ਨਿष੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਂ ਸੁਰਾਨੀਕਂ ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਗਦਾਧਰਂ। ਸ ਹਿ ਯੁਦ੍ਧਗਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨੀਸ਼ੋ ਨ ਸ੍ਮ ਵ੍ਯਕਂਪਤ1.41.
ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਸਹਿष੍ਣੁਤ੍ਵਾਜ੍ਜਗਤ੍ਸ੍ਵਾਮੀ ਨ ਚੁਕ੍ਰੋਧ ਗਦਾਧਰਃ। ਕਾਲਜ੍ਞਃ ਕਾਲਮੇਘਾਭਃ ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਕਾਲਮਾਹਵੇ
ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਕਰਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਗਦਾ ਧਾਰੀ, ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਉਹ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਬਦਲੀ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦੇਵਾਸੁਰਵਿਮਰ੍ਦਂ ਚ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਸ੍ਤਦਾ ਹਰਿਃ। ਤਤੋ ਭਗਵਤਾਦਿष੍ਟੌ ਰਣੇ ਪਾਵਕਮਾਰੁਤੌ
ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਟਕਰਾਰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਹਵਾ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਚੋਦਿਤੌ ਵਿष੍ਣੁਵਾਕ੍ਯੇਨ ਤਤੋ ਮਾਯਾਂ ਵ੍ਯਕਰ੍षਤਾਂ। ਤਾਭ੍ਯਾਮੁਦ੍ਭ੍ਰਾਂਤਵੇਗਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਾਭ੍ਯਾਂ ਮਹਾਹਵੇ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਹਵਾ, ਜਾਗੇ ਹੋਏ ਤੇ ਉਲਝਣ ਵਾਲੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਯਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦਗ੍ਧਾ ਸਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਮਾਯਾ ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਾ ਨਨਾਸ਼ ਹ। ਸੋਨਿਲੋਨਲਸਂਯੁਕ੍ਤਸ੍ਸੋਨਲਸ਼੍ਚਾਨਿਲਾਕੁਲਃ
ਉਹ ਪਾਰਵਤੀ ਮਾਯਾ ਸੜ ਗਈ, ਰਾਖ ਹੋ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ; ਅੱਗ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈ, ਅਤੇ ਹਵਾ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਦੈਤ੍ਯਸੇਨਾਂ ਦਦਹਤੁਰ੍ਯੁਗਾਂਤੇष੍ਵਿਵ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤੌ। ਵਾਯੁਃ ਪ੍ਰਜਵਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਚਾਦਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਮਾਰੁਤਾਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਏ ਜਿਹਾ, ਦੈਤੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹਵਾ ਚਲਦੀ, ਫਿਰ ਅੱਗ ਹਵਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਈ।
ਚੇਰਤੁਰ੍ਦਾਨਵਾਨੀਕੇ ਕ੍ਰੀਡਂਤਾਵਨਲਾਨਿਲੌ। ਭਸ੍ਮੀਭੂਤੇषੁ ਭੂਤੇषੁ ਪ੍ਰਪਤਤ੍ਸੂਤ੍ਪਤਤ੍ਸੁ ਚ
ਅੱਗ ਅਤੇ ਹਵਾ ਦੈਤੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ 'ਚ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ, ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰਦੇ, ਡਿੱਗਦੇ ਅਤੇ ਉਠਦੇ ਹੋਏ ਸਭ ਨੂੰ।
ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਵਿਮਾਨੇषੁ ਨਿਪਤਤ੍ਸੁ ਸਮਂਤਤਃ। ਵਾਤਸ੍ਕਂਧਾਪਵਿਦ੍ਧੇषੁ ਕृਤਕਰ੍ਮਣਿ ਪਾਵਕੇ
ਦੈਤੀਆਂ ਦੇ ਵਿਮਾਨ ਹਰ ਥਾਂ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਵਾ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ ਉਡ ਗਏ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾਯਾਵਧੇ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਤੁ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੇ ਗਦਾਧਰੇ। ਨਿष੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇषੁ ਦੈਤ੍ਯੇषੁ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਮੁਕ੍ਤਬਂਧਨੇ
ਮਾਯਾ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੈਤੀਆਂ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇषੁ ਚ ਦੇਵੇषੁ ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਜਲ੍ਪਿषੁ। ਜਯੇ ਦਸ਼ਸ਼ਤਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਚ ਪਰਾਜਯੇ
ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ' ਆਖਦੇ ਹੋਏ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀ ਜਿੱਤ ਤੇ ਦੈਤੀਆਂ ਦੀ ਹਾਰ 'ਤੇ।
ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਸੁ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਧਰ੍ਮਵਿਸ੍ਤਰੇ। ਅਪਾਵृਤੇ ਚਂਦ੍ਰਪਥੇ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਸ੍ਥੇ ਦਿਵਾਕਰੇ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਧਰਮ ਫੈਲਦਾ ਹੈ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦਾ ਰਸਤਾ ਖੁਲ੍ਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਸ੍ਥੇषੁ ਭੂਤੇषੁ ਨृषੁ ਚਾਰਿਤ੍ਰਵਤ੍ਸੁ ਚ। ਅਭਿਨ੍ਨਬਂਧਨੇ ਮृਤ੍ਯੌ ਹੂਯਮਾਨੇ ਹੁਤਾਸ਼ਨੇ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਲੋਕ ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਮੌਤ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨਹੀਂ ਤੋੜਦੀ ਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,
ਯਜ੍ਞਸ਼ੋਭਿषੁ ਦੇਵੇषੁ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਰ੍ਗਂ ਦਿਸ਼ਤ੍ਸੁ ਚ। ਲੋਕਪਾਲੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਂਧਾਨਵਰ੍ਤਿषੁ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਾ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਸਵਰਗ ਦੇ ਰਸਤੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ-ਪਾਲ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਮਿਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ,
ਭਾਵੇ ਤਪਸਿ ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਮਭਾਵੇ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਾਮ੍। ਦੇਵਪਕ੍ਸ਼ੇ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤੇ ਦੈਤ੍ਯਪਕ੍ਸ਼ੇ ਵਿषੀਦਤਿ
ਜਦੋਂ ਸਿੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਤਪਸਿਆ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਮੰਦ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਪੱਖ ਉਦਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,
ਤ੍ਰਿਪਾਦਵਿਗ੍ਰਹੇ ਧਰ੍ਮੇऽਧਰ੍ਮੇ ਪਾਦਪਰਿਗ੍ਰਹੇ। ਅਪਾਵृਤ੍ਤੇ ਮਹਾਦ੍ਵਾਰੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਚ ਸਤ੍ਪਥੇ
ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਖੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਧਰਮ ਇੱਕ ਪੈਰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਵੱਡਾ ਦਰਵਾਜਾ ਖੁਲ੍ਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਚੰਗਾ ਰਸਤਾ ਚੱਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਲੋਕੇषੁ ਧਰ੍ਮਵृਤ੍ਤੇषੁ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇष੍ਵਾਸ਼੍ਰਮੇषੁ ਚ। ਪ੍ਰਜਾਰਕ੍ਸ਼ਣਯੁਕ੍ਤੇषੁ ਰਾਜਮਾਨੇषੁ ਰਾਜਸੁ
ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਚੱਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਪਾਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਰਾਜੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤੇषੁ ਚ ਲੋਕੇषੁ ਸ਼ਾਂਤੇ ਤਮਸਿ ਦਾਨਵੇ। ਅਗ੍ਨਿਮਾਰੁਤਯੋਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵृਤ੍ਤੇ ਸਂਗ੍ਰਾਮਕਰ੍ਮਣਿ
ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਨੇਰਾ ਦਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਜੰਗ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਤਨ੍ਮਯਾ ਵਿਮਲਾ ਲੋਕਾਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਜਯਕृਤਕ੍ਰਿਯਾਃ। ਤੀਵ੍ਰਂ ਦੈਤ੍ਯਭਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਰੁਤਾਗ੍ਨਿਕृਤਂ ਮਹਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਰਤਾਂ ਜਿੱਤ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਹਵਾ ਤੇ ਅੱਗ ਵਲੋਂ ਵੱਡਾ ਦੈਤ ਭੈ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕੜੀ ਡਰ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਕਾਲਨੇਮੀਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਦਾਨਵਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ। ਭਾਸ੍ਕਰਾਕਾਰਮੁਕੁਟਃ ਸ਼ਿਂਜਿਤਾਭਰਣਾਂਗਦਃ
ਫਿਰ 'ਕਾਲਨੇਮੀ' ਨਾਮਕ ਦੈਤ ਉਭਰਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤਾਜ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਗਹਣੇ ਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਗੂੰਜਦੇ ਸਨ।
ਮਂਦਰਾਦ੍ਰਿਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ੋ ਮਹਾਰਜਤਸਂਵृਤਃ। ਸ਼ਤਪ੍ਰਹਰਣੋਦਗ੍ਰਃ ਸ਼ਤਬਾਹੁਃ ਸ਼ਤਾਨਨਃ
ਉਹ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੌ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਸੌ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਸੌ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸ਼ਤਸ਼ੀਰ੍षਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸ਼ਤਸ਼ृਂਗ ਇਵਾਚਲਃ। ਕਕ੍ਸ਼ੇ ਮਹਤਿ ਸਂਵृਦ੍ਧੋ ਨਿਦਾਘ ਇਵ ਪਾਵਕਃ
ਉਹ ਸੌ ਸਿਰਾਂ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ, ਤੇਜਵਾਨ, ਸੌ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦਾ ਸੀ।
ਧੂਮ੍ਰਕੇਸ਼ੋ ਹਰਿਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਰ੍ਦਂਤੁਰੋ ਵਿਕਟਾਨਨਃ। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਂਤਰਵਿਸ੍ਤਾਰਂ ਧਾਰਯਨ੍ਵਿਪੁਲਂ ਵਪੁਃ
ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਧੂੰਏਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਦਾਡ਼ ਪੀਲੀ ਸੀ, ਦੰਦ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ, ਚਿਹਰਾ ਡਰਾਉਣਾ, ਉਸਦਾ ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਬਾਹੁਭਿਸ੍ਤੁਲਯਨ੍ਵ੍ਯੋਮ ਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਮਹੀਧਰਾਨ੍। ਈਰਯਨ੍ਮੁਖਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸੈਰ੍ਵृष੍ਟਿਕਾਰਾਨ੍ਬਲਾਹਕਾਨ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਪਦਾ ਸੀ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਸੁੱਟਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਸਾਹ ਨਾਲ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਮੀਂਹ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਤਿਰ੍ਯਗਾਯਤਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਂ ਮਂਦਰੋਦਗ੍ਰਵਰ੍ਚਸਾਮ੍। ਦਿਧਕ੍ਸ਼ਂਤਮਿਵਾਯਾਂਤਂ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦੇਵਗਣਾਨ੍ਮृਧੇ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਲਾਲ ਤੇ ਢੁਕੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਤੇਜ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਆਉਂਦਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ।
ਤਰ੍ਜਯਂਤਂ ਸੁਰਗਣਾਂਸ਼੍ਛਾਦਯਂਤਂ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼। ਸਂਵਰ੍ਤਕਾਲੇ ਹृषਿਤਂ ਦृष੍ਟਂ ਮृਤ੍ਯੁਮਿਵੋਤ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜਥਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਦਸੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਉਭਰਿਆ ਜਾਪਦਾ ਸੀ।
ਸੁਤਲੇਨੋਚ੍ਛ੍ਰਯਵਤਾ ਵਿਪੁਲਾਂਗੁਲਿਪਰ੍ਵਣਾ। ਲਂਬਾਭਰਣਪੂਰ੍ਣੇਨ ਕਿਂਚਿਚ੍ਚਲਿਤਕਰ੍ਮਣਾ
ਸੁਤਲ ਦੇ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸਰੀਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਮੋਟੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ, ਲੰਬੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਉਸਦੇ ਕੰਮ ਕੁਝ ਥੋੜ੍ਹੇ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਉਚ੍ਛ੍ਰਿਤੇਨਾਗ੍ਰਹਸ੍ਤੇਨ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਵਪੁष੍ਮਤਾ। ਦਾਨਵਾਨ੍ਦੇਵਨਿਹਤਾਨ੍ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਂ ਤਿष੍ਠਤੇਤਿ ਚ
ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਤੇ ਉੱਚਾ ਤੇਜਵਾਨ ਹੱਥ ਚੁੱਕ ਕੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਦੇਵਤਾ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਟਿਕੇ ਰਹੋ!'
ਤਂ ਕਾਲਨੇਮਿਂ ਸਮਰੇ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਕਾਲਨੇਮਿਨਮ੍। ਵੀਕ੍ਸ਼ਂਤੇ ਸ੍ਮ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਲੋਚਨਾਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਲਈ ਮੌਤ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਡਰ ਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼ਂਤੇ ਸ੍ਮ ਭੂਤਾਨਿ ਗ੍ਰਸਂਤਂ ਕਾਲਨੇਮਿਨਮ੍। ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮਂ ਵਿਕ੍ਰਮਂ ਤਂ ਨਾਰਾਯਣਮਿਵਾਪਰਮ੍
ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੂੰ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨਿਗਲਦੇ ਹੋਏ ਤੱਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਤ੍ਰਿਵਿਕਰਮ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨਾਰਾਇਣ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸੋਭ੍ਯੁਚ੍ਛ੍ਰਯਂ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਾਰੁਤਾਘੂਰ੍ਣਿਤਾਂਬਰਃ। ਪ੍ਰਕ੍ਰਾਮਦਸੁਰੋ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ
ਉਹ ਅਸੁਰ ਫਿਰ ਨਵੀਂ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਕਪੜੇ ਗੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।