ਅਪਿ ਤਤ੍ਕਾਲਯੋਗਾਤ੍ਮਾ ਇਜ੍ਯੋ ਯਜ੍ਞਰਥੋऽਵ੍ਯਯਃ। ਓषਧੀਸ਼ਃ ਕ੍ਰਿਯਾਯੋਨਿਰਪਾਂ ਯੋਨਿਰਨੁष੍ਣਗੁਃ
ਤੂੰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਪੂਜਾ ਯੋਗ, ਯਜਨ ਦਾ ਰਥ, ਬੂਟਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਤੇ ਗਰਮੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈਂ।
ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਰਮृਤਾਧਾਰਸ਼੍ਚਪਲਃ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨਃ। ਤ੍ਵਂ ਕਾਂਤਿਃ ਕਾਂਤਵਪੁषਾਂ ਤ੍ਵਂ ਸੋਮਃ ਸੋਮਪਾਯਿਨਾਮ੍
ਤੂੰ ਠੰਡੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਤੇਜ਼, ਚਿੱਟਾ ਵਾਹਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਚਮਕਦਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਸੋਮ ਹੈਂ।
ਸੌਮ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਤਿਮਿਰਘ੍ਨਸ੍ਤ੍ਵਮृਕ੍ਸ਼ਰਾਟ੍। ਤਦ੍ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਸੇਨ ਵਰੁਣੇਨ ਵਰੂਥਿਨਾ
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਨਰਮ ਹੈਂ, ਹਨੇਰਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ, ਮਹਾਸੇਨਾ ਤੇ ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਜਾ।
ਸ਼ਮਯਸ੍ਵਾਸੁਰੀਂ ਮਾਯਾਂ ਯਯਾ ਦਹ੍ਯਾਮਹੇ ਰਣੇ। ਸੋਮ ਉਵਾਚ। ਯਨ੍ਮਾਂ ਵਦਸਿ ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥਂ ਦੇਵਰਾਜਵਰਪ੍ਰਦ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿਸ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸੜਦੇ ਹਾਂ, ਉਸ ਅਸੁਰ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਦਮਣ ਕਰ।
ਏष ਵਰ੍षਾਮਿ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਂ ਦੈਤ੍ਯਮਾਯਾਪਕਰ੍षਣਂ। ਏਤਾਨ੍ਮੇ ਸ਼ੀਤਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਸ੍ਵ ਹਿਮਵੇष੍ਟਿਤਾਨ੍
ਸੋਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੇਵ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਆਖਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤਥਾ ਹਿਮਕਰੋਤ੍ਸृष੍ਟਾਃ ਸਪਾਸ਼ਾ ਹਿਮਵृष੍ਟਯਃ। ਵੇष੍ਟਯਂਤਿ ਚ ਤਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਵਾਯੁਰ੍ਮੇਘਗਣਾਨਿਵ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਠੰਡੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਵੇਖ, ਇਹ ਦੈਤਿਆ ਠੰਡੀ ਨਾਲ ਸੜੇ ਹੋਏ, ਹਿਮ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਤੌ ਪਾਸ਼ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਧਰੌ ਵਰੁਣੇਂਦੂ ਮਹਾਬਲੌ। ਜਘ੍ਨਤੁਰ੍ਹਿਮਪਾਤੈਸ਼੍ਚ ਪਾਸ਼ਪਾਤੈਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਨ੍
ਚੰਦ ਦੀ ਠੰਡੀ ਵਰਖਾ ਤੇ ਪਾਸ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਵਾਵਂਬੁਨਾਥੌ ਸਮਰੇ ਤੌ ਪਾਸ਼ਹਿਮਯੋਧਿਨੌ। ਮृਧੇ ਚੇਰਤੁਰਂਭੋਭਿਃ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾਵਿਵ ਮਹਾਰ੍ਣਵੌ
ਵਰੁਣ ਤੇ ਚੰਦ, ਦੋ ਵੱਡੇ, ਪਾਸ ਤੇ ਠੰਡੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਿਮ ਦੀ ਵਰਖਾ ਤੇ ਪਾਸ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਾਭ੍ਯਾਮਾਪੂਰਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ਦਾਨਵਬਲਂ ਮਹਤ੍। ਜਗਤ੍ਸਂਵਰ੍ਤ੍ਤਕਾਂਭੋਦੈਃ ਪ੍ਰਵਰ੍षੈਰਿਵ ਸਂਵृਤਂ
ਉਹ ਦੋ ਪਾਣੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹਿਮ ਪਾਸ ਲੈ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਉਤਲ ਸਮੁੰਦਰ।
ਤਾਵੁਦ੍ਯਤਾਵਂਬੁਨਾਥੌ ਸ਼ਸ਼ਾਂਕਵਰੁਣਾਵੁਭੌ। ਸ਼ਮਯਾਮਾਸਤੁਸ੍ਤਾਂ ਤੁ ਮਾਯਾਂ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਨਿਰ੍ਮਿਤਾਂ
ਉਹਨਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੇਰੀ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਜਾਲਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਾਃ ਪਾਸ਼ੈਸ਼੍ਚਾਸ੍ਕਂਦਿਤਾ ਰਣੇ। ਨ ਸ਼ੇਕੁਸ਼੍ਚਲਿਤੁਂ ਦੈਤ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ਿਰਸ੍ਕਾ ਇਵਾਦ੍ਰਯਃ
ਚੰਦ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਦੋ ਮਾਲਕ, ਉੱਠ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਬਣਾਈ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਦਮਣ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁ ਨਿਹਤਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ। ਹਿਮਪ੍ਲਾਵਿਤ ਸਰ੍ਵਾਂਗਾਨਿਰੂष੍ਮਾਣ ਇਵਾਗ੍ਨਯਃ
ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਸੜੇ ਤੇ ਪਾਸ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਦੈਤਿਆ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਪਹਾੜ।
ਤੇषਾਂ ਤੁ ਦਿਵਿ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਨਿਪਤਂਤਿ ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਵੈ। ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਨਿਪਤਂਤ੍ਯੁਤ੍ਪਤਂਤਿ ਚ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੈਤੀਆਂ ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਬਰਫ਼ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਤੋਂ ਤਾਪ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਤਾਨ੍ਪਾਸ਼ਹਸ੍ਤਗ੍ਰਥਿਤਾਨ੍ਛਾਦਿਤਾਨ੍ਸ਼ੀਤਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ। ਮਯੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਾਯਾਵੀ ਦਾਨਵਾਨ੍ਦਿਵਿ ਦਾਨਵਃ
ਮਾਯਾ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਮਾਯਾਵੀ ਸੀ, ਨੇ ਆਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਠੰਢੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸਸ਼ੈਲਜਾਲਾਂ ਵਿਤਤਾਂ ਖਡ੍ਗਪਟ੍ਟਸਹਾਸਿਨੀਮ੍। ਪਾਦਪੋਤ੍ਕਰਕੂਟਸ੍ਥਾਂ ਕਂਦਰਾਕੀਰ੍ਣਕਾਨਨਾਂ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਮਾਯਾ ਰਚੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਛੁਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ 'ਤੇ ਖੜੀ, ਅਤੇ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਗਣਾਕੀਰ੍ਣਾਂ ਨਦਦ੍ਭਿਰ੍ਦੇਵਯੂਥਪੈਃ। ਈਹਾਮृਗਗਣਾਕੀਰ੍ਣਾਂ ਪਵਨਾਘੂਰ੍ਣਿਤਦ੍ਦ੍ਰੁਮਾਮ੍
ਉਹ ਮਾਯਾ ਸਿੰਘਾਂ ਤੇ ਬਾਘਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਦਰੱਖਤ ਹਿਲ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਿਰ੍ਮਿਤਾਂ ਸ੍ਵੇਨ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਕੂਜਂਤੀਂ ਦਿਵਿਕਾਮਗਾਂ। ਪ੍ਰਥਿਤਾਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਮਾਯਾਂ ਸਸृਜੇ ਸ ਸਮਂਤਤਃ
ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮਾਯਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਰਵਤੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਬਣਾਈ, ਜੋ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਚਾਹੀ ਗਈ ਸੀ, ਮਾਯਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾਸਿਸ਼ਬ੍ਦੈਸ਼੍ਸ਼ਿਲਾਵਰ੍षੈਃ ਸਂਪਤਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਪਾਦਪੈਃ। ਜਘਾਨ ਦੇਵਸਂਘਾਂਸ੍ਤੇ ਦਾਨਵਾਨਭ੍ਯਜੀਵਯਤ੍
ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵਰਖਾ ਅਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ।
ਨੈਸ਼ਾਕਰੀ ਵਾਰੁਣੀ ਚ ਮਾਯੇ ਅਂਤਰ੍ਹਿਤੇ ਤਦਾ। ਅਭਵਦ੍ਘੋਰਸਂਚਾਰਾ ਪृਥਿਵੀ ਪਰ੍ਵਤੈਰਿਵ
ਫਿਰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਵਾਰੁਣ ਦੀਆਂ ਮਾਯਾਵਾਂ ਲੁਕ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਭਿਆਨਕ ਹਲਚਲ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ।
ਨ ਚਾਰੁਦ੍ਧੋ ਦ੍ਰੁਮਗਣੈਰ੍ਦੇਵੋ ਦृਸ਼੍ਯਤ ਕਸ਼੍ਚਨ। ਤਦਪਧ੍ਵਸ੍ਤਧਨੁषਂ ਭਗ੍ਨਪ੍ਰਹਰਣਾਵਿਲਮ੍
ਕੋਈ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ ਸੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਹਥਿਆਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਬੇਹਾਲ ਹੋ ਗਏ ਸਨ।
ਨਿष੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਂ ਸੁਰਾਨੀਕਂ ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਗਦਾਧਰਂ। ਸ ਹਿ ਯੁਦ੍ਧਗਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨੀਸ਼ੋ ਨ ਸ੍ਮ ਵ੍ਯਕਂਪਤ1.41.
ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਸਹਿष੍ਣੁਤ੍ਵਾਜ੍ਜਗਤ੍ਸ੍ਵਾਮੀ ਨ ਚੁਕ੍ਰੋਧ ਗਦਾਧਰਃ। ਕਾਲਜ੍ਞਃ ਕਾਲਮੇਘਾਭਃ ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਕਾਲਮਾਹਵੇ
ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਕਰਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਗਦਾ ਧਾਰੀ, ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਉਹ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਬਦਲੀ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦੇਵਾਸੁਰਵਿਮਰ੍ਦਂ ਚ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਸ੍ਤਦਾ ਹਰਿਃ। ਤਤੋ ਭਗਵਤਾਦਿष੍ਟੌ ਰਣੇ ਪਾਵਕਮਾਰੁਤੌ
ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਟਕਰਾਰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਹਵਾ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਚੋਦਿਤੌ ਵਿष੍ਣੁਵਾਕ੍ਯੇਨ ਤਤੋ ਮਾਯਾਂ ਵ੍ਯਕਰ੍षਤਾਂ। ਤਾਭ੍ਯਾਮੁਦ੍ਭ੍ਰਾਂਤਵੇਗਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਾਭ੍ਯਾਂ ਮਹਾਹਵੇ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਹਵਾ, ਜਾਗੇ ਹੋਏ ਤੇ ਉਲਝਣ ਵਾਲੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਯਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦਗ੍ਧਾ ਸਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਮਾਯਾ ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਾ ਨਨਾਸ਼ ਹ। ਸੋਨਿਲੋਨਲਸਂਯੁਕ੍ਤਸ੍ਸੋਨਲਸ਼੍ਚਾਨਿਲਾਕੁਲਃ
ਉਹ ਪਾਰਵਤੀ ਮਾਯਾ ਸੜ ਗਈ, ਰਾਖ ਹੋ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ; ਅੱਗ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈ, ਅਤੇ ਹਵਾ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਦੈਤ੍ਯਸੇਨਾਂ ਦਦਹਤੁਰ੍ਯੁਗਾਂਤੇष੍ਵਿਵ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤੌ। ਵਾਯੁਃ ਪ੍ਰਜਵਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਚਾਦਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਮਾਰੁਤਾਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਏ ਜਿਹਾ, ਦੈਤੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹਵਾ ਚਲਦੀ, ਫਿਰ ਅੱਗ ਹਵਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਈ।
ਚੇਰਤੁਰ੍ਦਾਨਵਾਨੀਕੇ ਕ੍ਰੀਡਂਤਾਵਨਲਾਨਿਲੌ। ਭਸ੍ਮੀਭੂਤੇषੁ ਭੂਤੇषੁ ਪ੍ਰਪਤਤ੍ਸੂਤ੍ਪਤਤ੍ਸੁ ਚ
ਅੱਗ ਅਤੇ ਹਵਾ ਦੈਤੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ 'ਚ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ, ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰਦੇ, ਡਿੱਗਦੇ ਅਤੇ ਉਠਦੇ ਹੋਏ ਸਭ ਨੂੰ।
ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਵਿਮਾਨੇषੁ ਨਿਪਤਤ੍ਸੁ ਸਮਂਤਤਃ। ਵਾਤਸ੍ਕਂਧਾਪਵਿਦ੍ਧੇषੁ ਕृਤਕਰ੍ਮਣਿ ਪਾਵਕੇ
ਦੈਤੀਆਂ ਦੇ ਵਿਮਾਨ ਹਰ ਥਾਂ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਵਾ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ ਉਡ ਗਏ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾਯਾਵਧੇ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਤੁ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੇ ਗਦਾਧਰੇ। ਨਿष੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇषੁ ਦੈਤ੍ਯੇषੁ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਮੁਕ੍ਤਬਂਧਨੇ
ਮਾਯਾ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੈਤੀਆਂ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇषੁ ਚ ਦੇਵੇषੁ ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਜਲ੍ਪਿषੁ। ਜਯੇ ਦਸ਼ਸ਼ਤਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਚ ਪਰਾਜਯੇ
ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ' ਆਖਦੇ ਹੋਏ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀ ਜਿੱਤ ਤੇ ਦੈਤੀਆਂ ਦੀ ਹਾਰ 'ਤੇ।