ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤਂ ਸੋਗ੍ਨਿਃ ਸਂਵृਤਜ੍ਵਾਲਮਂਡਲਃ। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ਾਰ੍ਣਵਮੁਖਂ ਨਤ੍ਵੋਰ੍ਵਂ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਅੱਗ, ਆਪਣੀ ਜਵਾਲਾ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੀ।
ਪ੍ਰਤਿਯਾਤਸ੍ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤੇ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਰ੍षਯਃ। ਔਰ੍ਵਸ੍ਯਾਗ੍ਨੇਃ ਪ੍ਰਭਾਵਜ੍ਞਾਃ ਸ੍ਵਾਂਸ੍ਵਾਂ ਗਤਿਮੁਪਾਗਤਾਃ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਚਲੇ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਉਰਵਾ ਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਾ ਤਨ੍ਮਹਦਦ੍ਭੁਤਮ੍। ਉਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਣਤਸਰ੍ਵਾਂਗੋ ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਦੁਵਾਚ ਹ
ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਨੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਚੰਭਾ ਘਟਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਉਰਵਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਭਗਵਨ੍ਨਦ੍ਭੁਤਮਿਦਂ ਸਂਵृਤ੍ਤਂ ਲੋਕਸਾਕ੍ਸ਼ਿਕਮ੍। ਤਪਸਾ ਤੇ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪਰਿਤੁष੍ਟਃ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਇਹ ਅਚੰਭਾ ਕੰਮ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ ਸਿਰੋਮਣੀ, ਪਿਤਾਮਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਹਨ।
ਅਹਂ ਤੁ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਵ ਚੈਵ ਮਹਾਵ੍ਰਤ। ਭृਤ੍ਯ ਇਤ੍ਯਵਗਂਤਵ੍ਯਃ ਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਮਿਹ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਸਮਝਿਆ ਜਾਵਾਂ, ਹੇ ਮਹਾ ਵਰਤ ਵਾਲੇ; ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਲਈ ਵਧਾਈਯੋਗ ਹੈ।
ਤਨ੍ਮਾਂ ਪਸ਼੍ਯ ਸਮਾਪਨ੍ਨਂ ਤਵੈਵਾਰਾਧਨੇ ਰਤਮ੍। ਯਦਿ ਸੀਦੇਨ੍ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਵੈ ਵਸ੍ਯਾਤ੍ਪਰਾਜਯਃ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਤੇ ਨਿਵੇਕਾ ਸਮਝ; ਜੇ ਮੈਂ ਥੱਕ ਜਾਵਾਂ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ ਸਿਰੋਮਣੀ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਹਾਰ ਹੋਵੇ।
ਉਰ੍ਵ ਉਵਾਚ। ਧਨ੍ਯੋਸ੍ਮ੍ਯਨੁਗृਹੀਤੋਸ੍ਮਿ ਯਸ੍ਯ ਤੇऽਹਂ ਗੁਰੁਰ੍ਮਤਃ। ਨਾਸ੍ਤਿ ਤੇ ਤਪਸਾਨੇਨ ਭਯਂ ਚੈਵੇਹ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਉਰਵਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਤੇ ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਗੁਰੂ ਮੰਨਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਪ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੁਵਰਤ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਤਾਮੇਵ ਮਾਯਾਂ ਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾਮ੍। ਨਿਰਿਂਧਿਨਾਮਗ੍ਨਿਮਯੀਂ ਦੁਃਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਂ ਪਾਵਕੈਰਪਿ
ਇਹੀ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਬਣਾਈ ਹੈ, ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਾੜਨ ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵੀ ਛੂ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ, ਤੂੰ ਲੈ ਲੈ।
ਏषਾ ਤੇ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਵਂਸ਼ਸ੍ਯ ਵਸ਼ਗਾਰਿ ਵਿਨਿਗ੍ਰਹੇ। ਰਕ੍ਸ਼ਿष੍ਯਤ੍ਯਾਤ੍ਮਪਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਵਿਪਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਪ੍ਰਧਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ
ਇਹ ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਅਧੀਨ ਰਹੇਗੀ, ਰੋਕਣ ਲਈ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਪੱਖ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗੀ ਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਪੱਖ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗੀ।
ਵਰੁਣ ਉਵਾਚ। ਏषਾ ਦੁਰ੍ਵਿषਹਾ ਮਾਯਾ ਦੇਵੈਰਪਿ ਦੁਰਾਸਦਾ। ਔਰ੍ਵੇਣ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪਾਵਕੇਨੋਰ੍ਵਸੂਨੁਨਾ
ਵਰੁਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਮਾਇਆ ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ; ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਉਰਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਵ੍ਯਥਿਤੇ ਦੈਤ੍ਯੇ ਨਿਰ੍ਵੀਰ੍ਯੈषਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਸ਼ਾਪੋ ਹ੍ਯਸ੍ਯਾਃ ਪੁਰਾ ਦਤ੍ਤਃ ਸृष੍ਟਾ ਯੇਨੈਵ ਤੇਜਸਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੈਤ ਆਤੜਿਆ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਮਾਇਆ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਉਸੇ ਤਜ ਨਾਲ ਬਣੀ।
ਯਦ੍ਯੇषਾ ਪ੍ਰਤਿਹਂਤਵ੍ਯਾ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਭਗਵਾਨ੍ਸੁਖੀ। ਦੀਯਤਾਂ ਮੇ ਸਖੋ ਸ਼ਕ੍ਰ ਤੋਯਯੋਨਿਰ੍ਨਿਸ਼ਾਕਰਃ
ਜੇ ਇਹ ਮਾਇਆ ਰੋਕਣੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ; ਮੈਨੂੰ, ਹੇ ਮਿੱਤਰ, ਇੰਦਰ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਜਨਮ ਭੂਮੀ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ।
ਤੇਨਾਹਂ ਸਹਸਂ ਗਮ੍ਯ ਯਾਦੋਭਿਸ਼੍ਚ ਸਮਾਵृਤਃ। ਮਾਯਾਮੇਤਾਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਸ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਮਾਇਆ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿਸਂਹृष੍ਟਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਵਰ੍ਧਨਃ। ਸਂਦਿਦੇਸ਼ਾਗ੍ਰਤਃ ਸੋਮਂ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਾਯੁਧਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਕਿਹਾ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਮ ਨੂੰ, ਠੰਡੀ ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਅੱਗੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਗਚ੍ਛ ਸੋਮ ਸਹਾਯਨ੍ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁ ਪਾਸ਼ਧਰਸ੍ਯ ਵੈ। ਅਸੁਰਾਣਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਜਯਾਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਸੋਮ, ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਪਾਸਧਾਰੀ ਦੇ ਸਾਥੀ ਬਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਵੇ ਤੇ ਤ੍ਰਿਦਿਵ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ।
ਤ੍ਵਂ ਮਤਃ ਪ੍ਰਤਿਵੀਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਜ੍ਯੋਤਿषਾਮਪਿ ਚੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਤ੍ਵਨ੍ਮਯਾਨ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਰਸਾਨ੍ਵੇਦਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ
ਤੈਨੂੰ ਸਮਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਜੋਤੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੇਦ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਸ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ।
ਤ੍ਵਯਾ ਸਮੋ ਨ ਲੋਕੇਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਾਯੁਧਃ। ਕ੍ਸ਼ਯਵृਦ੍ਧੀਤਵਾਵ੍ਯਕ੍ਤੇਸਾਗਰੇਚੈਵਚਾਂਬਰੇ
ਇਸ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਠੰਡੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦੀ ਵਾਧ-ਘਟ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਯਸ੍ਯਹੋਰਾਤ੍ਰਾਤ੍ਕਾਲਂ ਸਂਮੋਹਯਨ੍ਜਗਤ੍। ਲੋਕਚ੍ਛਾਯਾਮਯਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ ਤਵਾਂਕਃ ਸ਼ਸ਼ਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਤੂੰ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਰਾਹੀਂ ਸਮਾਂ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਛਾਪ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੈ।
ਨ ਵਿਦੁਃ ਸੋਮ ਤੇ ਮਾਯਾਂ ਯੇ ਚ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਯੋਨਯਃ। ਤ੍ਵਮਾਦਿਤ੍ਯਪਥਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਜ੍ਯੋਤਿषਾਂ ਚੋਪਰਿਸ੍ਥਿਤਃ
ਸੋਮ, ਜੋ ਤਾਰੇ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਤੇ ਜੋਤੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਹੈਂ।
ਤਮਃ ਪ੍ਰੋਤ੍ਸਾਰ੍ਯ ਸਹਸਾ ਭਾਸਯਸ੍ਯਖਿਲਂ ਜਗਤ੍। ਸ਼ੀਤਭਾਨੁਰ੍ਹਿਮਤਨੁਰ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਾਮਧਿਪਃ ਸ਼ਸ਼ੀ
ਤੂੰ ਅਚਾਨਕ ਹਨੇਰਾ ਹਟਾ ਕੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਠੰਡੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਹਿਮ-ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਜੋਤੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਚੰਦ ਹੈਂ।
ਅਪਿ ਤਤ੍ਕਾਲਯੋਗਾਤ੍ਮਾ ਇਜ੍ਯੋ ਯਜ੍ਞਰਥੋऽਵ੍ਯਯਃ। ਓषਧੀਸ਼ਃ ਕ੍ਰਿਯਾਯੋਨਿਰਪਾਂ ਯੋਨਿਰਨੁष੍ਣਗੁਃ
ਤੂੰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਪੂਜਾ ਯੋਗ, ਯਜਨ ਦਾ ਰਥ, ਬੂਟਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਤੇ ਗਰਮੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈਂ।
ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਰਮृਤਾਧਾਰਸ਼੍ਚਪਲਃ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨਃ। ਤ੍ਵਂ ਕਾਂਤਿਃ ਕਾਂਤਵਪੁषਾਂ ਤ੍ਵਂ ਸੋਮਃ ਸੋਮਪਾਯਿਨਾਮ੍
ਤੂੰ ਠੰਡੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਤੇਜ਼, ਚਿੱਟਾ ਵਾਹਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਚਮਕਦਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਸੋਮ ਹੈਂ।
ਸੌਮ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਤਿਮਿਰਘ੍ਨਸ੍ਤ੍ਵਮृਕ੍ਸ਼ਰਾਟ੍। ਤਦ੍ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਸੇਨ ਵਰੁਣੇਨ ਵਰੂਥਿਨਾ
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਨਰਮ ਹੈਂ, ਹਨੇਰਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ, ਮਹਾਸੇਨਾ ਤੇ ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਜਾ।
ਸ਼ਮਯਸ੍ਵਾਸੁਰੀਂ ਮਾਯਾਂ ਯਯਾ ਦਹ੍ਯਾਮਹੇ ਰਣੇ। ਸੋਮ ਉਵਾਚ। ਯਨ੍ਮਾਂ ਵਦਸਿ ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥਂ ਦੇਵਰਾਜਵਰਪ੍ਰਦ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿਸ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸੜਦੇ ਹਾਂ, ਉਸ ਅਸੁਰ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਦਮਣ ਕਰ।
ਏष ਵਰ੍षਾਮਿ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਂ ਦੈਤ੍ਯਮਾਯਾਪਕਰ੍षਣਂ। ਏਤਾਨ੍ਮੇ ਸ਼ੀਤਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਸ੍ਵ ਹਿਮਵੇष੍ਟਿਤਾਨ੍
ਸੋਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੇਵ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਆਖਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤਥਾ ਹਿਮਕਰੋਤ੍ਸृष੍ਟਾਃ ਸਪਾਸ਼ਾ ਹਿਮਵृष੍ਟਯਃ। ਵੇष੍ਟਯਂਤਿ ਚ ਤਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਵਾਯੁਰ੍ਮੇਘਗਣਾਨਿਵ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਠੰਡੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਵੇਖ, ਇਹ ਦੈਤਿਆ ਠੰਡੀ ਨਾਲ ਸੜੇ ਹੋਏ, ਹਿਮ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਤੌ ਪਾਸ਼ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਧਰੌ ਵਰੁਣੇਂਦੂ ਮਹਾਬਲੌ। ਜਘ੍ਨਤੁਰ੍ਹਿਮਪਾਤੈਸ਼੍ਚ ਪਾਸ਼ਪਾਤੈਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਨ੍
ਚੰਦ ਦੀ ਠੰਡੀ ਵਰਖਾ ਤੇ ਪਾਸ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਵਾਵਂਬੁਨਾਥੌ ਸਮਰੇ ਤੌ ਪਾਸ਼ਹਿਮਯੋਧਿਨੌ। ਮृਧੇ ਚੇਰਤੁਰਂਭੋਭਿਃ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾਵਿਵ ਮਹਾਰ੍ਣਵੌ
ਵਰੁਣ ਤੇ ਚੰਦ, ਦੋ ਵੱਡੇ, ਪਾਸ ਤੇ ਠੰਡੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਿਮ ਦੀ ਵਰਖਾ ਤੇ ਪਾਸ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਾਭ੍ਯਾਮਾਪੂਰਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ਦਾਨਵਬਲਂ ਮਹਤ੍। ਜਗਤ੍ਸਂਵਰ੍ਤ੍ਤਕਾਂਭੋਦੈਃ ਪ੍ਰਵਰ੍षੈਰਿਵ ਸਂਵृਤਂ
ਉਹ ਦੋ ਪਾਣੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹਿਮ ਪਾਸ ਲੈ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਉਤਲ ਸਮੁੰਦਰ।
ਤਾਵੁਦ੍ਯਤਾਵਂਬੁਨਾਥੌ ਸ਼ਸ਼ਾਂਕਵਰੁਣਾਵੁਭੌ। ਸ਼ਮਯਾਮਾਸਤੁਸ੍ਤਾਂ ਤੁ ਮਾਯਾਂ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਨਿਰ੍ਮਿਤਾਂ
ਉਹਨਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੇਰੀ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।