ਸ੍ਮृਤਮਾਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਗਰੁਡਸ੍ਤਦਾਗਤ੍ਯਾਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਆਰੁਹ੍ਯ ਵੇਗਾਤ੍ਪਤ੍ਰਂ ਤਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਆ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ,
ਸਤ੍ਯੇ ਤ੍ਵਂ ਮਾਕृਥਾਃ ਕ੍ਰੋਧਂ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਦੇਵਤੈਃ ਸਹ । ਵਿਰੁਧ੍ਯ ਦੇਵਰਾਜਾਨਂ ਰੋਪਯਿष੍ਯੇ ਤਵਾਂਗਣੇ
'ਹੇ ਸਤਿਆ, ਤੂੰ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ। ਤੇਰੇ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੇਵ ਰਾਜਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆੰਗਣ ਵਿੱਚ ਕਲਪਵ੍ਰਿਖ ਲਗਾ ਦਿਆਂਗਾ।'
ਕਲ੍ਪਦ੍ਰੁਮਂ ਮਹਾਭਾਗੇऽਪਰਾਧਂ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਮਾਂ ਕੁਰੁ । ਇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਤੁ ਕृष੍ਣਃ ਸ ਸਤ੍ਯਭਾਮਯਾ
'ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਕਲਪਦ੍ਰੁਮ ਦੇ ਸਬੰਧ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਭੁੱਲ ਮਾਫ ਕਰ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ—
ਦੇਵਲੋਕਮਗਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਃ ਸ ਵृਤ੍ਰਹਾ । ਯਾਚਿਤਃ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਰਂ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਇੰਦਰ ਸੀ। ਕਲਪਵ੍ਰਿਖ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ।
ਨਾਯਂ ਦੇਵਦ੍ਰੁਮੋ ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਂ ਯੋਗ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਭੋ । ਤਦਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਮੂਲਤਃ
ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਰੁੱਖ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮਿਲਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਪ੍ਰਭੂ। ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਜੜਾਂ ਸਮੇਤ ਉਖਾੜ ਲਿਆ।
ਵਾਹਮਾਰੋਪਯਾਮਾਸ ਵੇਗੇਨ ਬਲਵਤ੍ਤਰਃ । ਤਦਾ ਵਜ੍ਰਧਰੋ ਵੇਗਾਦ੍ਵਜ੍ਰਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ 'ਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਵਜਰ ਧਾਰੀ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਿਆ।
ਗਰੁਡਂ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਤ੍ਯਜੇਰਿਤਿ । ਤਦਾ ਪਤ੍ਰਰਥਃ ਪਤ੍ਰਂ ਕੁਲਿਸ਼ਸ੍ਯਾਪਿ ਗੌਰਵਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਕਲਪ ਰੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇ!' ਫਿਰ, ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਵਜਰ ਦੇ ਆਦਰ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਪੰਖ ਛੱਡ ਕੇ ਤੁਰ ਗਿਆ।
ਏਕਂ ਵਿਸਰ੍ਜਯਾਮਾਸ ਤ੍ਵਰਯਾ ਪ੍ਰਜਗਾਮ ਚ । ਤੇਨ ਵਜ੍ਰਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਤ੍ਰਯੋਭੂਵ ਪਤਤ੍ਰਿਣਃ
ਉਸ ਵਜਰ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਪੰਛ ਜਨਮ ਲਏ: ਮੋਰ, ਨਕੁਲ ਤੇ ਚੀਤ।
ਮਯੂਰੋ ਨਕੁਲਸ਼੍ਚਾषਃ ਕृष੍ਣੋ ਦ੍ਵਾਰਾਵਤੀਮਗਾਤ੍ । ਆਗਤ੍ਯ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਯਾ ਗृਹੇ ਚੈਨਮਰੋਪਯਤ੍ । ਤਦੈਵ ਨਾਰਦੋऽਭ੍ਯਾਗਾਤ੍ਸਤ੍ਯਯਾ ਮਾਨਿਤੋ ਬਹੁ
ਕਾਲਾ ਪੰਛ ਦਵਾਰਾਵਤੀ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰੁੱਖ ਸਤਯਭਾਮਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ, ਨਾਰਦ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਸਤਯਭਾਮਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ।
ਸਤ੍ਯਭਾਮੋਵਾਚ- ਈਦृਸ਼ਃ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ੋऽਯਂ ਪਤਿਰੇਤਾਦृਸ਼ਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਭਵੇਭਵੇ ਕਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਸ੍ਤਦਾਖ੍ਯਾਤੁ ਭਵਾਨ੍ਮਮ
ਸਤਯਭਾਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਕਲਪ ਰੁੱਖ ਇੰਝ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਮਾਲਕ ਪ੍ਰਭੂ ਵੀ ਇੰਝ ਹੈ। ਹਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸੋ।'
ਇਤਿ ਪृष੍ਟਸ੍ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਹ ਨਾਰਦੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਸਤ੍ਯਭਾਮੇऽਯਂ ਤੁਲਾਪੁਰੁष ਦਾਨਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਨਾਰਦ ਮੁਨਿ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਸਤਯਭਾਮਾ, ਇਹ ਤੂਲਾਪੁਰੁਸ਼ ਦਾਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।'
ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਤਦਾ ਕृष੍ਣਂ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਨਾਰਦਾਯੈਵ ਸਾ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਤੋਲਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨਤਃ । ਸਰ੍ਵੋਪਸ੍ਕਰਮਾਕृष੍ਯ ਨਾਰਦਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਯਯੌ
ਫਿਰ, ਸਤਯਭਾਮਾ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਕਲਪ ਰੁੱਖ ਨੂੰ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਤੋਲ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਨਾਰਦ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਸ਼੍ਰਿਯਃਪਤਿਮਥਾਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਗਤੇ ਦੇਵਰ੍षਿਸਤ੍ਤਮੇ । ਹਰ੍षੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਾਨਨਾ ਸਤ੍ਯਾ ਵਾਸੁਦੇਵਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸੂਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਦੇਵਰਸ਼ੀ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਸਤਯਾ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸਤ੍ਯਭਾਮੋਵਾਚ- ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਮਿ ਕृਤਕृਤ੍ਯਾਸ੍ਮਿ ਸਫਲਂ ਜੀਵਿਤਂ ਚ ਮੇ । ਮਜ੍ਜਨ੍ਮਨਿ ਨਿਦਾਨੇ ਚ ਧਨ੍ਯੌ ਤੌ ਪਿਤਰੌ ਮਮ
ਸਤਯਭਾਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋਈ। ਮੇਰੇ ਮਾਪੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਜਨਮ ਤੇ ਕਾਰਨ ਤੋਂ ਧਨਿਆ ਹਨ।'
ਯੌ ਮਾਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕਸੁਭਗਾਂ ਜਨਯਾਮਾਸਤੁਰ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । षੋਡਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਵਲ੍ਲਭਾਹਂ ਯਤਸ੍ਤਵ
'ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਹਾਂ।'
ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਮਯਾਦਿਪੁਰੁषਃ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਯਥੋਕ੍ਤਵਿਧਿਨਾ ਸਮ੍ਯਙ੍ਨਾਰਦਾਯ ਸਮਰ੍ਪਿਤਃ
'ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ, ਆਦਿ ਪੁਰਖ, ਕਲਪ ਰੁੱਖ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਨਾਰਦ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਧੀ ਆਖੀ, ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ।'
ਯਦ੍ਵਾਰ੍ਤਾਮਪਿ ਜਾਨਂਤਿ ਭੂਮਿਸਂਸ੍ਥਾਨ ਜਂਤਵਃ । ਸੋऽਯਂ ਕਲ੍ਪਦ੍ਰੁਮੋ ਗੇਹੇ ਮਮ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
'ਜੋ ਭੂਮੀ 'ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਜੀਵ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਾਣ ਲੈਣਗੇ: ਇਹ ਕਲਪ ਰੁੱਖ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੈ।'
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਧਿਪਤੇਸ਼੍ਚਾਹਂ ਸ਼੍ਰੀਪਤੇਰਤਿਵਲ੍ਲਭਾ । ਅਤੋऽਹਂ ਪ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਮਧੁਸੂਦਨ
'ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ, ਮਧੁਸੂਦਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।'
ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਕਰਃ ਕਥਯਸ੍ਵਾਤ੍ਰ ਵਿਸ੍ਤਰਾਤ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਚ੍ਚ ਪੁਨਸ਼੍ਚਾਹਂ ਕਰੋਮਿ ਹਿਤਮਾਤ੍ਮਨਃ
'ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਗੱਲ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ। ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਫਿਰ ਕਰਾਂਗੀ।'
ਯਥਾਕਲ੍ਪਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵ ਵਿਯੁਕ੍ਤਾ ਸ੍ਯਾਂ ਨ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਇਤਿ ਪ੍ਰਿਯਾਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਮੇਰਾਸ੍ਯੋऽਯਂ ਗਦਾਗ੍ਰਜਃ
'ਹੇ ਦੇਵ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਨਾ ਹੋਵਾਂ।' ਸੂਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸਤ੍ਯਾ ਕਰੇ ਕਰਂ ਕृਤ੍ਵਾਗਮਤ੍ਕਲ੍ਪਤਰੋਸ੍ਤਲਮ੍ । ਨਿषਿਦ੍ਧ੍ਯਾਨੁਚਰਂ ਲੋਕਂ ਸਵਿਲਾਸਂ ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਸਤਯਾ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਕਲਪ ਰੁੱਖ ਦੇ ਥਾਂ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਉਥੇ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਸਤ੍ਯਾਮਾਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਜਗਤਾਂਪਤਿਃ । ਤਤ੍ਪ੍ਰੀਤਿ ਪਰਿਤੋषਾਰ੍ਥਂ ਲਸਤ੍ਪੁਲਕਿਤਾਂਗਜਃ
ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਸਤਯਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਰੋਮਾਂ-ਰੋਮ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਤੇ ਸੰਤੋਖ ਲਈ।
ਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ-। ਨ ਮੇ ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਿਯਤਮਾ ਕਾਚਿਦਨ੍ਯਾ ਨਿਤਂਬਿਨੀ । षੋਡਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਿਯੇ ਪ੍ਰਾਣਸਮਾ ਹ੍ਯਸਿ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਹੈਂ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਸੋਲ੍ਹ ਹਜ਼ਾਰ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਵਾਂਗੂੰ ਹੀ ਕੀਮਤੀ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਂ ਦੇਵਰਾਜੇਨ ਵਿਰੋਧੋ ਦੈਵਤੈਃ ਸਹ । ਤ੍ਵਯਾ ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਕਾਂਤੇ ਸ਼ृਣੁ ਯਚ੍ਚ ਮਹਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੈਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਸੁਣ, ਹੁਣ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਅਦੇਯਮਥਵਾਕਾਰ੍ਯਮਕਥ੍ਯਮਪਿ ਯਤ੍ਪੁਨਃ । ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤਂ ਤੁ ਕਥਂ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਂ ਕਥਯਾਮਿ ਨ ਤੁ ਪ੍ਰਿਯੇ । ਪृਚ੍ਛਸ੍ਵ ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯੇ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਅਸੰਭਵ ਗੱਲ ਹੋਵੇ, ਕੰਮ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਜੋ ਕਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੀਦੀ—ਜੇ ਤੂੰ ਪੁੱਛੇਗੀ, ਮੈਂ ਜਵਾਬ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਪਿਆਰੀਏ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੈ, ਸਭ ਪੁੱਛ ਲੈ, ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਸਤ੍ਯੋਵਾਚ- ਦਾਨਂ ਵ੍ਰਤਂ ਤਪੋ ਵਾਪਿ ਕਿਂ ਤੁ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਯਾਕृਤਮ੍ । ਯੇਨਾਹਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਜਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇ ਭਵਾਨੀਵਾऽਭਵਂ ਕਿਲ
ਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕੀ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੋਈ ਦਾਨ, ਵਰਤ ਜਾਂ ਤਪ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ, ਮਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਵੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਬਣੀ?
ਤਵਾਂਗਾਰ੍ਦ੍ਧਹਰਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਗਰੁਡੋਪਰਿਗਾਮਿਨੀ । ਇਂਦ੍ਰਾਦਿਦੇਵਤਾਵਾਸਮਗਮਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ
ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਸਦਾ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਗਈ।
ਅਤਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਤੁ ਮਯਾ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਜਨ੍ਮਾਂਤਰੇ ਚ ਕਿਂ ਸ਼ੀਲਾ ਕਾ ਚਾਹਂ ਕਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਕਾ
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ: ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ? ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਮੇਰਾ ਸੁਭਾਉ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਕੌਣ ਸੀ ਤੇ ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਸੀ?
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁष੍ਵੈਕਮਨਾਃ ਕਾਂਤੇ ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਿ । ਪੁਣ੍ਯਂ ਵ੍ਰਤਂ ਕृਤਵਤੀ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਾਮਿ ਤੇ
ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਿਆਰੀਏ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਤੂੰ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਭ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਆਸੀਤ੍ਕृਤਯੁਗਸ੍ਯਾਂਤੇ ਮਾਯਾਪੁਰ੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ । ਆਤ੍ਰੇਯੋ ਦੇਵਸ਼ਰ੍ਮੇਤਿ ਵੇਦਵੇਦਾਂਗਪਾਰਗਃ
ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮਾਇਆਪੁਰ ਵਿੱਚ, ਆਤ੍ਰੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦੇਵਸ਼ਰਮਾ ਸੀ। ਉਹ ਵੇਦ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।