ਪਰਿਪੇਤੁਰ੍ਭृਸ਼ਂ ਕੇਚਿਤ੍ਪੁਨਃ ਕੇਚਿਤ੍ਤੁ ਜਘ੍ਨਿਰੇ। ਤਤੋ ਰਥੈਸ਼੍ਚ ਤੁਰਗੈਰ੍ਵਿਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਪਦਾਤਿਭਿਃ
ਕਈ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਉਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ,
ਸਮੀਯੁਸ੍ਤੇਤਿਸਂਰਬ੍ਧਾ ਰੋषਾਦਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਾਹਵੇ। ਸਂਵਰ੍ਤ੍ਤਮਾਨਾਸ੍ਸਮਰੇ ਸਂਦष੍ਟੌष੍ਟਪੁਟਾਨਨਾਃ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਦੌੜ ਪਏ, ਦੰਦ ਕਸ ਕੇ, ਚਿਹਰੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮੋੜੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਥਾ ਰਥੈਰ੍ਨਿਯੁਧ੍ਯਂਤੇ ਪਾਦਾਤਾਸ਼੍ਚ ਪਦਾਤਿਭਿਃ। ਤੇषਾਂ ਰਥਾਨਾਂ ਤੁਮੁਲਃ ਸਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸ਼ਬ੍ਦਵਾਹਿਨਾਮ੍
ਰਥ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦੇ, ਪੈਦਲ ਪੈਦਲ ਨਾਲ; ਉਹਨਾਂ ਰਥਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਗੂੰਜ, ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸੀ।
ਨਭੋ ਨਿਦਦ੍ਧ੍ਵਾਨਯਥਾ ਨਭਸ੍ਯੇ ਜਲਦਸ੍ਵਨੈਃ। ਬਭਂਜਿਰੇ ਰਥਾਨ੍ਕੇਚਿਤ੍ਕੇਚਿਤ੍ਸਂਮृਦਿਤਾ ਰਥੈਃ
ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਉਠੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੋਵੇ; ਕੁਝ ਰਥ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਕੁਝ ਹੋਰ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲੇ ਗਏ।
ਸਂਬਾਧਮਨ੍ਯੇ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਨ ਸ਼ੇਕੁਸ਼੍ਚਲਿਤੁਂ ਰਥਾਃ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਸਮਰੇ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਦਂਸ਼ਿਤਾਃ
ਰਥ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਇੰਨੇ ਵੱਧ ਭਰ ਗਏ ਕਿ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸੀ। ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਯੋਧੇ ਦੰਦ ਦਿਖਾ ਕੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਸੀ।
ਸਂਹ੍ਰਾਦਮਾਣਾਸ੍ਸਬਲਾ ਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤਤ੍ਰਾਸਿ ਚਰ੍ਮਿਣਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਰੈਰਨ੍ਯੇ ਵਿਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਾ ਰਕ੍ਤਂ ਵੇਮੁਰ੍ਹਤਾਯੁਧਿ
ਕੁਝ ਯੋਧੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਢਾਲਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਵੱਜਦੇ ਸੀ; ਹੋਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਕੇ, ਲਹੂ ਲੁਹੂ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਪਏ।
ਕ੍ਸ਼ਰਜ੍ਜਲਾਨਾਂ ਸਦृਸ਼ਾ ਜਲਦਾਨਾਂ ਸਮਾਗਤਾਃ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਬਾਣਵਰ੍षੇਣ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਦਿਨਮਾਬਭੌ
ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਪਾਣੀ ਭਰੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ। ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ, ਜੰਗ ਦਾ ਦਿਨ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕਾਲਨੇਮਿਸ੍ਸ ਦਾਨਵਃ। ਅਵਰ੍ਧਤ ਸਮੁਦ੍ਰੌਘੈਃ ਪੂਰ੍ਯਮਾਣ ਇਵਾਂਬੁਦਃ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੈਤ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਧਾ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯੁਲ੍ਲਤਾਪੀਡਾਃ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਸ਼ਨਿਵਰ੍षਿਣਃ। ਗਾਤ੍ਰੈਰ੍ਨਗਗਿਰਿਪ੍ਰਖ੍ਯੈਰ੍ਵਿਨਿਪੇਤੁਰ੍ਬਲਾਹਕਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਤੋਂ ਚਮਕਦੇ ਬੱਦਲ ਗਿਰੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੀ ਤੇ ਗਰਜ ਪੈਂਦੀ ਸੀ।
ਕ੍ਰੋਧਾਨ੍ਨਿਸ਼੍ਵਸਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭ੍ਰੂਭੇਦਸ੍ਵੇਦਵਰ੍षਿਣਃ। ਸਾਗ੍ਨਿਸ੍ਫੁਲਿਂਗਾਃ ਪ੍ਰਤਤਾ ਮੁਖਾਨ੍ਨਿਸ਼੍ਚੇਰੁਰਰ੍ਚਿषਃ
ਉਸ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ, ਭੰਨੇ ਭ੍ਰੂਆਂ ਤੋਂ ਪਸੀਨਾ ਵਰ੍ਹਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਲਵਾਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਸਨ।
ਤਿਰ੍ਯਗੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਚ ਗਗਨੇ ਵਵृਧੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬਾਹਵਃ। ਪਰ੍ਵਤਾਦਿਵ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਂਤਾਃ ਪਂਚਾਸ੍ਯਾ ਇਵ ਪਨ੍ਨਗਾਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉਪਰ ਤੇ ਪਾਸੇ ਵਧ ਗਈਆਂ, ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਪੰਜ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀਆਂ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ।
ਸੋऽਸ੍ਤ੍ਰਜਾਲੈਰ੍ਬਹੁਵਿਧੈਰ੍ਧਨੁਰ੍ਭਿਃ ਪਰਿਘੈਰਪਿ। ਦਿਵ੍ਯਮਾਕਾਸ਼ਮਾਵਵ੍ਰੇ ਪਰ੍ਵਤੈਰੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤੈਰਿਵ
ਉਹ ਨੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੜ੍ਹੇ ਨਾਲ ਦਿਵਿਆ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਸੋਨਿਲੋਦ੍ਭੂਤਵਸਨਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸਂਗ੍ਰਾਮਲਾਲਸਃ। ਸਂਧ੍ਯਾਤਪਗ੍ਰਸ੍ਤਸ਼ਿਲਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮੇਰੁਰਿਵਾਚਲਃ
ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਉਹ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਮੇਰੂ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਚਟਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਸੜ ਗਈਆਂ।
ਊਰੁਵੇਗਪ੍ਰਮਥਿਤੈਃ ਸ਼ृਂਗਸ਼ੈਲਾਗ੍ਰਪਾਦਪੈਃ। ਅਪਾਤਯਦ੍ਦੇਵਗਣਾਨ੍ਵਜ੍ਰੇਣੇਵ ਮਹਾਗਿਰੀਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੰਘਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਉੱਚੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜ ਕੇ ਥਾਂਡਰ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਬਾਹੁਭਿਸ਼੍ਚ ਸਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ੈਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਭਿਨ੍ਨਸ਼ਿਰੋਰੁਹਾਃ। ਨ ਸ਼ੇਕੁਸ਼੍ਚਲਿਤੁਂ ਦੇਵਾਃ ਕਾਲਨੇਮਿਹਤਾ ਯੁਧਿ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਲ ਕੱਟ ਗਏ, ਸਰੀਰ ਜਖਮੀ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਮੁष੍ਟਿਭਿਰ੍ਨਿਹਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕੇਚਿਚ੍ਚ ਦ੍ਵਿਦਲੀਕृਤਾਃ। ਯਕ੍ਸ਼ਗਂਧਰ੍ਵਪਤਗਾਃ ਸਮਹੋਰਗਕਿਨ੍ਨਰਾਃ
ਕੁਝ ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਪੰਛੀ, ਸੱਪ ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਹੋਰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੀ ਗਏ।
ਤੇਨ ਵਿਤ੍ਰਾਸਿਤਾਃ ਪੇਤੁਃ ਸਮਰੇ ਕਾਲਨੇਮਿਨਾ। ਨ ਸ਼ੇਕੁਰ੍ਯਤ੍ਨਵਂਤੋਪਿ ਯਤ੍ਨਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਵਿਚੇਤਸਃ
ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਭਟਕ ਗਏ ਤੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ।
ਤੇਨ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋऽਸ੍ਪਂਦਿਤਃ ਸ਼ਰਬਂਧਨੈਃ। ਨਿष੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਃ ਕृਤਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਚਲਿਤੁਂ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬੇਬਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਨਿਰ੍ਜਲਾਂਭੋਦਸਦृਸ਼ੋ ਨਿਰ੍ਜਲਾਰ੍ਣਵਸਪ੍ਰਭਃ। ਨਿਰ੍ਵ੍ਯਾਪਾਰਃ ਕृਤਸ੍ਤੇਨ ਵਿਪਾਸ਼ੋ ਵਰੁਣੋ ਮृਧੇ
ਉਸ ਨੇ ਵਰੁਣ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਬੱਦਲ ਜਾਂ ਸੁੱਕਾ ਸਮੁੰਦਰ।
ਰਣੇ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਤੇਨ ਪਰੀਤਃ ਕਾਲਰੂਪਿਣਾ। ਵਿਲਪਨ੍ਲੋਕਪਾਲੇਸ਼ਸ੍ਤ੍ਯਾਜਿਤੋ ਧਨਦਃ ਕ੍ਰਿਯਾਂ
ਵੈਸ਼ਰਵਣ, ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਮੌਤ ਦੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਰੋ ਪਿਆ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਦੀ ਆਪਣੀ ਡਿਊਟੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਯਮਃ ਸਰ੍ਵਹਰਸ੍ਤੇਨ ਮृਤ੍ਯੁਪ੍ਰਹਰਣੋ ਰਣੇ। ਯਾਮ੍ਯਾਮਵਸ੍ਥਾਂ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਭੀਤਃ ਸ੍ਵਾਂ ਦਿਸ਼ਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਯਮ, ਸਭ ਕੁਝ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਮੌਤ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਡਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਸਲੋਕਪਾਲਾਨੁਤ੍ਸਾਰ੍ਯ ਹृਤ੍ਵਾ ਤੇषਾਂ ਚ ਕਰ੍ਮ ਤਤ੍। ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਦੇਹਂ ਸ੍ਵਂ ਚਤੁਰ੍ਧਾ ਵਿਦਧੇ ਤਦਾ
ਉਹ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਡਿਊਟੀ ਲੈ ਲਈ। ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚਾਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਪਥਂ ਗਤ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਭਾਨੁਦਰ੍ਸ਼ਿਤਂ। ਜਹਾਰ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਸੋਮਸ੍ਯ ਯਚ੍ਚਾਸ੍ਯ ਵਿषਯਂ ਮਹਤ੍
ਉਹ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਵਰਭਾਨੂ ਨੇ ਦਿਖਾਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੋਮ ਦੀ ਲਕੜੀ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਜਬਤ ਕਰ ਲਿਆ।
ਚਾਲਯਾਮਾਸ ਦੀਪ੍ਤਾਂਸ਼ੁਂ ਧਰ੍ਮਦ੍ਵਾਰਾ ਸਭਾਸ੍ਕਰਂ। ਸ਼ਾਸਨਂ ਚਾਸ੍ਯ ਵਿषਯਂ ਜਹਾਰ ਦਿਨਕਰ੍ਮ ਚ
ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ, ਧਰਮ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਸਮੇਤ, ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਦੀ ਹਕੂਮਤ, ਰਾਜ ਅਤੇ ਦਿਨ ਦੀ ਕਾਰਵਾਈ ਵੀ ਲੈ ਲਿਆ।
ਸੋਗ੍ਨਿਂ ਦੇਵਮੁਖਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਚਕਾਰਾਤ੍ਮਮੁਖਾਸ਼੍ਰਯਂ। ਵਾਯੁਂ ਚ ਤਰਸਾ ਜਿਤ੍ਵਾ ਚਕਾਰਾਤ੍ਮਵਸ਼ਾਨੁਗਂ
ਉਹ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਿਆ; ਤੇ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸ ਸਮੁਦ੍ਰਾਤ੍ਸਮਾਨੀਯ ਸਮਸ੍ਤਾਃ ਸਰਿਤੋ ਬਲਾਤ੍। ਚਕਾਰਾਭਿਸੁਖਾਵੀਰ੍ਯਾ ਦੇਹਭੂਤਾਸ਼੍ਚ ਸਿਂਧਵਃ
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲਿਆਇਆ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਰੀਰਾਂ ਦੀ ਜੜ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ ਵਰਤ ਲਿਆ।
ਅਪਃ ਸ੍ਵਵਸ਼ਗਾਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਿਵਿਜਾਯਾਸ਼੍ਚ ਭੂਮਿਜਾਃ। ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਜਗਤੀਂ ਸੁਗੁਪ੍ਤਾਂ ਧਰਣੀਧਰੈਃ
ਉਹ ਨੇ ਅਸਮਾਨੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਸ ਸ੍ਵਯਂਭੂਰਿਵਾਭਾਤਿ ਮਹਾਭੂਤਪਤਿਰ੍ਮਹਾਨ੍। ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਯੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਭਯਾਵਹਃ
ਉਹ ਆਪ ਜਨਮਿਆ, ਵੱਡਾ ਭੂਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਦੈਤਿ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਲੋਕਪਾਲੈਕਵਪੁਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਗ੍ਰਹਾਤ੍ਮਵਾਨ੍। ਪਾਵਕਾਨਿਲਸਂਭੂਤੋ ਰਰਾਜ ਯੁਧਿ ਦਾਨਵਃ
ਉਹ ਦੈਤਿ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ, ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਪਾਰਮੇष੍ਠ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ੍ਥਾਨੇ ਲੋਕਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਵੋਪਮੇ। ਤਂ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਗਣਾ ਦੇਵਾ ਇਵ ਪਿਤਾਮਹਂ
ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਉੱਚੀ ਗੱਦੀ 'ਤੇ ਖੜਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਵਾਂਗ, ਦੈਤਿ-ਜਥੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪਿਤਾਮਾ ਦੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।