ਦਾਨਵਾ ਦੈਵਤੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣੋਦ੍ਯਮਾਃ। ਸਮੀਯੁਰ੍ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾ ਵੈ ਪਰ੍ਵਤਾ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤੈਃ1.41.
ਦਾਨਵ ਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਤਤ੍ਸੁਰਾਸੁਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਯੁਦ੍ਧਮਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਬਭੌ। ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਦਰ੍ਪੇਣ ਵਿਨਯੇਨ ਚ
ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਜੰਗ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਤੋ ਹਯੈਃ ਪ੍ਰਜਵਿਤੈਰ੍ਵਾਰਣੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਚੋਦਿਤੈਃ। ਉਤ੍ਪਤਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਗਗਨੇ ਸਾਸਿਹਸ੍ਤੈਃ ਸਮਂਤਤਃ
ਫਿਰ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਫੜ ਕੇ, ਸਭ ਪਾਸੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉੱਡ ਪਏ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਮਾਣੈਸ਼੍ਚ ਮੁਸਲੈਃ ਸਂਪਤਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਸਾਯਕੈਃ। ਚਾਪੈਰ੍ਵਿਸ੍ਫਾਰ੍ਯਮਾਣੈਸ਼੍ਚ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨੈਃ ਸੁਦਾਰੁਣੈਃ
ਉਥੇ ਗੋਲੇ ਸੁੱਟੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੀਰ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਖਿੱਚੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਦ੍ਘੋਰਂ ਦੇਵਦਾਨਵਸਂਕੁਲਮ੍। ਜਗਤਸ੍ਤ੍ਰਾਸਜਨਨਂ ਯੁਗਸਂਵਰ੍ਤਕੋਪਮਮ੍
ਉਹ ਲੜਾਈ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀ ਹੋ ਗਈ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਤਬਾਹੀ।
ਸ੍ਵਹਸ੍ਤਮੁਕ੍ਤੈਃ ਪਰਿਘੈਰ੍ਮੁਦ੍ਗਰੈਸ਼੍ਚੈਵ ਪਰ੍ਵਤੈਃ। ਦਾਨਵਾਸ੍ਸਮਰੇ ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਦੇਵਾਨਿਂਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਨ੍
ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੋਲੇ, ਹਥੌੜੇ ਤੇ ਪਹਾੜ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਬਲਿਭਿਰ੍ਦਾਨਵੈਰ੍ਜਿਤਕਾਸ਼ਿਭਿਃ। ਵਿषਣ੍ਣਵਦਨਾ ਦੇਵਾ ਜਗ੍ਮੁਰਾਰ੍ਤਿਂ ਪਰਾਂ ਮृਧੇ
ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਾਨਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਕੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦਲ ਜਿੱਤ ਲਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਵਿਚ ਆ ਗਏ।
ਤੇ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ੂਲਮਥਿਤਾਃ ਪਰਿਘੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨਮਸ੍ਤਕਾਃ। ਭਿਨ੍ਨੋਰਸ੍ਕਾ ਦਿਤਿਸੁਤੈਃ ਸ੍ਰਵਦ੍ਰਕ੍ਤਾ ਰਣੇ ਬਹੁ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਬਰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲੇ ਹੋਏ, ਗੋਲੇ ਨਾਲ ਸਿਰ ਫਟੇ ਹੋਏ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛਾਤੀ ਚੀਰੀ ਹੋਈ, ਦੇਵਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਖੂਨ ਵਗਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸੂਦਿਤਾਃ ਸ਼ਰਜਾਲੈਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਯਤ੍ਨਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰੈਃ ਕृਤਾਃ। ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਦਾਨਵੀਂ ਮਾਯਾਂ ਨ ਸ਼ੇਕੁਸ੍ਤੇ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਬੇਬਸ ਹੋਏ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਹ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ।
ਉਤ੍ਤਂਭਿਤਮਿਵਾਭਾਤਿ ਨਿष੍ਪ੍ਰਾਣ ਸਦृਸ਼ਾਕृਤਿ। ਬਲਂ ਸੁਰਾਣਾਮਸੁਰੈਰ੍ਨਿष੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਾਯੁਧਂ ਕृਤਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਦਾਨਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਰਹਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਬਿਨਾ ਜਿੰਦ ਦੇ ਖੜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।
ਦੈਤ੍ਯਚਾਪਚ੍ਯੁਤਾਨ੍ਘੋਰਾਂਸ਼੍ਛਿਤ੍ਵਾ ਵਜ੍ਰੇਣ ਤਾਨ੍ਸ਼ਰਾਨ੍। ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਦੈਤ੍ਯਬਲਂ ਘੋਰਂ ਵਿਵੇਸ਼ ਬਹੁਲੋਚਨਃ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਗਏ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਕੇ, ਬਹੁ-ਅੱਖੀ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਸ ਦੈਤ੍ਯਪ੍ਰਮੁਖਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਬਲਂ ਮਹਤ੍। ਤਾਮਸੇਨਾਸ੍ਤ੍ਰਜਾਲੇਨ ਤਮੋਭੂਤਮਥਾਕਰੋਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਦੈਤ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਾਮਸੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਨਾਨ੍ਵਬੁਧ੍ਯਂਤ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਵਾਹਨਾਨਿ ਚ। ਘੋਰੇਣ ਤਮਸਾਵਿष੍ਟਾਃ ਪੁਰੁਹੂਤਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ
ਪੁਰੁਹੂਤ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਬਣੇ ਭਿਆਨਕ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਾਂ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਵਾਹਨ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਮਾਯਾਪਾਸ਼ੈਰ੍ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਯਤ੍ਨਵਂਤਃ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਦੈਤ੍ਯਸਂਘਾਨਾਂ ਤਮੋਭੂਤਾਨ੍ਯਪਾਤਯਨ੍
ਮਾਇਆ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਰਵੋਤਮ ਦੇਵਤੇ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਕੇ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉਡਾ ਦਿੱਤੇ।
ਅਪਧ੍ਵਸ੍ਤਾ ਵਿਸਂਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚ ਤਮਸਾ ਨੀਲਵਰ੍ਚਸਾ। ਪੇਤੁਸ੍ਤੇ ਦਾਨਵਾਸ੍ਸਦ੍ਯਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਪਕ੍ਸ਼ਾ ਇਵਾਦ੍ਰਯਃ
ਨੀਲੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਏ, ਦੈਤ ਤੁਰੰਤ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪੱਖ ਕੱਟੇ ਹੋਣ।
ਤਤ੍ਰਾਭਿਭੂਤਦੈਤ੍ਯੈਂਦ੍ਰਮਂਧਕਾਰਮਿਵਾਂਤਰਂ। ਦਾਨਵਂ ਦੇਹਸਦਨਂ ਤਮੋਭੂਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਉਥੇ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਹਾਰ ਜਾਣ ਨਾਲ, ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਨੇਰੇ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਹੀ ਹਨੇਰਾ ਬਣ ਗਏ ਹੋਣ।
ਤਥਾऽਸृਜਨ੍ਮਹਾਮਾਯਾਂ ਮਯਸ੍ਤਾਂ ਤਾਮਸੀਂ ਦਹਨ੍। ਯੁਗਾਂਤੋਦ੍ਯੋਤਜਨਨੀਂ ਸृष੍ਟਾ ਮੌਰ੍ਵੇਣ ਵਹ੍ਨਿਨਾ
ਫਿਰ ਮਾਇਆ ਨੇ ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਰਚੀ, ਉਹ ਤਾਮਸੀ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਲੀ, ਮੌਰਵੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਬਣੀ, ਜੋ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਚਮਕ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸ ਦਦਾਹ ਚ ਤਾਂ ਸ਼ਾਕ੍ਰੀਂ ਮਾਯਾ ਮਯਵਿਕਲ੍ਪਿਤਾ। ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਦਿਤ੍ਯਵਪੁषਾ ਸਦ੍ਯ ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰਾਹਵੇ
ਉਸ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਨੇ ਰਚੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ; ਦੈਤਾਂ, ਸੂਰਜ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਮਾਯਾਂ ਮੌਰ੍ਵੀਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦਹ੍ਯਮਾਨਾ ਦਿਵੌਕਸਃ। ਭੇਜਿਰੇ ਚਂਦ੍ਰਵਿषਯਂ ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਸਲਿਲਹ੍ਰਦਮ੍
ਮੌਰਵੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਸੜਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਖੇਤਰ, ਠੰਢੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤੇ ਦਹ੍ਯਮਾਨਾ ਔਰ੍ਵੇਣ ਵਹ੍ਨਿਨਾ ਨष੍ਟਚੇਤਸਃ। ਸ਼ਸ਼ਂਸੁਰ੍ਵਜ੍ਰਿਣਂ ਦੇਵਾਃ ਸਂਤਪ੍ਤਾਃ ਸ਼ਰਣੈषਿਣਃ
ਉਰਵਾ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਦੇ ਹੋਏ, ਮਨ ਖੋ ਬੈਠੇ, ਦੇਵਤੇ ਤਪੇ ਹੋਏ ਤੇ ਸਹਾਰਾ ਲੱਭਦੇ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸਂਤਪ੍ਤੇ ਮਾਯਯਾ ਸੈਨ੍ਯੇ ਹਨ੍ਯਮਾਨੇ ਚ ਦਾਨਵੈਃ। ਚੋਦਿਤੋ ਦੇਵਰਾਜੇਨ ਵਰੁਣੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਫੌਜ ਮਾਇਆ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਦ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਵਰੁਣ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ:
ਪੁਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਜਃ ਸ਼ਕ੍ਰ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍। ਉਰ੍ਵਃ ਸ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਸਦृਸ਼ੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਗੁਣੈਃ
ਇੰਦ੍ਰਾ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ।
ਤਂ ਤਪਂਤਮਿਵਾਦਿਤ੍ਯਂ ਤਪਸਾ ਜਗਦਵ੍ਯਯਂ। ਉਪਤਸ੍ਥੁਰ੍ਮੁਨਿਗਣਾ ਦੇਵਾ ਦੇਵਰ੍षਿਭਿਃ ਸਹ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤਪਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਮਿਲਿਆ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਸ਼੍ਚੈਵ ਦਾਨਵੋ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਃ। ॠषਿਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਪੁਰਾ ਪਰਮਤੇਜਸਮ੍
ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਊਚੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਯਸ੍ਤੇ ਤੁ ਵਚਨਂ ਧਰ੍ਮਸਂਹਿਤਮ੍। ॠषਿਵਂਸ਼ੇषੁ ਭਗਵਂਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਮੂਲਮਿਦਂ ਕੁਲਂ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ: 'ਭਗਵਾਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਕੱਟੀ ਹੋਈ ਹੈ।'
ਏਕਸ੍ਤ੍ਵਮਨਪਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਗੋਤ੍ਰਾ ਯਾऽਨ੍ਯੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਕੌਮਾਰਂ ਵ੍ਰਤਮਾਸ੍ਥਾਯ ਕ੍ਲੇਸ਼ਮੇਵਾਨੁਵਰ੍ਤਸੇ
'ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਲੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਤੁਸੀਂ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਕੌਮਾਰ ਤਪ ਦੀ ਰੀਤ ਪਾਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਦੁਖ ਹੀ ਭੋਗ ਰਹੇ ਹੋ।'
ਬਹੂਨਿ ਵਿਪ੍ਰਗੋਤ੍ਰਾਣਿ ਮੁਨੀਨਾਂ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਏਕਦੇਹਾਨਿ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਵਿਵਿਕ੍ਤਾਨਿ ਵਿਨਾ ਪ੍ਰਜਾਃ
'ਅਨੇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ, ਇਕੱਲੇ-ਇਕੱਲੇ ਜੀਵਨ ਜੀ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਸੰਤਾਨ ਨਹੀਂ।'
ਏਵਂਭੂਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਮੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਾਰਣਮ੍। ਭਵਾਂਸ਼੍ਚ ਤਾਪਸਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਸਮਦ੍ਯੁਤਿਃ
'ਇਹ ਸਭ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ; ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ, ਤਪਸੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਚਮਕਦੇ ਹੋ।'
ਤਤ੍ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਵਂਸ਼ਾਯ ਵਰ੍ਧਯਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ। ਸਮਾਧਤ੍ਸ੍ਵੋਰ੍ਜਿਤਂ ਤੇਜੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾਂ ਕੁਰੁ ਵੈ ਤਨੁਂ
'ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰੋ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਧਾਓ; ਆਪਣੀ ਕਠਿਨ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਸਰੀਰ ਬਣਾਓ।'
ਸ ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਮੁਨਿਰ੍ਮਨਸਿ ਤਾਡਿਤਃ। ਜਗਰ੍ਹ ਤਾਨृषਿਗਣਾਨ੍ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਚੋਟ ਲੱਗੀ ਹੋਈ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਡਾਂਟਦਾ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: