ਤਿਰ੍ਯਗੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਚ ਗਗਨੇ ਵਵृਧੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬਾਹਵਃ। ਪਰ੍ਵਤਾਦਿਵ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਂਤਾਃ ਪਂਚਾਸ੍ਯਾ ਇਵ ਪਨ੍ਨਗਾਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉਪਰ ਤੇ ਪਾਸੇ ਵਧ ਗਈਆਂ, ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਪੰਜ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀਆਂ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ।
ਸੋऽਸ੍ਤ੍ਰਜਾਲੈਰ੍ਬਹੁਵਿਧੈਰ੍ਧਨੁਰ੍ਭਿਃ ਪਰਿਘੈਰਪਿ। ਦਿਵ੍ਯਮਾਕਾਸ਼ਮਾਵਵ੍ਰੇ ਪਰ੍ਵਤੈਰੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤੈਰਿਵ
ਉਹ ਨੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੜ੍ਹੇ ਨਾਲ ਦਿਵਿਆ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਸੋਨਿਲੋਦ੍ਭੂਤਵਸਨਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸਂਗ੍ਰਾਮਲਾਲਸਃ। ਸਂਧ੍ਯਾਤਪਗ੍ਰਸ੍ਤਸ਼ਿਲਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮੇਰੁਰਿਵਾਚਲਃ
ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਉਹ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਮੇਰੂ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਚਟਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਸੜ ਗਈਆਂ।
ਊਰੁਵੇਗਪ੍ਰਮਥਿਤੈਃ ਸ਼ृਂਗਸ਼ੈਲਾਗ੍ਰਪਾਦਪੈਃ। ਅਪਾਤਯਦ੍ਦੇਵਗਣਾਨ੍ਵਜ੍ਰੇਣੇਵ ਮਹਾਗਿਰੀਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੰਘਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਉੱਚੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜ ਕੇ ਥਾਂਡਰ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਬਾਹੁਭਿਸ਼੍ਚ ਸਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ੈਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਭਿਨ੍ਨਸ਼ਿਰੋਰੁਹਾਃ। ਨ ਸ਼ੇਕੁਸ਼੍ਚਲਿਤੁਂ ਦੇਵਾਃ ਕਾਲਨੇਮਿਹਤਾ ਯੁਧਿ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਲ ਕੱਟ ਗਏ, ਸਰੀਰ ਜਖਮੀ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਮੁष੍ਟਿਭਿਰ੍ਨਿਹਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕੇਚਿਚ੍ਚ ਦ੍ਵਿਦਲੀਕृਤਾਃ। ਯਕ੍ਸ਼ਗਂਧਰ੍ਵਪਤਗਾਃ ਸਮਹੋਰਗਕਿਨ੍ਨਰਾਃ
ਕੁਝ ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਪੰਛੀ, ਸੱਪ ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਹੋਰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੀ ਗਏ।
ਤੇਨ ਵਿਤ੍ਰਾਸਿਤਾਃ ਪੇਤੁਃ ਸਮਰੇ ਕਾਲਨੇਮਿਨਾ। ਨ ਸ਼ੇਕੁਰ੍ਯਤ੍ਨਵਂਤੋਪਿ ਯਤ੍ਨਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਵਿਚੇਤਸਃ
ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਭਟਕ ਗਏ ਤੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ।
ਤੇਨ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋऽਸ੍ਪਂਦਿਤਃ ਸ਼ਰਬਂਧਨੈਃ। ਨਿष੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਃ ਕृਤਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਚਲਿਤੁਂ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬੇਬਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਨਿਰ੍ਜਲਾਂਭੋਦਸਦृਸ਼ੋ ਨਿਰ੍ਜਲਾਰ੍ਣਵਸਪ੍ਰਭਃ। ਨਿਰ੍ਵ੍ਯਾਪਾਰਃ ਕृਤਸ੍ਤੇਨ ਵਿਪਾਸ਼ੋ ਵਰੁਣੋ ਮृਧੇ
ਉਸ ਨੇ ਵਰੁਣ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਬੱਦਲ ਜਾਂ ਸੁੱਕਾ ਸਮੁੰਦਰ।
ਰਣੇ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਤੇਨ ਪਰੀਤਃ ਕਾਲਰੂਪਿਣਾ। ਵਿਲਪਨ੍ਲੋਕਪਾਲੇਸ਼ਸ੍ਤ੍ਯਾਜਿਤੋ ਧਨਦਃ ਕ੍ਰਿਯਾਂ
ਵੈਸ਼ਰਵਣ, ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਮੌਤ ਦੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਰੋ ਪਿਆ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਦੀ ਆਪਣੀ ਡਿਊਟੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਯਮਃ ਸਰ੍ਵਹਰਸ੍ਤੇਨ ਮृਤ੍ਯੁਪ੍ਰਹਰਣੋ ਰਣੇ। ਯਾਮ੍ਯਾਮਵਸ੍ਥਾਂ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਭੀਤਃ ਸ੍ਵਾਂ ਦਿਸ਼ਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਯਮ, ਸਭ ਕੁਝ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਮੌਤ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਡਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਸਲੋਕਪਾਲਾਨੁਤ੍ਸਾਰ੍ਯ ਹृਤ੍ਵਾ ਤੇषਾਂ ਚ ਕਰ੍ਮ ਤਤ੍। ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਦੇਹਂ ਸ੍ਵਂ ਚਤੁਰ੍ਧਾ ਵਿਦਧੇ ਤਦਾ
ਉਹ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਡਿਊਟੀ ਲੈ ਲਈ। ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚਾਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਪਥਂ ਗਤ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਭਾਨੁਦਰ੍ਸ਼ਿਤਂ। ਜਹਾਰ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਸੋਮਸ੍ਯ ਯਚ੍ਚਾਸ੍ਯ ਵਿषਯਂ ਮਹਤ੍
ਉਹ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਵਰਭਾਨੂ ਨੇ ਦਿਖਾਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੋਮ ਦੀ ਲਕੜੀ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਜਬਤ ਕਰ ਲਿਆ।
ਚਾਲਯਾਮਾਸ ਦੀਪ੍ਤਾਂਸ਼ੁਂ ਧਰ੍ਮਦ੍ਵਾਰਾ ਸਭਾਸ੍ਕਰਂ। ਸ਼ਾਸਨਂ ਚਾਸ੍ਯ ਵਿषਯਂ ਜਹਾਰ ਦਿਨਕਰ੍ਮ ਚ
ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ, ਧਰਮ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਸਮੇਤ, ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਦੀ ਹਕੂਮਤ, ਰਾਜ ਅਤੇ ਦਿਨ ਦੀ ਕਾਰਵਾਈ ਵੀ ਲੈ ਲਿਆ।
ਸੋਗ੍ਨਿਂ ਦੇਵਮੁਖਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਚਕਾਰਾਤ੍ਮਮੁਖਾਸ਼੍ਰਯਂ। ਵਾਯੁਂ ਚ ਤਰਸਾ ਜਿਤ੍ਵਾ ਚਕਾਰਾਤ੍ਮਵਸ਼ਾਨੁਗਂ
ਉਹ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਿਆ; ਤੇ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸ ਸਮੁਦ੍ਰਾਤ੍ਸਮਾਨੀਯ ਸਮਸ੍ਤਾਃ ਸਰਿਤੋ ਬਲਾਤ੍। ਚਕਾਰਾਭਿਸੁਖਾਵੀਰ੍ਯਾ ਦੇਹਭੂਤਾਸ਼੍ਚ ਸਿਂਧਵਃ
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲਿਆਇਆ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਰੀਰਾਂ ਦੀ ਜੜ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ ਵਰਤ ਲਿਆ।
ਅਪਃ ਸ੍ਵਵਸ਼ਗਾਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਿਵਿਜਾਯਾਸ਼੍ਚ ਭੂਮਿਜਾਃ। ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਜਗਤੀਂ ਸੁਗੁਪ੍ਤਾਂ ਧਰਣੀਧਰੈਃ
ਉਹ ਨੇ ਅਸਮਾਨੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਸ ਸ੍ਵਯਂਭੂਰਿਵਾਭਾਤਿ ਮਹਾਭੂਤਪਤਿਰ੍ਮਹਾਨ੍। ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਯੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਭਯਾਵਹਃ
ਉਹ ਆਪ ਜਨਮਿਆ, ਵੱਡਾ ਭੂਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਦੈਤਿ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਲੋਕਪਾਲੈਕਵਪੁਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਗ੍ਰਹਾਤ੍ਮਵਾਨ੍। ਪਾਵਕਾਨਿਲਸਂਭੂਤੋ ਰਰਾਜ ਯੁਧਿ ਦਾਨਵਃ
ਉਹ ਦੈਤਿ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ, ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਪਾਰਮੇष੍ਠ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ੍ਥਾਨੇ ਲੋਕਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਵੋਪਮੇ। ਤਂ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਗਣਾ ਦੇਵਾ ਇਵ ਪਿਤਾਮਹਂ
ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਉੱਚੀ ਗੱਦੀ 'ਤੇ ਖੜਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਵਾਂਗ, ਦੈਤਿ-ਜਥੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪਿਤਾਮਾ ਦੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪਂਚ ਤਂ ਨਾਭ੍ਯਵਰ੍ਤਂਤ ਵਿਪਰੀਤੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ। ਵੇਦੋ ਧਰ੍ਮਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਸਤ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੀਸ਼੍ਚ ਨਾਰਾਯਣਾਸ਼੍ਰਯਾ
ਪਰ ਪੰਜ—ਵੇਦ, ਧਰਮ, ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ, ਸੱਚ ਅਤੇ ਲਕੜੀ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ—ਉਸਦੇ ਉਲਟ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਏ।
ਸ ਤੇषਾਮਨੁਪਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ਸਕ੍ਰੋਧੋ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਵੈष੍ਣਵਂ ਪਦਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛਨ੍ਸ ਗਤੋ ਦੇਵਤਾਯਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾ ਆਉਣ ਕਾਰਨ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਅਸਥਾਨ ਲੱਭਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸੁਪਰ੍ਣਸ੍ਥਂ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਂ। ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਭ੍ਰਾਮਯਂਤਂ ਗਦਾਂ ਸ਼ੁਭਾਂ
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਗਰੁੜ 'ਤੇ ਬੈਠਾ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਗਦਾ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਸਜਲਾਂਭੋਦਸਦृਸ਼ਂ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸਦृਸ਼ਵਾਸਸਂ। ਆਰੂਢਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪਤ੍ਰਾਢ੍ਯਂ ਖੇਚਰਂ ਕਾਸ਼੍ਯਪਂ ਖਗਂ
ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗਾ ਰੂਪ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਕਸ਼ਿਅਪ ਦੇ ਪੰਛੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉਡ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦੁष੍ਟਦੈਤ੍ਯਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਖਸ੍ਥਮਿਵਸ੍ਥਿਤਂ। ਦਾਨਵੋ ਵਿष੍ਣੁਮਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਂ ਬਭਾषੇ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਮਾਨਸਃ
ਦੁਸ਼ਟ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਿ, ਮਨ ਵਿਚ ਹਲਚਲ ਹੋਈ, ਅਡੋਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਅਯਂ ਸ ਰਿਪੁਰਸ੍ਮਾਕਂ ਪੂਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਣਨਾਸ਼ਨਃ। ਅਰ੍ਣਵਾਵਾਸਿਨਸ਼੍ਚੈਵ ਮਧੋਸ਼੍ਚ ਕੈਟਭਸ੍ਯ ਚ
ਇਹ ਉਹ ਸਾਡਾ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਲੈ ਗਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਚੁੱਕਾ।
ਅਯਂ ਸ ਰਿਪੁਰਸ੍ਮਾਕਮਸਮਃ ਕਿਲ ਕਥ੍ਯਤੇ। ਅਨੇਕਸਂਯੁਗੇਨੇਨ ਦਾਨਵਾ ਬਹਵੋ ਹਤਾਃ
ਇਹ ਉਹ ਸਾਡਾ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਕਈ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਯਂ ਸ ਨਿਰ੍ਘृਣੋ ਲੋਕੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀਬਾਲਨਿਰਪਤ੍ਤ੍ਰਪਃ। ਯੇਨ ਦਾਨਵਨਾਰੀਣਾਂ ਸੀਮਂਤੋਦ੍ਵਰਣਂ ਕृਤਮ੍
ਇਹ ਉਹ ਨਿਰਦਈ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੱਜਦਾ; ਜਿਸ ਨੇ ਦੈਤਿ-ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੀ ਹੱਦ ਤੇ ਚੋਣ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਅਯਂ ਸ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਵੈਕੁਂਠਸ਼੍ਚ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍। ਅਨਂਤੋ ਭੋਗਿਨਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸ੍ਵਯਂਭੂਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਃ
ਇਹ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਹੈ, ਵੈਕੁੰਠ ਹੈ ਅਸਮਾਨ ਵਾਸੀਆਂ ਲਈ, ਅਨੰਤ ਹੈ ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਆਪ ਜਨਮਿਆ ਹੈ ਆਪ ਜਨਮਿਆਂ ਵਿੱਚ।
ਅਯਂ ਸ ਨਾਥੋ ਦੇਵਾਨਾਮਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰਕृष੍ਯਤੇ। ਅਸ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ਹਤਃ
ਇਹ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਾਰਾਜ਼ ਕੀਤਾ; ਇਸਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਵੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।