ਯਮਸ੍ਤੁ ਦਂਡਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਕਾਲਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਮੁਦ੍ਗਰਂ। ਤਸ੍ਥੌ ਸੁਰਗਣਾਨੀਕੇ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਚੈਵ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍
ਯਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੰਡ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਯੋਗ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਸਾਗਰੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਲੇਲਿਹਾਨੈਸ਼੍ਚ ਪਨ੍ਨਗੈਃ। ਸ਼ਂਖਮੁਕ੍ਤਾਂਗਦਧਰੋ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਤੋਯਮਯਂ ਵਪੁਃ
ਉਹ ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨਾਲ, ਲਪਕਦੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਕੰਗਣ ਪਹਿਨੇ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ।
ਕਾਲਪਾਸ਼ਾਨ੍ਸਮਾਵਿਧ੍ਯ ਹਯੈਃ ਸ਼ਸ਼ਿਕਰੋਪਮੈਃ। ਵਾਯ੍ਵੀਰਿਤਜਲਾਕਾਰੈਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਲੀਲਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਕਾਲ ਦੇ ਫਾਹੇ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਚੰਦਨੀ ਵਰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਹਵਾ, ਅੱਗ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦਾ।
ਪਾਂਡੁਰੋਦ੍ਧੂਤਵਸਨਃ ਪ੍ਰਵਾਲਰੁਚਿਰਾਂਗਦਃ। ਮਣਿਸ਼੍ਯਾਮੋਤ੍ਤਮਵਪੁਰ੍ਹਾਰਕੇਣਾਰ੍ਚਿਤੋਦਰਃ
ਚਿੱਟੇ ਸੁਥਰੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਲਾਲ ਮੋਤੀ ਵਰਗੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਨੀਲੇ ਰੰਗ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਸਰੀਰ, ਮੋਤੀ ਦੀ ਕਮਰਕਸ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ।
ਵਰੁਣਃ ਪਾਸ਼ਧृਙ੍ਮਧ੍ਯੇ ਦੇਵਾਨੀਕਸ੍ਯ ਤਸ੍ਥਿਵਾਨ੍। ਯੁਦ੍ਧਵੇਲਾਮਭਿਲषਨ੍ਭਿਨ੍ਨਵੇਲ ਇਵਾਰ੍ਣਵਃ
ਵਰੁਣ, ਫਾਹਾ ਫੜ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਜੰਗ ਦਾ ਸਮਾਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣੀ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ।
ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸੈਨ੍ਯੇਨ ਗੁਹ੍ਯਕਾਨਾਂ ਗਣੈਰਪਿ। ਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸ਼ਂਖਪਦ੍ਮਾਭ੍ਯਾਂ ਨਿਧੀਨਾਮਧਿਪਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਯਕਸ਼ਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਗੁਪਤ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਟੋਲ ਨਾਲ, ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਕਮਲ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲਾਈ।
ਰਾਜਰਾਜੇਸ਼੍ਵਰਃਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਗਦਾਪਾਣਿਰਦृਸ਼੍ਯਤ। ਵਿਮਾਨਯੋਧੀ ਧਨਦੋ ਵਿਮਾਨੇ ਪੁष੍ਪਕੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਗਦਾ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਜਗਮਗਾਉਂਦਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਮਾਨ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ।
ਸ ਰਾਜਰਾਜਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਯਕ੍ਸ਼ੇਸ਼ੋ ਨਰਵਾਹਨਃ। ਪੂਰ੍ਵਪਕ੍ਸ਼ੇ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪਿਤृਰਾਜਸ਼੍ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ
ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਵਰੁਣਃ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਪਕ੍ਸ਼ ਉਤ੍ਤਰੇ ਨਰਵਾਹਨਃ। ਚਤੁਃਪਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਚਤ੍ਤ੍ਵਾਰੋ ਲੋਕਪਾਲਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਪੱਛਮ ਪਾਸੇ ਵਰੁਣ ਸੀ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਚਾਰ ਵੱਡੇ ਰਾਖੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਆਤ੍ਮਦਿਕ੍ਸ਼ੁਚਰਂਤਸ਼੍ਚਤਸ੍ਯਦੇਵਬਲਸ੍ਯਤੇ। ਸੂਰ੍ਯਃ ਸਪ੍ਤਾਸ਼੍ਵਯੁਕ੍ਤੇਨ ਰਥੇਨਾਨਿਲਗਾਮਿਨਾ
ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਦਿਵਿਆ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਸੱਤ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਚ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਜਾਜ੍ਵਲ੍ਯਮਾਨੇਨ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ। ਉਦਯਾਸ੍ਤਮਯੌ ਚਕ੍ਰੇ ਮੇਰੁਪਰ੍ਯਨ੍ਤਗਾਮਿਨਾ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਤੇ ਰੋਸ਼ਨ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਤਪ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਡੁੱਬਣ ਤੱਕ, ਮੇਰੂ ਪਰਬਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਤ੍ਰਿਦਿਵ ਦ੍ਵਾਰਚਕ੍ਰੇਣ ਤਪਸਾ ਲੋਕਮਵ੍ਯਯਮ੍। ਸਹਸ੍ਰਰਸ਼੍ਮਿਯੁਕ੍ਤੇਨ ਭ੍ਰਾਜਮਾਨੇਨ ਤੇਜਸਾ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਚੱਕਰ ਬਣਾਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਅਟੱਲ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਚਚਾਰ ਮਧ੍ਯੇ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਤ੍ਮਾ ਦਿਵਾਕਰਃ। ਸੋਮਃ ਸ਼੍ਵੇਤਹਯੋ ਭਾਤਿ ਸ੍ਯਂਦਨੇ ਸ਼ੀਤਰਸ਼੍ਮਿਮਾਨ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਬਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸੋਮ, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਚ, ਠੰਢੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਹਿਮਤੋਯਪ੍ਰਪੂਰ੍ਣਾਭਿਰ੍ਭਾਭਿਰਾਹ੍ਲਾਦਯਞ੍ਜਗਤ੍। ਤਮृਕ੍ਸ਼ਯੋਗਾਨੁਗਤਂ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਾਂਸ਼ੁਂ ਦ੍ਵਿਜੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਬਰਫ਼ੀਲੇ ਪਾਣੀ ਵਰਗੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਠੰਢੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਜੋੜੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ਸ਼ਚ੍ਛਾਯਾਂਕਿਤਤਨੁਂ ਨੈਸ਼ਸ੍ਯ ਤਮਸਃ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍। ਜ੍ਯੋਤਿषਾਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਰਸਦਂ ਪ੍ਰਭੁਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਖ਼ਰਗੋਸ਼ ਦੀ ਛਾਂਵ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਤੇ ਰਸ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਓषਧੀਨਾਂ ਪਵਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਨਿਧਾਨਮਮृਤਸ੍ਯ ਚ। ਜਗਤਃ ਪਰਮਂ ਭਾਗਂ ਸੌਮ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਮਯਂ ਰਸਮ੍
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜੜੀਆਂ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹਿੱਸਾ, ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਆਪਕ ਰਸ ਹੈ।
ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਦਾਨਵਾਃ ਸੋਮਂ ਹਿਮਪ੍ਰਹਰਣਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਯਃ ਪ੍ਰਾਣਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਪਂਚਧਾ ਭਿਦ੍ਯਤੇ ਨृषੁ
ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਸੋਮ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਹਿਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਜੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਾਣ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਪੰਜ ਭਾਗਾਂ ਵਿਚ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਸ੍ਕਂਧਗਤੋ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਦਧਾਰ ਚਕਾਰ ਚ। ਯਮਾਹੁਰਗ੍ਨਿਕਰ੍ਤ੍ਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਭਵਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ, ਸੱਤ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਥਾਮਦਾ ਤੇ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਦਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਸਪ੍ਤਸ੍ਵਰਗਤਾ ਯਸ੍ਯ ਯੋਨਿਰ੍ਗੀਰ੍ਭਿਰੁਦੀਰ੍ਯਤੇ। ਯਂ ਵਦਂਤਿ ਚਲਂ ਭੂਤਂ ਯਂ ਵਦਂਤ੍ਯਸ਼ਰੀਰਿਣਮ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਜੜ ਸੱਤ ਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਚਲਦਾ ਹੋਇਆ ਜੀਵ ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਦੇਹੀ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਯਮਾਹੁਰਾਕਾਸ਼ਗਮਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਗਂ ਸ਼ਬ੍ਦਯੋਨਿਜਮ੍। ਸ ਵਾਯੁਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਯੁਰੁਦ੍ਧਤਃ ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਦਾ, ਤੇਜ਼, ਧੁਨੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਵਾਯੂ ਹੈ, ਸਾਰੀਆਂ ਜੀਆਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਉੱਚਾ।
ਵਵੌ ਪ੍ਰਵ੍ਯਥਯਨ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਲੋਮਂ ਸਤੋਯਦਃ। ਮਾਰੁਤੋ ਦੇਵਗਂਧਰ੍ਵੈਰ੍ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਗਣੈਃ ਸਹ
ਉਹ ਵਾਯੂ ਉਲਟ ਵਹਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਬਦਲਾਂ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਾਰੁਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਚਿਕ੍ਰੀਡ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਸ਼੍ਸ਼ੁਭ੍ਰੈਰ੍ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਰਿਵ ਪਨ੍ਨਗੈਃ। ਸृਜਂਤਃ ਸਰ੍ਪਪਤਯਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਰੋषਮਯਂ ਵਿषਮ੍
ਉਹ ਚਮਕਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਣ, ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਜ਼ਹਿਰ ਛੱਡ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ਰਭੂਤਾ ਵਿਲਗ੍ਨਾਸ਼੍ਚ ਚੇਰੁਰ੍ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਨਨਾ ਦਿਵਿ। ਪਰ੍ਵਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ृਂਗੈਃ ਸ਼ਤਸ਼ਾਖੈਸ਼੍ਚ ਪਾਦਪੈਃ
ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਆਪਸ ਵਿਚ ਚੰਬੜੇ ਹੋਏ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਰਬਤ ਆਪਣੇ ਪੱਥਰੀਲੇ ਚੋਟਿਆਂ ਨਾਲ ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਸੌਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨਾਲ ਖੜੇ ਸਨ।
ਉਪਤਸ੍ਥੁਃ ਸੁਰਗਣਾਨ੍ਪ੍ਰਹਰ੍ਤੁਂ ਦਾਨਵਂ ਬਲਮ੍। ਯਃ ਸ ਦੇਵੋ ਹृषੀਕੇਸ਼ਃ ਪਦ੍ਮਨਾਭਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਉਹ ਪਰਬਤ ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਸਕਣ। ਉਹੀ ਦੇਵਤਾ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਪਦਮਨਾਭ ਤੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਯੁਗਾਂਤੇ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਤ੍ਮਾ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਸਰ੍ਵਯੋਨਿਃ ਸਮਧੁਹਾ ਹਵ੍ਯਭੁਕ੍ਕ੍ਰਤੁਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਯੁਗ ਦਾ ਅੰਤ ਆਇਆ, ਤਦੋਂ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮੂਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ।
ਭੂਮ੍ਯਮ੍ਬੁਵ੍ਯੋਮਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਸ਼੍ਯਾਮਃ ਸ਼ਾਂਤਿਕਰੋਰਿਹਾ। ਅਵਿਘ੍ਨਮਮਰਾਦੀਨਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ
ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੱਤ ਭੂਮੀ, ਪਾਣੀ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਤੱਤ ਹਨ, ਗੂੜ੍ਹਾ ਨੀਲਾ ਰੰਗ, ਇੱਥੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ, ਅਮਰਾਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੈ।
ਸਵ੍ਯੇਨਾਲਭ੍ਯ ਮਹਤੀਂ ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀਂ। ਕਰੇਣ ਕਾਲੀਂ ਵਪੁषਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਕਾਲਪ੍ਰਦਾਂ ਗਦਾਂ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਤੇ ਅਣਮਿਲਣੀ ਗਦਾ ਫੜੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਕਾਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਮੌਤ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ।
ਸ਼ੇषੈਰ੍ਭੁਜੈਃ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਭੈਰ੍ਭੁਜਗਾਰਿਧ੍ਵਜਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਦਧਾਰਾਯੁਧਜਾਲਾਨਿ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਾਦੀਨਿ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੋਰ ਚਮਕਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਆਦਿਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸੀ।
ਸ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯਾਤ੍ਮਭਵਂ ਦ੍ਵਿਜਂ ਭੁਜਗਭੋਜਨਮ੍। ਭੁਜਗੇਂਦ੍ਰੇਣ ਵਦਨੇ ਨਿਵਿष੍ਟੇਨ ਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਹ, ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਕਸ਼ਯਪ ਦੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਬਣਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਮृਤਾਰਂਭਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਮਂਦਰਾਦ੍ਰਿਮਿਵੋਚ੍ਛਿਤਮ੍। ਦੇਵਾਸੁਰਵਿਮਰ੍ਦੇषੁ ਬਹੁਸ਼ੋ ਦृष੍ਟਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਾਰੀ ਵੇਖੀ ਗਈ।