ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਸੁ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਧਰ੍ਮਵਿਸ੍ਤਰੇ। ਅਪਾਵृਤੇ ਚਂਦ੍ਰਪਥੇ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਸ੍ਥੇ ਦਿਵਾਕਰੇ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਧਰਮ ਫੈਲਦਾ ਹੈ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦਾ ਰਸਤਾ ਖੁਲ੍ਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਸ੍ਥੇषੁ ਭੂਤੇषੁ ਨृषੁ ਚਾਰਿਤ੍ਰਵਤ੍ਸੁ ਚ। ਅਭਿਨ੍ਨਬਂਧਨੇ ਮृਤ੍ਯੌ ਹੂਯਮਾਨੇ ਹੁਤਾਸ਼ਨੇ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਲੋਕ ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਮੌਤ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨਹੀਂ ਤੋੜਦੀ ਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,
ਯਜ੍ਞਸ਼ੋਭਿषੁ ਦੇਵੇषੁ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਰ੍ਗਂ ਦਿਸ਼ਤ੍ਸੁ ਚ। ਲੋਕਪਾਲੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਂਧਾਨਵਰ੍ਤਿषੁ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਾ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਸਵਰਗ ਦੇ ਰਸਤੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ-ਪਾਲ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਮਿਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ,
ਭਾਵੇ ਤਪਸਿ ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਮਭਾਵੇ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਾਮ੍। ਦੇਵਪਕ੍ਸ਼ੇ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤੇ ਦੈਤ੍ਯਪਕ੍ਸ਼ੇ ਵਿषੀਦਤਿ
ਜਦੋਂ ਸਿੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਤਪਸਿਆ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਮੰਦ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਪੱਖ ਉਦਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,
ਤ੍ਰਿਪਾਦਵਿਗ੍ਰਹੇ ਧਰ੍ਮੇऽਧਰ੍ਮੇ ਪਾਦਪਰਿਗ੍ਰਹੇ। ਅਪਾਵृਤ੍ਤੇ ਮਹਾਦ੍ਵਾਰੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਚ ਸਤ੍ਪਥੇ
ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਖੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਧਰਮ ਇੱਕ ਪੈਰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਵੱਡਾ ਦਰਵਾਜਾ ਖੁਲ੍ਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਚੰਗਾ ਰਸਤਾ ਚੱਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਲੋਕੇषੁ ਧਰ੍ਮਵृਤ੍ਤੇषੁ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇष੍ਵਾਸ਼੍ਰਮੇषੁ ਚ। ਪ੍ਰਜਾਰਕ੍ਸ਼ਣਯੁਕ੍ਤੇषੁ ਰਾਜਮਾਨੇषੁ ਰਾਜਸੁ
ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਚੱਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਪਾਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਰਾਜੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤੇषੁ ਚ ਲੋਕੇषੁ ਸ਼ਾਂਤੇ ਤਮਸਿ ਦਾਨਵੇ। ਅਗ੍ਨਿਮਾਰੁਤਯੋਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵृਤ੍ਤੇ ਸਂਗ੍ਰਾਮਕਰ੍ਮਣਿ
ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਨੇਰਾ ਦਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਜੰਗ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਤਨ੍ਮਯਾ ਵਿਮਲਾ ਲੋਕਾਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਜਯਕृਤਕ੍ਰਿਯਾਃ। ਤੀਵ੍ਰਂ ਦੈਤ੍ਯਭਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਰੁਤਾਗ੍ਨਿਕृਤਂ ਮਹਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਰਤਾਂ ਜਿੱਤ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਹਵਾ ਤੇ ਅੱਗ ਵਲੋਂ ਵੱਡਾ ਦੈਤ ਭੈ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕੜੀ ਡਰ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਕਾਲਨੇਮੀਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਦਾਨਵਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ। ਭਾਸ੍ਕਰਾਕਾਰਮੁਕੁਟਃ ਸ਼ਿਂਜਿਤਾਭਰਣਾਂਗਦਃ
ਫਿਰ 'ਕਾਲਨੇਮੀ' ਨਾਮਕ ਦੈਤ ਉਭਰਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤਾਜ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਗਹਣੇ ਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਗੂੰਜਦੇ ਸਨ।
ਮਂਦਰਾਦ੍ਰਿਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ੋ ਮਹਾਰਜਤਸਂਵृਤਃ। ਸ਼ਤਪ੍ਰਹਰਣੋਦਗ੍ਰਃ ਸ਼ਤਬਾਹੁਃ ਸ਼ਤਾਨਨਃ
ਉਹ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੌ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਸੌ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਸੌ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸ਼ਤਸ਼ੀਰ੍षਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸ਼ਤਸ਼ृਂਗ ਇਵਾਚਲਃ। ਕਕ੍ਸ਼ੇ ਮਹਤਿ ਸਂਵृਦ੍ਧੋ ਨਿਦਾਘ ਇਵ ਪਾਵਕਃ
ਉਹ ਸੌ ਸਿਰਾਂ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ, ਤੇਜਵਾਨ, ਸੌ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦਾ ਸੀ।
ਧੂਮ੍ਰਕੇਸ਼ੋ ਹਰਿਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਰ੍ਦਂਤੁਰੋ ਵਿਕਟਾਨਨਃ। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਂਤਰਵਿਸ੍ਤਾਰਂ ਧਾਰਯਨ੍ਵਿਪੁਲਂ ਵਪੁਃ
ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਧੂੰਏਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਦਾਡ਼ ਪੀਲੀ ਸੀ, ਦੰਦ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ, ਚਿਹਰਾ ਡਰਾਉਣਾ, ਉਸਦਾ ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਬਾਹੁਭਿਸ੍ਤੁਲਯਨ੍ਵ੍ਯੋਮ ਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਮਹੀਧਰਾਨ੍। ਈਰਯਨ੍ਮੁਖਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸੈਰ੍ਵृष੍ਟਿਕਾਰਾਨ੍ਬਲਾਹਕਾਨ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਪਦਾ ਸੀ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਸੁੱਟਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਸਾਹ ਨਾਲ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਮੀਂਹ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਤਿਰ੍ਯਗਾਯਤਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਂ ਮਂਦਰੋਦਗ੍ਰਵਰ੍ਚਸਾਮ੍। ਦਿਧਕ੍ਸ਼ਂਤਮਿਵਾਯਾਂਤਂ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦੇਵਗਣਾਨ੍ਮृਧੇ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਲਾਲ ਤੇ ਢੁਕੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਤੇਜ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਆਉਂਦਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ।
ਤਰ੍ਜਯਂਤਂ ਸੁਰਗਣਾਂਸ਼੍ਛਾਦਯਂਤਂ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼। ਸਂਵਰ੍ਤਕਾਲੇ ਹृषਿਤਂ ਦृष੍ਟਂ ਮृਤ੍ਯੁਮਿਵੋਤ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜਥਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਦਸੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਉਭਰਿਆ ਜਾਪਦਾ ਸੀ।
ਸੁਤਲੇਨੋਚ੍ਛ੍ਰਯਵਤਾ ਵਿਪੁਲਾਂਗੁਲਿਪਰ੍ਵਣਾ। ਲਂਬਾਭਰਣਪੂਰ੍ਣੇਨ ਕਿਂਚਿਚ੍ਚਲਿਤਕਰ੍ਮਣਾ
ਸੁਤਲ ਦੇ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸਰੀਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਮੋਟੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ, ਲੰਬੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਉਸਦੇ ਕੰਮ ਕੁਝ ਥੋੜ੍ਹੇ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਉਚ੍ਛ੍ਰਿਤੇਨਾਗ੍ਰਹਸ੍ਤੇਨ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਵਪੁष੍ਮਤਾ। ਦਾਨਵਾਨ੍ਦੇਵਨਿਹਤਾਨ੍ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਂ ਤਿष੍ਠਤੇਤਿ ਚ
ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਤੇ ਉੱਚਾ ਤੇਜਵਾਨ ਹੱਥ ਚੁੱਕ ਕੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਦੇਵਤਾ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਟਿਕੇ ਰਹੋ!'
ਤਂ ਕਾਲਨੇਮਿਂ ਸਮਰੇ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਕਾਲਨੇਮਿਨਮ੍। ਵੀਕ੍ਸ਼ਂਤੇ ਸ੍ਮ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਲੋਚਨਾਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਲਈ ਮੌਤ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਡਰ ਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼ਂਤੇ ਸ੍ਮ ਭੂਤਾਨਿ ਗ੍ਰਸਂਤਂ ਕਾਲਨੇਮਿਨਮ੍। ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮਂ ਵਿਕ੍ਰਮਂ ਤਂ ਨਾਰਾਯਣਮਿਵਾਪਰਮ੍
ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੂੰ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨਿਗਲਦੇ ਹੋਏ ਤੱਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਤ੍ਰਿਵਿਕਰਮ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨਾਰਾਇਣ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸੋਭ੍ਯੁਚ੍ਛ੍ਰਯਂ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਾਰੁਤਾਘੂਰ੍ਣਿਤਾਂਬਰਃ। ਪ੍ਰਕ੍ਰਾਮਦਸੁਰੋ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ
ਉਹ ਅਸੁਰ ਫਿਰ ਨਵੀਂ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਕਪੜੇ ਗੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਮੇਯਿਵਾਨ੍ਸੁਰੇਂਦ੍ਰੇਣ ਪਰਿष੍ਵਕ੍ਤੋ ਭ੍ਰਮਨ੍ਰਣੇ। ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਬਭੌ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸਵਿष੍ਣੁਰਿਵ ਮਂਦਰਃ
ਕਾਲਨੇਮੀ, ਦੈਤ, ਰਣਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਘੁੰਮਦਿਆਂ ਉਸਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ; ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਥ ਵਿਵ੍ਯਥਿਰੇ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਕਾਲਨੇਮਿਨਮਾਯਾਂਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਲਮਿਵਾਪਰਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਸ਼ਕਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਗਏ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੂੰ ਕਾਲ ਵਾਂਗ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ।
ਦਾਨਵਾਨਨੁਪਿਪ੍ਰੀषੁਃ ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਮਹਾਸੁਰਃ। ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਤ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤਪਾਂਤੇ ਜਲਦੋ ਯਥਾ
ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਹੋਰ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ; ਉਸਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਗਰਮੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਉਮੜਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਵਧ ਗਈ।
ਤਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਂਤਰਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਾਃ। ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰਪਰਿਸ਼੍ਰਾਂਤਾਃ ਪੀਤ੍ਵੇਵਾਮृਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤੇ ਵੀਤਭਯਸਂਤ੍ਰਾਸਾ ਮਯਤਾਰਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਤਾਰਕਾਮਯਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸਤਤਂ ਜਿਤਕਾਸ਼ਿਨਃ
ਮਾਇਆ, ਤਾਰਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਡਰ ਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤਦੇ ਰਹੇ।
ਰੇਜੁਰਾਯੋਧਨਗਤਾ ਦਾਨਵਾ ਯੁਦ੍ਧਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਮਂਤ੍ਰਮਭ੍ਯਸਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਵ੍ਯੂਹਂ ਚ ਪਰਿਧਾਵਤਾਮ੍
ਦਾਨਵ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਮੰਤਰ ਜਪਦੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲੜਾਈ ਦੇ ਸਮੂਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਣਾਉਂਦੇ।
ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਤਾਂ ਚਾਭਵਤ੍ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਦਾਨਵਂ ਕਾਲਨੇਮਿਨਮ੍। ਯੇ ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਮਯਸ੍ਯਾਸਨ੍ਮੁਖ੍ਯਾ ਯੁਦ੍ਧਪੁਰਸ੍ਸਰਾਃ
ਜਦੋਂ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮੁੱਖ ਯੋਧੇ ਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਗ ਪਈ।
ਤੇ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ਭਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹृष੍ਟਾ ਯੋਦ੍ਧੁਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਮਯਸ੍ਤਾਰੋ ਵਰਾਹਸ਼੍ਚ ਹਯਗ੍ਰੀਵਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਲਈ ਆ ਗਏ: ਮਾਇਆ, ਤਾਰਾ, ਵਰਾਹਾ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਹਯਗ੍ਰੀਵ।
ਵਿਪ੍ਰਚਿਤ੍ਤਿਸੁਤਃ ਸ਼੍ਵੇਤਃ ਖਰਲਂਬਾਵੁਭਾਵਪਿ। ਅਰਿष੍ਟੋ ਬਲਿਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਕਿਸ਼ੋਰਾਖ੍ਯਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਵੇਤ, ਖਰਲਾ ਤੇ ਲੰਬਾ, ਬਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਰਿਸ਼ਟ ਅਤੇ ਕਿਸ਼ੋਰ ਨਾਮਕ ਵੀ।
ਸੁਰ੍ਭਾਨੁਸ਼੍ਚਾਮਰਪ੍ਰਖ੍ਯਸ਼੍ਚਕ੍ਰਯੋਧੀ ਮਹਾਸੁਰਃ। ਏਤੇऽਸ੍ਤ੍ਰਵੇਦਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤਪਸਿ ਸੁਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਸੁਰਭਾਨੂ, ਜੋ ਰਾਜਸੀ ਪੰਖੇ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਚਕਰਯੋਧੀਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਅਤੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਸਨ।