ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਜਾਲਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਾਃ ਪਾਸ਼ੈਸ਼੍ਚਾਸ੍ਕਂਦਿਤਾ ਰਣੇ। ਨ ਸ਼ੇਕੁਸ਼੍ਚਲਿਤੁਂ ਦੈਤ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ਿਰਸ੍ਕਾ ਇਵਾਦ੍ਰਯਃ
ਚੰਦ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਦੋ ਮਾਲਕ, ਉੱਠ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਬਣਾਈ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਦਮਣ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁ ਨਿਹਤਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ। ਹਿਮਪ੍ਲਾਵਿਤ ਸਰ੍ਵਾਂਗਾਨਿਰੂष੍ਮਾਣ ਇਵਾਗ੍ਨਯਃ
ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਸੜੇ ਤੇ ਪਾਸ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਦੈਤਿਆ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਪਹਾੜ।
ਤੇषਾਂ ਤੁ ਦਿਵਿ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਨਿਪਤਂਤਿ ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਵੈ। ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਨਿਪਤਂਤ੍ਯੁਤ੍ਪਤਂਤਿ ਚ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੈਤੀਆਂ ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਬਰਫ਼ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਤੋਂ ਤਾਪ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਤਾਨ੍ਪਾਸ਼ਹਸ੍ਤਗ੍ਰਥਿਤਾਨ੍ਛਾਦਿਤਾਨ੍ਸ਼ੀਤਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ। ਮਯੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਾਯਾਵੀ ਦਾਨਵਾਨ੍ਦਿਵਿ ਦਾਨਵਃ
ਮਾਯਾ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਮਾਯਾਵੀ ਸੀ, ਨੇ ਆਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਠੰਢੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸਸ਼ੈਲਜਾਲਾਂ ਵਿਤਤਾਂ ਖਡ੍ਗਪਟ੍ਟਸਹਾਸਿਨੀਮ੍। ਪਾਦਪੋਤ੍ਕਰਕੂਟਸ੍ਥਾਂ ਕਂਦਰਾਕੀਰ੍ਣਕਾਨਨਾਂ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਮਾਯਾ ਰਚੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਛੁਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ 'ਤੇ ਖੜੀ, ਅਤੇ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਗਣਾਕੀਰ੍ਣਾਂ ਨਦਦ੍ਭਿਰ੍ਦੇਵਯੂਥਪੈਃ। ਈਹਾਮृਗਗਣਾਕੀਰ੍ਣਾਂ ਪਵਨਾਘੂਰ੍ਣਿਤਦ੍ਦ੍ਰੁਮਾਮ੍
ਉਹ ਮਾਯਾ ਸਿੰਘਾਂ ਤੇ ਬਾਘਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਦਰੱਖਤ ਹਿਲ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਿਰ੍ਮਿਤਾਂ ਸ੍ਵੇਨ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਕੂਜਂਤੀਂ ਦਿਵਿਕਾਮਗਾਂ। ਪ੍ਰਥਿਤਾਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਮਾਯਾਂ ਸਸृਜੇ ਸ ਸਮਂਤਤਃ
ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮਾਯਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਰਵਤੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਬਣਾਈ, ਜੋ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਚਾਹੀ ਗਈ ਸੀ, ਮਾਯਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾਸਿਸ਼ਬ੍ਦੈਸ਼੍ਸ਼ਿਲਾਵਰ੍षੈਃ ਸਂਪਤਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਪਾਦਪੈਃ। ਜਘਾਨ ਦੇਵਸਂਘਾਂਸ੍ਤੇ ਦਾਨਵਾਨਭ੍ਯਜੀਵਯਤ੍
ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵਰਖਾ ਅਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ।
ਨੈਸ਼ਾਕਰੀ ਵਾਰੁਣੀ ਚ ਮਾਯੇ ਅਂਤਰ੍ਹਿਤੇ ਤਦਾ। ਅਭਵਦ੍ਘੋਰਸਂਚਾਰਾ ਪृਥਿਵੀ ਪਰ੍ਵਤੈਰਿਵ
ਫਿਰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਵਾਰੁਣ ਦੀਆਂ ਮਾਯਾਵਾਂ ਲੁਕ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਭਿਆਨਕ ਹਲਚਲ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ।
ਨ ਚਾਰੁਦ੍ਧੋ ਦ੍ਰੁਮਗਣੈਰ੍ਦੇਵੋ ਦृਸ਼੍ਯਤ ਕਸ਼੍ਚਨ। ਤਦਪਧ੍ਵਸ੍ਤਧਨੁषਂ ਭਗ੍ਨਪ੍ਰਹਰਣਾਵਿਲਮ੍
ਕੋਈ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ ਸੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਹਥਿਆਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਬੇਹਾਲ ਹੋ ਗਏ ਸਨ।
ਨਿष੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਂ ਸੁਰਾਨੀਕਂ ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਗਦਾਧਰਂ। ਸ ਹਿ ਯੁਦ੍ਧਗਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨੀਸ਼ੋ ਨ ਸ੍ਮ ਵ੍ਯਕਂਪਤ1.41.
ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਸਹਿष੍ਣੁਤ੍ਵਾਜ੍ਜਗਤ੍ਸ੍ਵਾਮੀ ਨ ਚੁਕ੍ਰੋਧ ਗਦਾਧਰਃ। ਕਾਲਜ੍ਞਃ ਕਾਲਮੇਘਾਭਃ ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਕਾਲਮਾਹਵੇ
ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਕਰਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਗਦਾ ਧਾਰੀ, ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਉਹ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਬਦਲੀ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦੇਵਾਸੁਰਵਿਮਰ੍ਦਂ ਚ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਸ੍ਤਦਾ ਹਰਿਃ। ਤਤੋ ਭਗਵਤਾਦਿष੍ਟੌ ਰਣੇ ਪਾਵਕਮਾਰੁਤੌ
ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਟਕਰਾਰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਹਵਾ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਚੋਦਿਤੌ ਵਿष੍ਣੁਵਾਕ੍ਯੇਨ ਤਤੋ ਮਾਯਾਂ ਵ੍ਯਕਰ੍षਤਾਂ। ਤਾਭ੍ਯਾਮੁਦ੍ਭ੍ਰਾਂਤਵੇਗਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਾਭ੍ਯਾਂ ਮਹਾਹਵੇ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਹਵਾ, ਜਾਗੇ ਹੋਏ ਤੇ ਉਲਝਣ ਵਾਲੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਯਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦਗ੍ਧਾ ਸਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਮਾਯਾ ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਾ ਨਨਾਸ਼ ਹ। ਸੋਨਿਲੋਨਲਸਂਯੁਕ੍ਤਸ੍ਸੋਨਲਸ਼੍ਚਾਨਿਲਾਕੁਲਃ
ਉਹ ਪਾਰਵਤੀ ਮਾਯਾ ਸੜ ਗਈ, ਰਾਖ ਹੋ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ; ਅੱਗ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈ, ਅਤੇ ਹਵਾ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਦੈਤ੍ਯਸੇਨਾਂ ਦਦਹਤੁਰ੍ਯੁਗਾਂਤੇष੍ਵਿਵ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤੌ। ਵਾਯੁਃ ਪ੍ਰਜਵਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਚਾਦਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਮਾਰੁਤਾਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਏ ਜਿਹਾ, ਦੈਤੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹਵਾ ਚਲਦੀ, ਫਿਰ ਅੱਗ ਹਵਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਈ।
ਚੇਰਤੁਰ੍ਦਾਨਵਾਨੀਕੇ ਕ੍ਰੀਡਂਤਾਵਨਲਾਨਿਲੌ। ਭਸ੍ਮੀਭੂਤੇषੁ ਭੂਤੇषੁ ਪ੍ਰਪਤਤ੍ਸੂਤ੍ਪਤਤ੍ਸੁ ਚ
ਅੱਗ ਅਤੇ ਹਵਾ ਦੈਤੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ 'ਚ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ, ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰਦੇ, ਡਿੱਗਦੇ ਅਤੇ ਉਠਦੇ ਹੋਏ ਸਭ ਨੂੰ।
ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਵਿਮਾਨੇषੁ ਨਿਪਤਤ੍ਸੁ ਸਮਂਤਤਃ। ਵਾਤਸ੍ਕਂਧਾਪਵਿਦ੍ਧੇषੁ ਕृਤਕਰ੍ਮਣਿ ਪਾਵਕੇ
ਦੈਤੀਆਂ ਦੇ ਵਿਮਾਨ ਹਰ ਥਾਂ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਵਾ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ ਉਡ ਗਏ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾਯਾਵਧੇ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਤੁ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੇ ਗਦਾਧਰੇ। ਨਿष੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇषੁ ਦੈਤ੍ਯੇषੁ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਮੁਕ੍ਤਬਂਧਨੇ
ਮਾਯਾ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੈਤੀਆਂ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇषੁ ਚ ਦੇਵੇषੁ ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਜਲ੍ਪਿषੁ। ਜਯੇ ਦਸ਼ਸ਼ਤਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਚ ਪਰਾਜਯੇ
ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ' ਆਖਦੇ ਹੋਏ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀ ਜਿੱਤ ਤੇ ਦੈਤੀਆਂ ਦੀ ਹਾਰ 'ਤੇ।
ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਸੁ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਧਰ੍ਮਵਿਸ੍ਤਰੇ। ਅਪਾਵृਤੇ ਚਂਦ੍ਰਪਥੇ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਸ੍ਥੇ ਦਿਵਾਕਰੇ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਧਰਮ ਫੈਲਦਾ ਹੈ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦਾ ਰਸਤਾ ਖੁਲ੍ਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਸ੍ਥੇषੁ ਭੂਤੇषੁ ਨृषੁ ਚਾਰਿਤ੍ਰਵਤ੍ਸੁ ਚ। ਅਭਿਨ੍ਨਬਂਧਨੇ ਮृਤ੍ਯੌ ਹੂਯਮਾਨੇ ਹੁਤਾਸ਼ਨੇ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਲੋਕ ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਮੌਤ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨਹੀਂ ਤੋੜਦੀ ਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,
ਯਜ੍ਞਸ਼ੋਭਿषੁ ਦੇਵੇषੁ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਰ੍ਗਂ ਦਿਸ਼ਤ੍ਸੁ ਚ। ਲੋਕਪਾਲੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਂਧਾਨਵਰ੍ਤਿषੁ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਾ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਸਵਰਗ ਦੇ ਰਸਤੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ-ਪਾਲ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਮਿਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ,
ਭਾਵੇ ਤਪਸਿ ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਮਭਾਵੇ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਾਮ੍। ਦੇਵਪਕ੍ਸ਼ੇ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤੇ ਦੈਤ੍ਯਪਕ੍ਸ਼ੇ ਵਿषੀਦਤਿ
ਜਦੋਂ ਸਿੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਤਪਸਿਆ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਮੰਦ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਪੱਖ ਉਦਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,
ਤ੍ਰਿਪਾਦਵਿਗ੍ਰਹੇ ਧਰ੍ਮੇऽਧਰ੍ਮੇ ਪਾਦਪਰਿਗ੍ਰਹੇ। ਅਪਾਵृਤ੍ਤੇ ਮਹਾਦ੍ਵਾਰੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਚ ਸਤ੍ਪਥੇ
ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਖੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਧਰਮ ਇੱਕ ਪੈਰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਵੱਡਾ ਦਰਵਾਜਾ ਖੁਲ੍ਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਚੰਗਾ ਰਸਤਾ ਚੱਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਲੋਕੇषੁ ਧਰ੍ਮਵृਤ੍ਤੇषੁ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇष੍ਵਾਸ਼੍ਰਮੇषੁ ਚ। ਪ੍ਰਜਾਰਕ੍ਸ਼ਣਯੁਕ੍ਤੇषੁ ਰਾਜਮਾਨੇषੁ ਰਾਜਸੁ
ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਚੱਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਪਾਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਰਾਜੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤੇषੁ ਚ ਲੋਕੇषੁ ਸ਼ਾਂਤੇ ਤਮਸਿ ਦਾਨਵੇ। ਅਗ੍ਨਿਮਾਰੁਤਯੋਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵृਤ੍ਤੇ ਸਂਗ੍ਰਾਮਕਰ੍ਮਣਿ
ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਨੇਰਾ ਦਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਜੰਗ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਤਨ੍ਮਯਾ ਵਿਮਲਾ ਲੋਕਾਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਜਯਕृਤਕ੍ਰਿਯਾਃ। ਤੀਵ੍ਰਂ ਦੈਤ੍ਯਭਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਰੁਤਾਗ੍ਨਿਕृਤਂ ਮਹਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਰਤਾਂ ਜਿੱਤ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਹਵਾ ਤੇ ਅੱਗ ਵਲੋਂ ਵੱਡਾ ਦੈਤ ਭੈ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕੜੀ ਡਰ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਕਾਲਨੇਮੀਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਦਾਨਵਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ। ਭਾਸ੍ਕਰਾਕਾਰਮੁਕੁਟਃ ਸ਼ਿਂਜਿਤਾਭਰਣਾਂਗਦਃ
ਫਿਰ 'ਕਾਲਨੇਮੀ' ਨਾਮਕ ਦੈਤ ਉਭਰਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤਾਜ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਗਹਣੇ ਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਗੂੰਜਦੇ ਸਨ।
ਮਂਦਰਾਦ੍ਰਿਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ੋ ਮਹਾਰਜਤਸਂਵृਤਃ। ਸ਼ਤਪ੍ਰਹਰਣੋਦਗ੍ਰਃ ਸ਼ਤਬਾਹੁਃ ਸ਼ਤਾਨਨਃ
ਉਹ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੌ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਸੌ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਸੌ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਸੀ।