ਆਕਾਸ਼ੇ ਤੁ ਸ੍ਥਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰੁਤ੍ਤਮਂ ਵਪੁਰਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਉਵਾਚ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਮਿਦਂ ਵਚਃ॥੧.੪੦.
ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰਵੋਤਮ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤੀਗਿਆ ਕਰਕੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖਿਆ।
ਸ਼ਾਂਤਿਂ ਵ੍ਰਜਤ ਭਦ੍ਰਂ ਵੋ ਮਾ ਭੈष੍ਟ ਮਰੁਤਾਂਗਣਾਃ। ਜਿਤਾ ਮੇ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯਤਾਮ੍॥੧.੪੦.
ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਜਾਓ, ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਹੋਵੇ; ਡਰੋ ਨਾ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹੋ। ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਜਿੱਤ ਲਏ ਗਏ ਹਨ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ 'ਚ ਲੈ ਲਵੋ।
ਤਤੋਸ੍ਯ ਸਤ੍ਯਸਂਧਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਤੋषਿਤਾਃ। ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਪਰਾਜਗ੍ਮੁਃ ਪ੍ਰਾਸ਼੍ਯਾਮृਤਮਿਵੋਤ੍ਤਮਮ੍॥੧.੪੦.
ਫਿਰ, ਸੱਚ ਦੇ ਪੱਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਸੁਖ ਮਿਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਵਧੀਆ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਚੱਖਣ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤਮਸ਼੍ਚ ਸਂਹृਤ੍ਯ ਵਿਨੇਸ਼ੁਸ਼੍ਚ ਬਲਾਹਕਾਃ। ਪ੍ਰਵਵੁਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਵਾ ਵਾਤਾਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ਼੍ਚ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼॥੧.੪੦.
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਬੱਦਲ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ, ਹੌਲੇ ਹਵਾ ਵਹੀ, ਤੇ ਦਸਾਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਪ੍ਰਾਯਾਣਿ ਜ੍ਯੋਤੀਂषਿ ਸੋਮਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਨ ਵਿਗ੍ਰਹਂ ਗ੍ਰਹਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਿਂਧਵਃ॥੧.੪੦.
ਚਮਕਦੀਆਂ ਤਾਰਿਆਂ ਨੇ ਚੰਗੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਿੱਤੀ, ਚੰਦ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ ਗਿਆ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਨੇ ਕੋਈ ਝਗੜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਦਰਿਆ ਸ਼ਾਂਤ ਵਹੇ।
ਵਿਰਜਾ ਅਭਵਨ੍ਮਾਰ੍ਗਾ ਲੋਕਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦਯਸ੍ਤ੍ਰਯਃ। ਯਥਾਰ੍ਥਮੂਹੁਸ੍ਸਰਿਤਸ਼੍ਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭੇ ਨ ਤਥਾਰ੍ਣਵਃ॥੧.੪੦.
ਰਾਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ — ਸਵਰਗ ਆਦਿ — ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਏ; ਦਰਿਆ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ ਉੱਥੇ ਉਥਲੇ, ਪਰ ਸਮੁੰਦਰ ਨਹੀਂ।
ਆਸਨ੍ਛੁਭਾਨੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਨਰਾਣਾਮਂਤਰਾਤ੍ਮਸੁ। ਮਹਰ੍षਯੋ ਵੀਤਸ਼ੋਕਾ ਵੇਦਾਨੁਚ੍ਚੈਰਧੀਯਤ॥੧.੪੦.
ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਇੰਦਰਿਆਂ ਨੇ ਅੰਦਰੋਂ ਚਮਕ ਪਾਈ; ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦੇ ਸਨ।
ਯਜ੍ਞੇषੁ ਚ ਹਵਿਃ ਪਾਕਂ ਸ਼ਿਵਮਾਪ ਚ ਪਾਵਕਃ। ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਧਰ੍ਮਸਂਵृਤ੍ਤਾ ਲੋਕਾ ਮੁਦਿਤਮਾਨਸਾਃ॥੧.੪੦.
ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਦੀ ਭੇਟ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੱਕੀ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ; ਲੋਕ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਮਨੋਂ ਖੁਸ਼ ਸਨ।
ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਤ੍ਯਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਰਿਨਿਧਨਾ ਗਿਰਃ। ਤਤੋ ਭਯਂ ਵਿष੍ਣੁਮੁਖਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੈਤੇਯਦਾਨਵਾਃ॥੧.੪੦.
ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣ ਕੇ ਡਰ ਗਏ।
ਉਦ੍ਯੋਗਂ ਵਿਪੁਲਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਵਿਜਯਾਯ ਚ। ਮਯਸ੍ਤੁ ਕਾਂਚਨਮਯਂ ਤ੍ਰਿਨਲ੍ਵਾਂਤਰਮਵ੍ਯਯਮ੍॥੧.੪੦.
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਯੁੱਧ ਤੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਵੱਡੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ; ਮਾਇਆ ਨੇ ਤਿੰਨ ਕੰਡਿਆਂ ਵਾਲਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਅਟੱਲ ਕਿਲਾ ਬਣਾਇਆ।
ਚਤੁਸ਼੍ਚਕ੍ਰਂ ਸੁਵਿਪੁਲਂ ਸੁਕਲ੍ਪਿਤਮਹਾਯੁਧਮ੍। ਕਿਂਕਿਣੀਜਾਲਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਦ੍ਵੀਪਿਚਰ੍ਮਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍॥੧.੪੦.
ਉਹ ਚਾਰ ਪਹੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਰਥ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਘੰਟੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ, ਤੇ ਬਾਘ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਰੁਚਿਰਂ ਰਸ਼੍ਮਿਜਾਲੈਸ਼੍ਚ ਹੈਮਜਾਲੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਭਿਤਮ੍। ਈਹਾਮृਗਗਣਾਕੀਰ੍ਣਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਸਂਘਵਿਰਾਜਿਤਮ੍॥੧.੪੦.
ਉਹ ਰਥ ਕਿਰਨਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਰੁਚਿਰਂ ਪਯੋਧਰਨਿਨਾਦਿਤਮ੍। ਸ੍ਵਕ੍ਸ਼ਂ ਰਥਵਰੋਦਾਰਂ ਸੂਪਸ੍ਥਂ ਗਗਨੋਪਮਮ੍॥੧.੪੦.
ਉਹ ਰਥ ਦਿਵਯ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ, ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਰਥ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਸੀ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਗਦਾਪਰਿਘਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਮੂਰ੍ਤਿਮਂਤਮਿਵਾਰ੍ਣਵਮ੍। ਹੇਮਕੇਯੂਰਵਲਯਂ ਚਂਦ੍ਰਮਂਡਲਕੂਬਰਮ੍॥੧.੪੦.
ਉਹ ਗਦਾ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਵੰਤ ਸਮੁੰਦਰ ਦਿਸਦਾ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੜੇ ਤੇ ਚੂੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਚੱਕ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਚੰਦ ਦੀ ਗੋਲਾਈ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਸਪਤਾਕਧ੍ਵਜੋਪੇਤਂ ਸਾਦਿਤ੍ਯਮਿਵ ਮਂਦਰਮ੍। ਗਜੇਂਦ੍ਰਾਭੋਗਵਪੁषਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕੇਸਰਵਰ੍ਚਸਮ੍॥੧.੪੦.
ਝੰਡੀਆਂ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਉਹ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਆਕৃতি ਹਾਥੀ ਦੀ ਲਪੇਟ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇ ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਜੂ ਵਾਲੀ ਚਮਕ ਸੀ।
ਯੁਕ੍ਤਮृਕ੍ਸ਼ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸੁਧਾਰਾਂਬੁਦਨਾਦਿਤਮ੍। ਦੀਪ੍ਤਮਾਕਾਸ਼ਗਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਰਥਂ ਪਰਰਥਾਰੁਜਮ੍॥੧.੪੦.
ਉਹ ਰਥ ਹਜ਼ਾਰ ਰੀਛਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ, ਚਮਕਦਾ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦਾ, ਤੇ ਸਭ ਰਥਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਅਧ੍ਯਤਿष੍ਠਦ੍ਰਣਾਕਾਂਕ੍ਸ਼ੀ ਮੇਰੁਂ ਦੀਪ੍ਤਮਿਵਾਂਸ਼ੁਮਾਨ੍। ਤਾਰਸ੍ਤੁ ਕ੍ਰੋਸ਼ਵਿਸ੍ਤਾਰਮਾਯਾਮੇ ਚ ਤਥਾਵਿਧਮ੍॥੧.੪੦.
ਯੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਸ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜੋ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਇੱਕ ਕੋਸ਼ ਸੀ, ਤੇ ਲੰਬਾਈ ਵੀ ਇੰਨੀ ਹੀ ਵੱਡੀ ਸੀ।
ਸ਼ੈਲਕੂਬਰਸਂਕਾਸ਼ਂ ਨੀਲਾਂਜਨਚਯੋਪਮਮ੍। ਕਾਲਲੋਹਸ੍ਯ ਰਤ੍ਨਾਨਾਂ ਸਮੂਹਾਬਦ੍ਧਕੂਬਰਮ੍॥੧.੪੦.
ਉਸ ਦਾ ਚੱਕ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਨੀਲੇ ਅੰਜਨ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਕਾਲੇ-ਲਾਲ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਿਮਿਰੋਦ੍ਗਾਰਕਿਰਣਂ ਗਰ੍ਜਂਤਮਿਵ ਤੋਯਦਮ੍। ਲੋਹਜਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਸਗਵਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਦਂਸ਼ਿਤਮ੍॥੧.੪੦.
ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਛੱਡਦਾ, ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ, ਵੱਡੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਜਾਲ ਤੇ ਖਿੜਕੀਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ।
ਆਯਸੈਃ ਪਰਿਘੈਃ ਪੂਰ੍ਣਂ ਕ੍ਸ਼ੇਪਣੀਯੈਸ਼੍ਚ ਮੁਦ੍ਗਰੈਃ। ਪ੍ਰਾਸੈਃ ਪਾਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਵਿਤਤੈਰਸਂਯੁਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਕਣ੍ਟਕੈਃ॥੧.੪੦.
ਉਹ ਲੋਹੇ ਦੇ ਮੁੰਡਿਆਂ, ਸੁੱਟਣ ਵਾਲੀਆਂ ਲਾਠੀਆਂ, ਭਾਰੀ ਗੁੱਟੀਆਂ, ਬਰਛੀਆਂ, ਲੰਬੀਆਂ ਫਾਂਸੀਆਂ, ਤੇ ਅਲੱਗ-ਅਲੱਗ ਕੰਟਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਤ੍ਰਾਸਨੀਯੈਸ਼੍ਚ ਤੋਮਰੈਃ ਸਪਰਸ਼੍ਵਧੈਃ। ਉਦ੍ਯਤਂ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਹੇਤੋਰ੍ਦ੍ਵਿਤੀਯਮਿਵ ਮਂਦਰਮ੍॥੧.੪੦.
ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਬਰਛੀਆਂ ਤੇ ਕਲ੍ਹ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਉਭਰਿਆ, ਮਾਨੋ ਦੂਜਾ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਹੋਵੇ।
ਯੁਕ੍ਤਂ ਖਰਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸੋऽਧ੍ਯਾਰੋਹਦ੍ਰਥੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਵਿਰੋਚਨਸ੍ਤੁ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਗਦਾਪਾਣਿਰਵਸ੍ਥਿਤਃ॥੧.੪੦.
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਗਧਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਵਿਰੋਚਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਤਸ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਦੀਪ੍ਤਸ਼ृਂਗ ਇਵਾਚਲਃ। ਯੁਕ੍ਤਂ ਹਯਸਹਸ੍ਰੇਣ ਹਯਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤੁ ਦਾਨਵਃ॥੧.੪੦.
ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਚਮਕਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ ਪਹਾੜ, ਦਾਨਵ ਹਯਗ੍ਰੀਵ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਰਥ 'ਤੇ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਸੀ।
ਵ੍ਯੂਹਿਤਂ ਦਾਨਵਵ੍ਯੂਹਂ ਪਰਿਚਕ੍ਰਾਮ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਵਿਪ੍ਰਚਿਤ੍ਤਿਸੁਤਃ ਸ਼੍ਵੇਤਃ ਸ਼੍ਵੇਤਕੁਂਡਲਭੂषਣਃ॥੧.੪੦.
ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਫੈਦ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਵੇਤ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਯੁੱਧ ਦੀ ਕਤਾਰਾਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਫਿਰਿਆ।
ਸ੍ਯਂਦਨਂ ਵਾਹਯਾਮਾਸ ਪਰਾਨੀਕਸ੍ਯ ਮਰ੍ਦਨਃ। ਵ੍ਯਾਯਤਂ ਕਿष੍ਕੁਸਾਹਸ੍ਰਂ ਧਨੁਰ੍ਵਿਸ੍ਫਾਰਯਨ੍ਮਹਤ੍॥੧.੪੦.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਕਮਾਨਾਂ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਤਾਣਦਾ ਹੋਇਆ।
ਸ ਚਾਹਵਮੁਖੇ ਤਸ੍ਥੌ ਸਪ੍ਰਰੋਹ ਇਵਾਚਲਃ। ਖਰਸ੍ਤੁ ਵਿष੍ਕਿਰਿਨ੍ਕ੍ਰੋਧਾਨ੍ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਰੋਪਜਂ ਜਲਮ੍॥੧.੪੦.
ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ; ਖਰਸ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਅੱਖਾਂ 'ਚੋਂ ਹੰਝੂ ਆਉਂਦੇ, ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਸ੍ਫੁਰਦ੍ਦਂਤੌष੍ਠਨਯਨਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਸੋਭ੍ਯਕਾਂਕ੍ਸ਼ਤ। ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਤ੍ਵष੍ਟਾਦਸ਼ਹਯਂ ਯਾਨਮਾਸ੍ਥਾਯ ਦਾਨਵਃ॥੧.੪੦.
ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ, ਹੋਠ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਜੰਗ ਲਈ ਤਰਸਦਾ ਸੀ; ਦਾਨਵ ਤਵਸ਼ਟਾ ਅਠਾਰਾਂ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਦਿਵ੍ਯਵ੍ਯੂਹਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਾ ਯੁਦ੍ਧਾਯਾਭਿਮੁਖਃ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਅਰਿष੍ਟੋ ਬਲਿਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵਰਿष੍ਠੋ ਦੁਰ੍ਧਰਾਯੁਧਃ॥੧.੪੦.
ਉਹ ਜੰਗ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਯੁੱਧ-ਕਤਾਰ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ; ਅਰਿਸ਼ਟਾ, ਬਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ।
ਯੁਦ੍ਧਾਯਾਭਿਮੁਖਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਧਰਾਧਰਵਿਕਂਪਨਃ। ਕਿਸ਼ੋਰਸ੍ਤ੍ਵਤਿਸਂਹਰ੍षਾਤ੍ਕਿਸ਼ੋਰ ਇਵ ਚੋਦਿਤਃ॥੧.੪੦.
ਉਹ ਜੰਗ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਸੀ; ਕਿਸ਼ੋਰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਨੌਜਵਾਨ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਇਆ।
ਅਭਵਦ੍ਦੈਤ੍ਯਮਧ੍ਯੇ ਸ ਗ੍ਰਹਮਧ੍ਯੇ ਯਥਾ ਰਵਿਃ। ਲਂਬਸ੍ਤੁ ਨਵਮੇਘਾਭਃ ਪ੍ਰਲਂਬਾਂਬਰਭੂषਣਃ॥੧.੪੦.
ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ; ਲੰਬਾ ਨਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਪ੍ਰਲੰਬਾ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।