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਹਿਲਦਾ ਤਾਂ ਹੈ ਪਰ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਂਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸੁਪਰ੍ਣੇਨ ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਮਹਾਸੁਰਃ। ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣੇਨ ਮਹਤੀਂ ਗਦਾਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਬਾਹੁਭਿਃ
ਕਾਲਨੇਮੀ ਮਹਾਂਅਸੁਰ, ਸੁਪਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ।
ਘੋਰਾਂ ਜ੍ਵਲਂਤੀਂ ਮੁਮੁਚੇ ਸਂਰਬ੍ਧੋ ਗਰੁਡੋਪਰਿ। ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇਨ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਗਮਤ੍
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਗਦਾ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੀ; ਦੈਤ ਦੇ ਇਸ ਕੰਮ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਤੇਨ ਸੁਪਰ੍ਣਸ੍ਯ ਪਾਤਿਤਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਾ ਗਦਾ। ਸੁਪਰ੍ਣਂ ਵ੍ਯਥਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਤਂ ਚ ਵਪੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਫਿਰ ਸੁਪਰਨ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੀ ਗਦਾ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ; ਸੁਪਰਨ ਨੂੰ ਪੀੜਤ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਵੇਖ ਕੇ—
ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਨਯਨੋ ਵੈਕੁਂਠਸ਼੍ਚਕ੍ਰਮਾਦਦੇ। ਵ੍ਯਵਰ੍ਦ੍ਧਤ ਚ ਵੇਗੇਨ ਸੁਪਰ੍ਣੇਨ ਸਮਂ ਵਿਭੁਃ
ਵੈਕੁੰਠ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਚਕਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ; ਸੁਪਰਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਂਵਿਭੂ ਤੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਵਧ ਗਿਆ।
ਭੁਜਾਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਂਤ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਵਂਤੋ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼। ਵਿਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਖਂ ਚਾਪਿ ਗਾਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਤਿਪੂਰਯਨ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਧ ਗਈਆਂ, ਦਸੋਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈਆਂ, ਵਿਚਕਾਰ ਦੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿਤਾ।
ਵਵृਧੇ ਸ ਪੁਨਰ੍ਲੋਕਾਨ੍ਕ੍ਰਾਂਤੁਕਾਮ ਇਵੌਜਸਾ। ਤਂ ਜਯਾਯ ਸੁਰੇਂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਵਰ੍ਦ੍ਧਮਾਨਂ ਨਭਸ੍ਤਲੇ
ਉਹ ਫਿਰ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ; ਜਦ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ—
ॠषਯਃ ਸਹ ਗਂਧਰ੍ਵਾਸ੍ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍। ਸਦ੍ਯਾਂ ਕਿਰੀਟੇਨ ਲਿਖਨ੍ਸ਼ਿਰਸਾ ਭਾਸ੍ਵਰੇਣ ਚ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਪੱਗ ਤੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ 'ਤੇ ਲਕੀਰ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਮਾਕ੍ਰਮ੍ਯਵਸੁਧਾਂ ਦਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਬਾਹੁਭਿਃ। ਸਹਸ੍ਰਕਰਤੁਲ੍ਯਾਭਂ ਸਹਸ੍ਰਾਰਮਰਿਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦਬਾ ਕੇ, ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਵਿਚ ਅਟੱਲ ਜਾਪਿਆ।
ਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਨਿਸਦृਸ਼ਂ ਘੋਰਂਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਸੁਵਰ੍ਣਰੇਣੁਪਰ੍ਯਂਤਂ ਵਜ੍ਰਨਾਭਂ ਭਯਾਵਹਂ
ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਨਾਭੀ, ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—