ਦੈਤ੍ਯਚਾਪਚ੍ਯੁਤਾਨ੍ਘੋਰਾਂਸ਼੍ਛਿਤ੍ਵਾ ਵਜ੍ਰੇਣ ਤਾਨ੍ਸ਼ਰਾਨ੍। ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਦੈਤ੍ਯਬਲਂ ਘੋਰਂ ਵਿਵੇਸ਼ ਬਹੁਲੋਚਨਃ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਗਏ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਕੇ, ਬਹੁ-ਅੱਖੀ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਸ ਦੈਤ੍ਯਪ੍ਰਮੁਖਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਬਲਂ ਮਹਤ੍। ਤਾਮਸੇਨਾਸ੍ਤ੍ਰਜਾਲੇਨ ਤਮੋਭੂਤਮਥਾਕਰੋਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਦੈਤ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਾਮਸੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਨਾਨ੍ਵਬੁਧ੍ਯਂਤ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਵਾਹਨਾਨਿ ਚ। ਘੋਰੇਣ ਤਮਸਾਵਿष੍ਟਾਃ ਪੁਰੁਹੂਤਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ
ਪੁਰੁਹੂਤ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਬਣੇ ਭਿਆਨਕ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਾਂ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਵਾਹਨ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਮਾਯਾਪਾਸ਼ੈਰ੍ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਯਤ੍ਨਵਂਤਃ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਦੈਤ੍ਯਸਂਘਾਨਾਂ ਤਮੋਭੂਤਾਨ੍ਯਪਾਤਯਨ੍
ਮਾਇਆ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਰਵੋਤਮ ਦੇਵਤੇ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਕੇ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉਡਾ ਦਿੱਤੇ।
ਅਪਧ੍ਵਸ੍ਤਾ ਵਿਸਂਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚ ਤਮਸਾ ਨੀਲਵਰ੍ਚਸਾ। ਪੇਤੁਸ੍ਤੇ ਦਾਨਵਾਸ੍ਸਦ੍ਯਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਪਕ੍ਸ਼ਾ ਇਵਾਦ੍ਰਯਃ
ਨੀਲੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਏ, ਦੈਤ ਤੁਰੰਤ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪੱਖ ਕੱਟੇ ਹੋਣ।
ਤਤ੍ਰਾਭਿਭੂਤਦੈਤ੍ਯੈਂਦ੍ਰਮਂਧਕਾਰਮਿਵਾਂਤਰਂ। ਦਾਨਵਂ ਦੇਹਸਦਨਂ ਤਮੋਭੂਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਉਥੇ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਹਾਰ ਜਾਣ ਨਾਲ, ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਨੇਰੇ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਹੀ ਹਨੇਰਾ ਬਣ ਗਏ ਹੋਣ।
ਤਥਾऽਸृਜਨ੍ਮਹਾਮਾਯਾਂ ਮਯਸ੍ਤਾਂ ਤਾਮਸੀਂ ਦਹਨ੍। ਯੁਗਾਂਤੋਦ੍ਯੋਤਜਨਨੀਂ ਸृष੍ਟਾ ਮੌਰ੍ਵੇਣ ਵਹ੍ਨਿਨਾ
ਫਿਰ ਮਾਇਆ ਨੇ ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਰਚੀ, ਉਹ ਤਾਮਸੀ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਲੀ, ਮੌਰਵੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਬਣੀ, ਜੋ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਚਮਕ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸ ਦਦਾਹ ਚ ਤਾਂ ਸ਼ਾਕ੍ਰੀਂ ਮਾਯਾ ਮਯਵਿਕਲ੍ਪਿਤਾ। ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਦਿਤ੍ਯਵਪੁषਾ ਸਦ੍ਯ ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰਾਹਵੇ
ਉਸ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਨੇ ਰਚੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ; ਦੈਤਾਂ, ਸੂਰਜ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਮਾਯਾਂ ਮੌਰ੍ਵੀਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦਹ੍ਯਮਾਨਾ ਦਿਵੌਕਸਃ। ਭੇਜਿਰੇ ਚਂਦ੍ਰਵਿषਯਂ ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਸਲਿਲਹ੍ਰਦਮ੍
ਮੌਰਵੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਸੜਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਖੇਤਰ, ਠੰਢੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤੇ ਦਹ੍ਯਮਾਨਾ ਔਰ੍ਵੇਣ ਵਹ੍ਨਿਨਾ ਨष੍ਟਚੇਤਸਃ। ਸ਼ਸ਼ਂਸੁਰ੍ਵਜ੍ਰਿਣਂ ਦੇਵਾਃ ਸਂਤਪ੍ਤਾਃ ਸ਼ਰਣੈषਿਣਃ
ਉਰਵਾ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਦੇ ਹੋਏ, ਮਨ ਖੋ ਬੈਠੇ, ਦੇਵਤੇ ਤਪੇ ਹੋਏ ਤੇ ਸਹਾਰਾ ਲੱਭਦੇ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸਂਤਪ੍ਤੇ ਮਾਯਯਾ ਸੈਨ੍ਯੇ ਹਨ੍ਯਮਾਨੇ ਚ ਦਾਨਵੈਃ। ਚੋਦਿਤੋ ਦੇਵਰਾਜੇਨ ਵਰੁਣੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਫੌਜ ਮਾਇਆ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਦ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਵਰੁਣ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ:
ਪੁਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਜਃ ਸ਼ਕ੍ਰ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍। ਉਰ੍ਵਃ ਸ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਸਦृਸ਼ੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਗੁਣੈਃ
ਇੰਦ੍ਰਾ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ।
ਤਂ ਤਪਂਤਮਿਵਾਦਿਤ੍ਯਂ ਤਪਸਾ ਜਗਦਵ੍ਯਯਂ। ਉਪਤਸ੍ਥੁਰ੍ਮੁਨਿਗਣਾ ਦੇਵਾ ਦੇਵਰ੍षਿਭਿਃ ਸਹ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤਪਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਮਿਲਿਆ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਸ਼੍ਚੈਵ ਦਾਨਵੋ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਃ। ॠषਿਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਪੁਰਾ ਪਰਮਤੇਜਸਮ੍
ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਊਚੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਯਸ੍ਤੇ ਤੁ ਵਚਨਂ ਧਰ੍ਮਸਂਹਿਤਮ੍। ॠषਿਵਂਸ਼ੇषੁ ਭਗਵਂਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਮੂਲਮਿਦਂ ਕੁਲਂ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ: 'ਭਗਵਾਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਕੱਟੀ ਹੋਈ ਹੈ।'
ਏਕਸ੍ਤ੍ਵਮਨਪਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਗੋਤ੍ਰਾ ਯਾऽਨ੍ਯੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਕੌਮਾਰਂ ਵ੍ਰਤਮਾਸ੍ਥਾਯ ਕ੍ਲੇਸ਼ਮੇਵਾਨੁਵਰ੍ਤਸੇ
'ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਲੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਤੁਸੀਂ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਕੌਮਾਰ ਤਪ ਦੀ ਰੀਤ ਪਾਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਦੁਖ ਹੀ ਭੋਗ ਰਹੇ ਹੋ।'
ਬਹੂਨਿ ਵਿਪ੍ਰਗੋਤ੍ਰਾਣਿ ਮੁਨੀਨਾਂ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਏਕਦੇਹਾਨਿ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਵਿਵਿਕ੍ਤਾਨਿ ਵਿਨਾ ਪ੍ਰਜਾਃ
'ਅਨੇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ, ਇਕੱਲੇ-ਇਕੱਲੇ ਜੀਵਨ ਜੀ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਸੰਤਾਨ ਨਹੀਂ।'
ਏਵਂਭੂਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਮੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਾਰਣਮ੍। ਭਵਾਂਸ਼੍ਚ ਤਾਪਸਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਸਮਦ੍ਯੁਤਿਃ
'ਇਹ ਸਭ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ; ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ, ਤਪਸੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਚਮਕਦੇ ਹੋ।'
ਤਤ੍ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਵਂਸ਼ਾਯ ਵਰ੍ਧਯਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ। ਸਮਾਧਤ੍ਸ੍ਵੋਰ੍ਜਿਤਂ ਤੇਜੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾਂ ਕੁਰੁ ਵੈ ਤਨੁਂ
'ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰੋ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਧਾਓ; ਆਪਣੀ ਕਠਿਨ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਸਰੀਰ ਬਣਾਓ।'
ਸ ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਮੁਨਿਰ੍ਮਨਸਿ ਤਾਡਿਤਃ। ਜਗਰ੍ਹ ਤਾਨृषਿਗਣਾਨ੍ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਚੋਟ ਲੱਗੀ ਹੋਈ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਡਾਂਟਦਾ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ:
ਯਥਾ ਹਿ ਵਿਹਿਤੋ ਧਰ੍ਮੋ ਮੁਨੀਨਾਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਃ ਪੁਰਾ। ਆਰ੍षਂ ਹਿ ਕੇਵਲਂ ਕਰ੍ਮ ਵਨ੍ਯਮੂਲਫਲਾਸ਼ਿਨਃ
'ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਸਦਾ ਲਈ ਧਰਮ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਸਿਰਫ਼ ਆਰਸ਼ ਰੀਤਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਮੂਲ-ਫਲ ਖਾਣਾ ਸੀ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਯੋਨੌ ਪ੍ਰਸੂਤਸ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯਾਤ੍ਮਵਰ੍ਤਿਨਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਂ ਸੁਚਰਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਪਿ ਚਾਲਯੇਤ੍
'ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਕੁੱਖ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਰੀਤ ਪਾਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਚੰਗੀ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਰੀਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਹਿਲਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।'
ਜਨਾਨਾਂ ਵृਤ੍ਤਯਸ੍ਤਿਸ੍ਰੋ ਯੇ ਗृਹਾਸ਼੍ਰਮਵਾਸਿਨਃ। ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਚ ਵਨੇ ਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਵਨਾਸ਼੍ਰਮਨਿਵਾਸਿਨਾਂ
'ਜੋ ਲੋਕ ਗ੍ਰਿਹਸਤ ਅਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੀਵਨ ਰੀਤ ਤਿੰਨ ਹਨ; ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਸਾਡੀ ਰੀਤ ਜੰਗਲ ਅਸ਼ਰਮ ਵਾਲੀ ਹੈ।'
ਅਬ੍ਭਕ੍ਸ਼ਾ ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਦਂਤੋਲੂਖਲਿਨਸ੍ਤਥਾ। ਅਸ਼੍ਮਕੁਟ੍ਟਾਦਯੋ ਯਤ੍ਰ ਪਂਚਾਗ੍ਨਿਤਪਸਸ਼੍ਚ ਯੇ
'ਕੁਝ ਪਾਣੀ ਤੇ ਜੀਵਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਹਵਾ ਤੇ, ਕੁਝ ਦੰਦ ਨਾਲ ਪੀਸਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਕੁੱਟਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ।'
ਏਤੇ ਤਪਸਿ ਤਿष੍ਠਂਤੋ ਵ੍ਰਤੈਰਪਿ ਸੁਦੁਸ਼੍ਚਰੈਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਂਤਿ ਪਰਾਂ ਗਤਿਮ੍
'ਇਹ ਲੋਕ ਕਠਿਨ ਤਪ ਤੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਤ੍ਵਂ ਵਿਧੀਯਤੇ। ਏਵਮਾਹੁਃ ਪਰੇ ਲੋਕੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਚਰ੍ਯਵਿਦੋ ਜਨਾਃ
'ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਤੋਂ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਪਣ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਧਰ੍ਮੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਤਪਃ। ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇ ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਦਿਵਿ ਤੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
'ਧਰਮ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਤਪ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ; ਜਿਹੜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।'
ਨਾਸ੍ਤਿ ਯੋਗਂ ਵਿਨਾ ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਯੋਗਂ ਵਿਨਾ ਯਸ਼ਃ। ਨਾਸ੍ਤਿ ਲੋਕੇ ਯਸ਼ੋਮੂਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਾਤ੍ਪਰਂਤਪਃ
'ਯੋਗ ਦੇ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਸਿਧੀ ਨਹੀਂ, ਯੋਗ ਦੇ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਇਜ਼ਤ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਜ਼ਤ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪ ਦੇ ਨਾਲ ਜਲਾਉਣ ਵਾਲੇ।'
ਯੋ ਨਿਗृਹ੍ਯੇਂਦ੍ਰਿਯਗ੍ਰਾਮਂ ਭੂਤਗ੍ਰਾਮਂ ਚ ਪਂਚਕਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਂ ਸਮਾਧਤ੍ਤੇ ਕਿਮਤਃ ਪਰਮਂ ਤਪਃ
ਜੋ ਮਨ ਦੇ ਇੰਦਰਿਆਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਵਿਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤਪ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਅਯੋਗਕੇਸ਼ਧਰਣਮਸਂਕਲ੍ਪ ਵ੍ਰਤ ਕ੍ਰਿਯਾ। ਅਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਾ ਚਰ੍ਯਾ ਚ ਤ੍ਰਯਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਦਂਭਸਂਜ੍ਞਿਤਂ
ਜੇ ਬਿਨਾ ਯੋਗ ਦੇ ਜਟਾ ਰੱਖੀ ਜਾਵੇ, ਬਿਨਾ ਨਿਸ਼ਚੇ ਦੇ ਵਰਤ ਤੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਣ, ਤੇ ਬਿਨਾ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਦੇ ਜੀਵਨ ਜੀਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਤਿੰਨੋ ਪਖੰਡ ਹੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।