ਮਹੇਂਦ੍ਰੇਣਾਮृਤਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਵਜ੍ਰੇਣ ਕृਤਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਵਿਚਿਤ੍ਰਪਤ੍ਰਵਸਨਂ ਧਾਤੁਮਂਤਮਿਵਾਚਲਮ੍
ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਈ ਵਜਰ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਅਜੀਬ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਧਾਤੂਆਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਸ੍ਫੀਤਕ੍ਰੋਧਾਵਲਂਬੇਨ ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਸਮਤੇਜਸਾ। ਭੋਗਿਭੋਗਾਵਸਕ੍ਤੇਨ ਮਣਿਰਤ੍ਨੇਨ ਭਾਸ੍ਵਤਾ
ਵਧਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੱਪ ਦੀ ਕੁੰਡਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਚਮਕਦੀ ਮੋਤੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਪਕ੍ਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂ ਚਾਰੁਪਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਮਾਵृਤਂ ਦਿਵਿ ਲੀਲਯਾ। ਯੁਗਾਂਤੇ ਸੇਂਦ੍ਰਚਾਪਾਭ੍ਯਾਂ ਤੋਯਦਾਭ੍ਯਾਮਿਵਾਂਬਰਮ੍
ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਪੰਖੀ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਿਆਂ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਇੰਦਰ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ।
ਨੀਲਲੋਹਿਤਪੀਤਾਭਿਃ ਪਤਾਕਾਭਿਰਲਂਕृਤਮ੍। ਅਰੁਣਾਵਰਜਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਾਰੁਹ੍ਯ ਸਮਰੇ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਨੀਲੇ, ਲਾਲ ਤੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਰੁਣ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਉੱਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਵਾਰ ਹੋਇਆ।
ਸੁਵਰ੍ਣਵਰ੍ਣਵਪੁषਂ ਸੁਪਰ੍ਣਂ ਖੇਚਰੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਤਮਨ੍ਵਯੁਃ ਸੁਰਗਣਾ ਮੁਨਯਸ਼੍ਚ ਸਮਾਹਿਤਾਃ
ਸੁਵਰਣ ਵਰਣ ਵਾਲੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਉੱਡਣ ਵਾਲੇ ਸੁਪਰਨ ਪਿੱਛੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਧਿਆਨ ਲਗਾਏ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ੀ ਚੱਲ ਪਏ।
ਗੀਰ੍ਭਿਃ ਪਰਮਮਂਤ੍ਰਾਭਿਸ੍ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ਼੍ਚ ਗਦਾਧਰਮ੍। ਤਦ੍ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਸਂਸ਼੍ਲਿष੍ਟਂ ਵੈਵਸ੍ਵਤਪੁਰਃਸਰਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਚੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਵੈਵਸਵਤ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਵਾਰਿਰਾਜਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਦੇਵਰਾਜਵਿਰਾਜਿਤਮ੍। ਪਵਨਾਬਦ੍ਧਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਸਂਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਜਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਯਜਨ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਦਾ ਹੋਇਆ।
ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਜਿष੍ਣੋਃ ਸਹਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਭ੍ਰਾਜਿष੍ਣੋਸ੍ਤੇਜਸਾਵृਤਮ੍। ਬਲਂ ਬਲਵਦੁਦ੍ਰਿਕ੍ਤੇ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਮਵਰ੍ਤਤ
ਵਿਸ਼ਣੂ, ਜਿਸ਼ਣੂ, ਸਹਿਸ਼ਣੂ ਤੇ ਭ੍ਰਾਜਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੈਨਾ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਲਈ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਦੇਵੇਭ੍ਯ ਇਤਿ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰਭਾषਤ। ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਦੈਤ੍ਯੇਭ੍ਯ ਇਤਿ ਉਸ਼ਨਾ ਵਾਕ੍ਯਮਾਦਦੇ
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ,' ਤੇ ਉਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਦੈਤਿਆਂ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।'
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਬਲਾਭ੍ਯਾਂ ਸਂਜਜ੍ਞੇ ਤੁਮੁਲੋ ਵਿਗ੍ਰਹਸ੍ਤਥਾ। ਸੁਰਾਣਾਮਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਜਯੈषਿਣਾਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਤਾਕਤਾਂ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦਾਨਵਾ ਦੈਵਤੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣੋਦ੍ਯਮਾਃ। ਸਮੀਯੁਰ੍ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾ ਵੈ ਪਰ੍ਵਤਾ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤੈਃ1.41.
ਦਾਨਵ ਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਤਤ੍ਸੁਰਾਸੁਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਯੁਦ੍ਧਮਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਬਭੌ। ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਦਰ੍ਪੇਣ ਵਿਨਯੇਨ ਚ
ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਜੰਗ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਤੋ ਹਯੈਃ ਪ੍ਰਜਵਿਤੈਰ੍ਵਾਰਣੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਚੋਦਿਤੈਃ। ਉਤ੍ਪਤਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਗਗਨੇ ਸਾਸਿਹਸ੍ਤੈਃ ਸਮਂਤਤਃ
ਫਿਰ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਫੜ ਕੇ, ਸਭ ਪਾਸੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉੱਡ ਪਏ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਮਾਣੈਸ਼੍ਚ ਮੁਸਲੈਃ ਸਂਪਤਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਸਾਯਕੈਃ। ਚਾਪੈਰ੍ਵਿਸ੍ਫਾਰ੍ਯਮਾਣੈਸ਼੍ਚ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨੈਃ ਸੁਦਾਰੁਣੈਃ
ਉਥੇ ਗੋਲੇ ਸੁੱਟੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੀਰ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਖਿੱਚੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਦ੍ਘੋਰਂ ਦੇਵਦਾਨਵਸਂਕੁਲਮ੍। ਜਗਤਸ੍ਤ੍ਰਾਸਜਨਨਂ ਯੁਗਸਂਵਰ੍ਤਕੋਪਮਮ੍
ਉਹ ਲੜਾਈ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀ ਹੋ ਗਈ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਤਬਾਹੀ।
ਸ੍ਵਹਸ੍ਤਮੁਕ੍ਤੈਃ ਪਰਿਘੈਰ੍ਮੁਦ੍ਗਰੈਸ਼੍ਚੈਵ ਪਰ੍ਵਤੈਃ। ਦਾਨਵਾਸ੍ਸਮਰੇ ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਦੇਵਾਨਿਂਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਨ੍
ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੋਲੇ, ਹਥੌੜੇ ਤੇ ਪਹਾੜ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਬਲਿਭਿਰ੍ਦਾਨਵੈਰ੍ਜਿਤਕਾਸ਼ਿਭਿਃ। ਵਿषਣ੍ਣਵਦਨਾ ਦੇਵਾ ਜਗ੍ਮੁਰਾਰ੍ਤਿਂ ਪਰਾਂ ਮृਧੇ
ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਾਨਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਕੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦਲ ਜਿੱਤ ਲਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਵਿਚ ਆ ਗਏ।
ਤੇ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ੂਲਮਥਿਤਾਃ ਪਰਿਘੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨਮਸ੍ਤਕਾਃ। ਭਿਨ੍ਨੋਰਸ੍ਕਾ ਦਿਤਿਸੁਤੈਃ ਸ੍ਰਵਦ੍ਰਕ੍ਤਾ ਰਣੇ ਬਹੁ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਬਰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲੇ ਹੋਏ, ਗੋਲੇ ਨਾਲ ਸਿਰ ਫਟੇ ਹੋਏ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛਾਤੀ ਚੀਰੀ ਹੋਈ, ਦੇਵਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਖੂਨ ਵਗਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸੂਦਿਤਾਃ ਸ਼ਰਜਾਲੈਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਯਤ੍ਨਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰੈਃ ਕृਤਾਃ। ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਦਾਨਵੀਂ ਮਾਯਾਂ ਨ ਸ਼ੇਕੁਸ੍ਤੇ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਬੇਬਸ ਹੋਏ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਹ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ।
ਉਤ੍ਤਂਭਿਤਮਿਵਾਭਾਤਿ ਨਿष੍ਪ੍ਰਾਣ ਸਦृਸ਼ਾਕृਤਿ। ਬਲਂ ਸੁਰਾਣਾਮਸੁਰੈਰ੍ਨਿष੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਾਯੁਧਂ ਕृਤਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਦਾਨਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਰਹਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਬਿਨਾ ਜਿੰਦ ਦੇ ਖੜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।
ਦੈਤ੍ਯਚਾਪਚ੍ਯੁਤਾਨ੍ਘੋਰਾਂਸ਼੍ਛਿਤ੍ਵਾ ਵਜ੍ਰੇਣ ਤਾਨ੍ਸ਼ਰਾਨ੍। ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਦੈਤ੍ਯਬਲਂ ਘੋਰਂ ਵਿਵੇਸ਼ ਬਹੁਲੋਚਨਃ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਗਏ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਕੇ, ਬਹੁ-ਅੱਖੀ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਸ ਦੈਤ੍ਯਪ੍ਰਮੁਖਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਬਲਂ ਮਹਤ੍। ਤਾਮਸੇਨਾਸ੍ਤ੍ਰਜਾਲੇਨ ਤਮੋਭੂਤਮਥਾਕਰੋਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਦੈਤ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਾਮਸੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਨਾਨ੍ਵਬੁਧ੍ਯਂਤ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਵਾਹਨਾਨਿ ਚ। ਘੋਰੇਣ ਤਮਸਾਵਿष੍ਟਾਃ ਪੁਰੁਹੂਤਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ
ਪੁਰੁਹੂਤ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਬਣੇ ਭਿਆਨਕ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਾਂ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਵਾਹਨ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਮਾਯਾਪਾਸ਼ੈਰ੍ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਯਤ੍ਨਵਂਤਃ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਦੈਤ੍ਯਸਂਘਾਨਾਂ ਤਮੋਭੂਤਾਨ੍ਯਪਾਤਯਨ੍
ਮਾਇਆ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਰਵੋਤਮ ਦੇਵਤੇ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਕੇ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉਡਾ ਦਿੱਤੇ।
ਅਪਧ੍ਵਸ੍ਤਾ ਵਿਸਂਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚ ਤਮਸਾ ਨੀਲਵਰ੍ਚਸਾ। ਪੇਤੁਸ੍ਤੇ ਦਾਨਵਾਸ੍ਸਦ੍ਯਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਪਕ੍ਸ਼ਾ ਇਵਾਦ੍ਰਯਃ
ਨੀਲੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਏ, ਦੈਤ ਤੁਰੰਤ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪੱਖ ਕੱਟੇ ਹੋਣ।
ਤਤ੍ਰਾਭਿਭੂਤਦੈਤ੍ਯੈਂਦ੍ਰਮਂਧਕਾਰਮਿਵਾਂਤਰਂ। ਦਾਨਵਂ ਦੇਹਸਦਨਂ ਤਮੋਭੂਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਉਥੇ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਹਾਰ ਜਾਣ ਨਾਲ, ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਨੇਰੇ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਹੀ ਹਨੇਰਾ ਬਣ ਗਏ ਹੋਣ।
ਤਥਾऽਸृਜਨ੍ਮਹਾਮਾਯਾਂ ਮਯਸ੍ਤਾਂ ਤਾਮਸੀਂ ਦਹਨ੍। ਯੁਗਾਂਤੋਦ੍ਯੋਤਜਨਨੀਂ ਸृष੍ਟਾ ਮੌਰ੍ਵੇਣ ਵਹ੍ਨਿਨਾ
ਫਿਰ ਮਾਇਆ ਨੇ ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਰਚੀ, ਉਹ ਤਾਮਸੀ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਲੀ, ਮੌਰਵੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਬਣੀ, ਜੋ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਚਮਕ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸ ਦਦਾਹ ਚ ਤਾਂ ਸ਼ਾਕ੍ਰੀਂ ਮਾਯਾ ਮਯਵਿਕਲ੍ਪਿਤਾ। ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਦਿਤ੍ਯਵਪੁषਾ ਸਦ੍ਯ ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰਾਹਵੇ
ਉਸ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਨੇ ਰਚੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ; ਦੈਤਾਂ, ਸੂਰਜ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਮਾਯਾਂ ਮੌਰ੍ਵੀਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦਹ੍ਯਮਾਨਾ ਦਿਵੌਕਸਃ। ਭੇਜਿਰੇ ਚਂਦ੍ਰਵਿषਯਂ ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਸਲਿਲਹ੍ਰਦਮ੍
ਮੌਰਵੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਸੜਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਖੇਤਰ, ਠੰਢੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤੇ ਦਹ੍ਯਮਾਨਾ ਔਰ੍ਵੇਣ ਵਹ੍ਨਿਨਾ ਨष੍ਟਚੇਤਸਃ। ਸ਼ਸ਼ਂਸੁਰ੍ਵਜ੍ਰਿਣਂ ਦੇਵਾਃ ਸਂਤਪ੍ਤਾਃ ਸ਼ਰਣੈषਿਣਃ
ਉਰਵਾ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਦੇ ਹੋਏ, ਮਨ ਖੋ ਬੈਠੇ, ਦੇਵਤੇ ਤਪੇ ਹੋਏ ਤੇ ਸਹਾਰਾ ਲੱਭਦੇ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ।