ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਵ੍ਯਥਿਤੇ ਦੈਤ੍ਯੇ ਨਿਰ੍ਵੀਰ੍ਯੈषਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਸ਼ਾਪੋ ਹ੍ਯਸ੍ਯਾਃ ਪੁਰਾ ਦਤ੍ਤਃ ਸृष੍ਟਾ ਯੇਨੈਵ ਤੇਜਸਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੈਤ ਆਤੜਿਆ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਮਾਇਆ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਉਸੇ ਤਜ ਨਾਲ ਬਣੀ।
ਯਦ੍ਯੇषਾ ਪ੍ਰਤਿਹਂਤਵ੍ਯਾ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਭਗਵਾਨ੍ਸੁਖੀ। ਦੀਯਤਾਂ ਮੇ ਸਖੋ ਸ਼ਕ੍ਰ ਤੋਯਯੋਨਿਰ੍ਨਿਸ਼ਾਕਰਃ
ਜੇ ਇਹ ਮਾਇਆ ਰੋਕਣੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ; ਮੈਨੂੰ, ਹੇ ਮਿੱਤਰ, ਇੰਦਰ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਜਨਮ ਭੂਮੀ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ।
ਤੇਨਾਹਂ ਸਹਸਂ ਗਮ੍ਯ ਯਾਦੋਭਿਸ਼੍ਚ ਸਮਾਵृਤਃ। ਮਾਯਾਮੇਤਾਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਸ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਮਾਇਆ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿਸਂਹृष੍ਟਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਵਰ੍ਧਨਃ। ਸਂਦਿਦੇਸ਼ਾਗ੍ਰਤਃ ਸੋਮਂ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਾਯੁਧਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਕਿਹਾ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਮ ਨੂੰ, ਠੰਡੀ ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਅੱਗੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਗਚ੍ਛ ਸੋਮ ਸਹਾਯਨ੍ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁ ਪਾਸ਼ਧਰਸ੍ਯ ਵੈ। ਅਸੁਰਾਣਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਜਯਾਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਸੋਮ, ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਪਾਸਧਾਰੀ ਦੇ ਸਾਥੀ ਬਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਵੇ ਤੇ ਤ੍ਰਿਦਿਵ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ।
ਤ੍ਵਂ ਮਤਃ ਪ੍ਰਤਿਵੀਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਜ੍ਯੋਤਿषਾਮਪਿ ਚੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਤ੍ਵਨ੍ਮਯਾਨ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਰਸਾਨ੍ਵੇਦਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ
ਤੈਨੂੰ ਸਮਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਜੋਤੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੇਦ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਸ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ।
ਤ੍ਵਯਾ ਸਮੋ ਨ ਲੋਕੇਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਾਯੁਧਃ। ਕ੍ਸ਼ਯਵृਦ੍ਧੀਤਵਾਵ੍ਯਕ੍ਤੇਸਾਗਰੇਚੈਵਚਾਂਬਰੇ
ਇਸ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਠੰਡੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦੀ ਵਾਧ-ਘਟ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਯਸ੍ਯਹੋਰਾਤ੍ਰਾਤ੍ਕਾਲਂ ਸਂਮੋਹਯਨ੍ਜਗਤ੍। ਲੋਕਚ੍ਛਾਯਾਮਯਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ ਤਵਾਂਕਃ ਸ਼ਸ਼ਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਤੂੰ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਰਾਹੀਂ ਸਮਾਂ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਛਾਪ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੈ।
ਨ ਵਿਦੁਃ ਸੋਮ ਤੇ ਮਾਯਾਂ ਯੇ ਚ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਯੋਨਯਃ। ਤ੍ਵਮਾਦਿਤ੍ਯਪਥਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਜ੍ਯੋਤਿषਾਂ ਚੋਪਰਿਸ੍ਥਿਤਃ
ਸੋਮ, ਜੋ ਤਾਰੇ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਤੇ ਜੋਤੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਹੈਂ।
ਤਮਃ ਪ੍ਰੋਤ੍ਸਾਰ੍ਯ ਸਹਸਾ ਭਾਸਯਸ੍ਯਖਿਲਂ ਜਗਤ੍। ਸ਼ੀਤਭਾਨੁਰ੍ਹਿਮਤਨੁਰ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਾਮਧਿਪਃ ਸ਼ਸ਼ੀ
ਤੂੰ ਅਚਾਨਕ ਹਨੇਰਾ ਹਟਾ ਕੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਠੰਡੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਹਿਮ-ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਜੋਤੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਚੰਦ ਹੈਂ।
ਅਪਿ ਤਤ੍ਕਾਲਯੋਗਾਤ੍ਮਾ ਇਜ੍ਯੋ ਯਜ੍ਞਰਥੋऽਵ੍ਯਯਃ। ਓषਧੀਸ਼ਃ ਕ੍ਰਿਯਾਯੋਨਿਰਪਾਂ ਯੋਨਿਰਨੁष੍ਣਗੁਃ
ਤੂੰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਪੂਜਾ ਯੋਗ, ਯਜਨ ਦਾ ਰਥ, ਬੂਟਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਤੇ ਗਰਮੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈਂ।
ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਰਮृਤਾਧਾਰਸ਼੍ਚਪਲਃ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨਃ। ਤ੍ਵਂ ਕਾਂਤਿਃ ਕਾਂਤਵਪੁषਾਂ ਤ੍ਵਂ ਸੋਮਃ ਸੋਮਪਾਯਿਨਾਮ੍
ਤੂੰ ਠੰਡੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਤੇਜ਼, ਚਿੱਟਾ ਵਾਹਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਚਮਕਦਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਸੋਮ ਹੈਂ।
ਸੌਮ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਤਿਮਿਰਘ੍ਨਸ੍ਤ੍ਵਮृਕ੍ਸ਼ਰਾਟ੍। ਤਦ੍ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਸੇਨ ਵਰੁਣੇਨ ਵਰੂਥਿਨਾ
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਨਰਮ ਹੈਂ, ਹਨੇਰਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ, ਮਹਾਸੇਨਾ ਤੇ ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਜਾ।
ਸ਼ਮਯਸ੍ਵਾਸੁਰੀਂ ਮਾਯਾਂ ਯਯਾ ਦਹ੍ਯਾਮਹੇ ਰਣੇ। ਸੋਮ ਉਵਾਚ। ਯਨ੍ਮਾਂ ਵਦਸਿ ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥਂ ਦੇਵਰਾਜਵਰਪ੍ਰਦ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿਸ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸੜਦੇ ਹਾਂ, ਉਸ ਅਸੁਰ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਦਮਣ ਕਰ।
ਏष ਵਰ੍षਾਮਿ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਂ ਦੈਤ੍ਯਮਾਯਾਪਕਰ੍षਣਂ। ਏਤਾਨ੍ਮੇ ਸ਼ੀਤਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਸ੍ਵ ਹਿਮਵੇष੍ਟਿਤਾਨ੍
ਸੋਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੇਵ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਆਖਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤਥਾ ਹਿਮਕਰੋਤ੍ਸृष੍ਟਾਃ ਸਪਾਸ਼ਾ ਹਿਮਵृष੍ਟਯਃ। ਵੇष੍ਟਯਂਤਿ ਚ ਤਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਵਾਯੁਰ੍ਮੇਘਗਣਾਨਿਵ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਠੰਡੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਵੇਖ, ਇਹ ਦੈਤਿਆ ਠੰਡੀ ਨਾਲ ਸੜੇ ਹੋਏ, ਹਿਮ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਤੌ ਪਾਸ਼ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਧਰੌ ਵਰੁਣੇਂਦੂ ਮਹਾਬਲੌ। ਜਘ੍ਨਤੁਰ੍ਹਿਮਪਾਤੈਸ਼੍ਚ ਪਾਸ਼ਪਾਤੈਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਨ੍
ਚੰਦ ਦੀ ਠੰਡੀ ਵਰਖਾ ਤੇ ਪਾਸ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਵਾਵਂਬੁਨਾਥੌ ਸਮਰੇ ਤੌ ਪਾਸ਼ਹਿਮਯੋਧਿਨੌ। ਮृਧੇ ਚੇਰਤੁਰਂਭੋਭਿਃ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾਵਿਵ ਮਹਾਰ੍ਣਵੌ
ਵਰੁਣ ਤੇ ਚੰਦ, ਦੋ ਵੱਡੇ, ਪਾਸ ਤੇ ਠੰਡੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਿਮ ਦੀ ਵਰਖਾ ਤੇ ਪਾਸ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਾਭ੍ਯਾਮਾਪੂਰਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ਦਾਨਵਬਲਂ ਮਹਤ੍। ਜਗਤ੍ਸਂਵਰ੍ਤ੍ਤਕਾਂਭੋਦੈਃ ਪ੍ਰਵਰ੍षੈਰਿਵ ਸਂਵृਤਂ
ਉਹ ਦੋ ਪਾਣੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹਿਮ ਪਾਸ ਲੈ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਉਤਲ ਸਮੁੰਦਰ।
ਤਾਵੁਦ੍ਯਤਾਵਂਬੁਨਾਥੌ ਸ਼ਸ਼ਾਂਕਵਰੁਣਾਵੁਭੌ। ਸ਼ਮਯਾਮਾਸਤੁਸ੍ਤਾਂ ਤੁ ਮਾਯਾਂ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਨਿਰ੍ਮਿਤਾਂ
ਉਹਨਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੇਰੀ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਜਾਲਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਾਃ ਪਾਸ਼ੈਸ਼੍ਚਾਸ੍ਕਂਦਿਤਾ ਰਣੇ। ਨ ਸ਼ੇਕੁਸ਼੍ਚਲਿਤੁਂ ਦੈਤ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ਿਰਸ੍ਕਾ ਇਵਾਦ੍ਰਯਃ
ਚੰਦ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਦੋ ਮਾਲਕ, ਉੱਠ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਬਣਾਈ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਦਮਣ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁ ਨਿਹਤਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ। ਹਿਮਪ੍ਲਾਵਿਤ ਸਰ੍ਵਾਂਗਾਨਿਰੂष੍ਮਾਣ ਇਵਾਗ੍ਨਯਃ
ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਸੜੇ ਤੇ ਪਾਸ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਦੈਤਿਆ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਪਹਾੜ।
ਤੇषਾਂ ਤੁ ਦਿਵਿ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਨਿਪਤਂਤਿ ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਵੈ। ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਨਿਪਤਂਤ੍ਯੁਤ੍ਪਤਂਤਿ ਚ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੈਤੀਆਂ ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਬਰਫ਼ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਤੋਂ ਤਾਪ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਤਾਨ੍ਪਾਸ਼ਹਸ੍ਤਗ੍ਰਥਿਤਾਨ੍ਛਾਦਿਤਾਨ੍ਸ਼ੀਤਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ। ਮਯੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਾਯਾਵੀ ਦਾਨਵਾਨ੍ਦਿਵਿ ਦਾਨਵਃ
ਮਾਯਾ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਮਾਯਾਵੀ ਸੀ, ਨੇ ਆਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਠੰਢੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸਸ਼ੈਲਜਾਲਾਂ ਵਿਤਤਾਂ ਖਡ੍ਗਪਟ੍ਟਸਹਾਸਿਨੀਮ੍। ਪਾਦਪੋਤ੍ਕਰਕੂਟਸ੍ਥਾਂ ਕਂਦਰਾਕੀਰ੍ਣਕਾਨਨਾਂ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਮਾਯਾ ਰਚੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਛੁਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ 'ਤੇ ਖੜੀ, ਅਤੇ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਗਣਾਕੀਰ੍ਣਾਂ ਨਦਦ੍ਭਿਰ੍ਦੇਵਯੂਥਪੈਃ। ਈਹਾਮृਗਗਣਾਕੀਰ੍ਣਾਂ ਪਵਨਾਘੂਰ੍ਣਿਤਦ੍ਦ੍ਰੁਮਾਮ੍
ਉਹ ਮਾਯਾ ਸਿੰਘਾਂ ਤੇ ਬਾਘਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਦਰੱਖਤ ਹਿਲ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਿਰ੍ਮਿਤਾਂ ਸ੍ਵੇਨ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਕੂਜਂਤੀਂ ਦਿਵਿਕਾਮਗਾਂ। ਪ੍ਰਥਿਤਾਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਮਾਯਾਂ ਸਸृਜੇ ਸ ਸਮਂਤਤਃ
ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮਾਯਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਰਵਤੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਬਣਾਈ, ਜੋ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਚਾਹੀ ਗਈ ਸੀ, ਮਾਯਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾਸਿਸ਼ਬ੍ਦੈਸ਼੍ਸ਼ਿਲਾਵਰ੍षੈਃ ਸਂਪਤਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਪਾਦਪੈਃ। ਜਘਾਨ ਦੇਵਸਂਘਾਂਸ੍ਤੇ ਦਾਨਵਾਨਭ੍ਯਜੀਵਯਤ੍
ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵਰਖਾ ਅਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ।
ਨੈਸ਼ਾਕਰੀ ਵਾਰੁਣੀ ਚ ਮਾਯੇ ਅਂਤਰ੍ਹਿਤੇ ਤਦਾ। ਅਭਵਦ੍ਘੋਰਸਂਚਾਰਾ ਪृਥਿਵੀ ਪਰ੍ਵਤੈਰਿਵ
ਫਿਰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਵਾਰੁਣ ਦੀਆਂ ਮਾਯਾਵਾਂ ਲੁਕ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਭਿਆਨਕ ਹਲਚਲ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ।
ਨ ਚਾਰੁਦ੍ਧੋ ਦ੍ਰੁਮਗਣੈਰ੍ਦੇਵੋ ਦृਸ਼੍ਯਤ ਕਸ਼੍ਚਨ। ਤਦਪਧ੍ਵਸ੍ਤਧਨੁषਂ ਭਗ੍ਨਪ੍ਰਹਰਣਾਵਿਲਮ੍
ਕੋਈ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ ਸੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਹਥਿਆਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਬੇਹਾਲ ਹੋ ਗਏ ਸਨ।