ਮਰੁਕੋਦਮਨਕਸ਼੍ਚੈਵ ਸਦ੍ਯਸ੍ਤੁष੍ਟਿਕਰੋ ਹਰੇਃ । ਅਤਃ ਪੂਜਾ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਾ ਵੈष੍ਣਵੈਰ੍ਨਰਸਤ੍ਤਮੈਃ
ਮਰੁਕਾ ਤੇ ਦਮਨਕਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਹਰੀ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਗੋਸਹਸ੍ਰਂ ਕृਤਂ ਤੇਨ ਕਨ੍ਯਾਦਾਨਂ ਤਥੈਵ ਚ । ਪृਥ੍ਵੀਦਾਨਂ ਕृਤਂ ਤੇਨ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵੈ ਪੂਜਨੇ ਕृਤੇ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਆਂ ਦੇ ਦਾਨ, ਕੁੜੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦਾਨ ਵਰਗਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾਮੇਕਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਂਜਰੀਂ ਦਮਨਸ੍ਯ ਤੁ । ਯਃ ਪੂਜਯਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਮਧੁਮਾਧਵੇ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਬਸੰਤ ਆਉਣ ਤੇ ਦਮਨਕਾ ਦੀ ਇਕ ਮੰਜਰੀ ਲੈ ਕੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਪੁਣ੍ਯਸਂਖ੍ਯਾਂ ਨ ਜਾਨੇ ਵੈ ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਨਗਨਂਦਿਨਿ । ਸ ਵੈ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਇਹ ਲੋਕੇ ਪਰਤ੍ਰ ਚ । ਧਰ੍ਮਾਨਰ੍ਥਾਂਸ਼੍ਚ ਕਾਮਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਭੁਂਕ੍ਤੇ ਵੈष੍ਣਵਂ ਪਦਮ੍
ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੁੱਤ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਮੁਤ੍ਤਰਖਂਡੇ ਦਮਨਕਮਹੋਤ੍ਸਵੋ ਨਾਮ ਚਤੁਰਸ਼ੀਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਦਮਾ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਪਚਵੰਜਾ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਸੰਹਿਤਾ ਦੇ ਚੁਰਾਸੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ 'ਦਮਨਕਾ ਮਹਾ ਤਿਉਹਾਰ' ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਸੂਤਉਵਾਚ- ਅਤਃਪਰਂ ਕਾਰ੍ਤਿਕਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ੍ਤੂਯਤੇ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਏਕਦਾ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮਾਗਾਦृषਿਃ ਕृष੍ਣਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ । ਪੁष੍ਪਾਣ੍ਯਾਦਾਯ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ੋਤ੍ਥਿਤਾਨਿ ਚ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਣੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਦਵਾਰਕਾ ਆਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਕਲਪਵ੍ਰਿਖ ਦੇ ਉੱਗੇ ਹੋਏ ਦਿਵਿਆ ਫੁੱਲ ਲਿਆਇਆ ਸੀ।
ਨਾਰਦਂ ਸ੍ਵਾਗਤੇਨਾਸੌ ਕृष੍ਣਃ ਸਤ੍ਕਾਰਮਾਚਰਤ੍ । ਇਦਮਰ੍ਘ੍ਯਮਿਦਂ ਪਾਦ੍ਯਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚਾਸਨਂਦਦਤ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਪੈਰ ਤੇ ਹੱਥ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਅਰਘ, ਇਹ ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਹੈ।'
ਨਾਰਦਸ੍ਤਾਨਿ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਕृष੍ਣਾਯੋਪਾਜਹਾਰ ਚ । ਕृष੍ਣਃ षੋਡਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰੀਭ੍ਯਸ੍ਤਾਨਿ ਵ੍ਯਭਜ੍ਯਤ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਹ ਫੁੱਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਹ ਫੁੱਲ ਆਪਣੀਆਂ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤੇ।
ਵਿਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਭ੍ਯਸ੍ਤਾਨ੍ਯਦਾਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ । ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਕ੍ਰੋਧਾਗਾਰਂ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਕੇ ਉਹ ਫੁੱਲ ਹੋਰ ਸਭ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸਮਾਜ੍ਞਾਯ ਤਤਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਂ ਮਾਨਯਿਤ੍ਵਾ ਗਰੁਡਂ ਮਨਸਾ ਸ੍ਮਰਨ੍
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਉਥੇ ਗਿਆ, ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਨੂੰ ਮਨਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਮृਤਮਾਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਗਰੁਡਸ੍ਤਦਾਗਤ੍ਯਾਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਆਰੁਹ੍ਯ ਵੇਗਾਤ੍ਪਤ੍ਰਂ ਤਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਆ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ,
ਸਤ੍ਯੇ ਤ੍ਵਂ ਮਾਕृਥਾਃ ਕ੍ਰੋਧਂ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਦੇਵਤੈਃ ਸਹ । ਵਿਰੁਧ੍ਯ ਦੇਵਰਾਜਾਨਂ ਰੋਪਯਿष੍ਯੇ ਤਵਾਂਗਣੇ
'ਹੇ ਸਤਿਆ, ਤੂੰ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ। ਤੇਰੇ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੇਵ ਰਾਜਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆੰਗਣ ਵਿੱਚ ਕਲਪਵ੍ਰਿਖ ਲਗਾ ਦਿਆਂਗਾ।'
ਕਲ੍ਪਦ੍ਰੁਮਂ ਮਹਾਭਾਗੇऽਪਰਾਧਂ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਮਾਂ ਕੁਰੁ । ਇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਤੁ ਕृष੍ਣਃ ਸ ਸਤ੍ਯਭਾਮਯਾ
'ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਕਲਪਦ੍ਰੁਮ ਦੇ ਸਬੰਧ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਭੁੱਲ ਮਾਫ ਕਰ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ—
ਦੇਵਲੋਕਮਗਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਃ ਸ ਵृਤ੍ਰਹਾ । ਯਾਚਿਤਃ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਰਂ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਇੰਦਰ ਸੀ। ਕਲਪਵ੍ਰਿਖ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ।
ਨਾਯਂ ਦੇਵਦ੍ਰੁਮੋ ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਂ ਯੋਗ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਭੋ । ਤਦਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਮੂਲਤਃ
ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਰੁੱਖ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮਿਲਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਪ੍ਰਭੂ। ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਜੜਾਂ ਸਮੇਤ ਉਖਾੜ ਲਿਆ।
ਵਾਹਮਾਰੋਪਯਾਮਾਸ ਵੇਗੇਨ ਬਲਵਤ੍ਤਰਃ । ਤਦਾ ਵਜ੍ਰਧਰੋ ਵੇਗਾਦ੍ਵਜ੍ਰਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ 'ਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਵਜਰ ਧਾਰੀ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਿਆ।
ਗਰੁਡਂ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਤ੍ਯਜੇਰਿਤਿ । ਤਦਾ ਪਤ੍ਰਰਥਃ ਪਤ੍ਰਂ ਕੁਲਿਸ਼ਸ੍ਯਾਪਿ ਗੌਰਵਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਕਲਪ ਰੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇ!' ਫਿਰ, ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਵਜਰ ਦੇ ਆਦਰ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਪੰਖ ਛੱਡ ਕੇ ਤੁਰ ਗਿਆ।
ਏਕਂ ਵਿਸਰ੍ਜਯਾਮਾਸ ਤ੍ਵਰਯਾ ਪ੍ਰਜਗਾਮ ਚ । ਤੇਨ ਵਜ੍ਰਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਤ੍ਰਯੋਭੂਵ ਪਤਤ੍ਰਿਣਃ
ਉਸ ਵਜਰ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਪੰਛ ਜਨਮ ਲਏ: ਮੋਰ, ਨਕੁਲ ਤੇ ਚੀਤ।
ਮਯੂਰੋ ਨਕੁਲਸ਼੍ਚਾषਃ ਕृष੍ਣੋ ਦ੍ਵਾਰਾਵਤੀਮਗਾਤ੍ । ਆਗਤ੍ਯ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਯਾ ਗृਹੇ ਚੈਨਮਰੋਪਯਤ੍ । ਤਦੈਵ ਨਾਰਦੋऽਭ੍ਯਾਗਾਤ੍ਸਤ੍ਯਯਾ ਮਾਨਿਤੋ ਬਹੁ
ਕਾਲਾ ਪੰਛ ਦਵਾਰਾਵਤੀ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰੁੱਖ ਸਤਯਭਾਮਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ, ਨਾਰਦ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਸਤਯਭਾਮਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ।
ਸਤ੍ਯਭਾਮੋਵਾਚ- ਈਦृਸ਼ਃ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ੋऽਯਂ ਪਤਿਰੇਤਾਦृਸ਼ਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਭਵੇਭਵੇ ਕਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਸ੍ਤਦਾਖ੍ਯਾਤੁ ਭਵਾਨ੍ਮਮ
ਸਤਯਭਾਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਕਲਪ ਰੁੱਖ ਇੰਝ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਮਾਲਕ ਪ੍ਰਭੂ ਵੀ ਇੰਝ ਹੈ। ਹਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸੋ।'
ਇਤਿ ਪृष੍ਟਸ੍ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਹ ਨਾਰਦੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਸਤ੍ਯਭਾਮੇऽਯਂ ਤੁਲਾਪੁਰੁष ਦਾਨਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਨਾਰਦ ਮੁਨਿ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਸਤਯਭਾਮਾ, ਇਹ ਤੂਲਾਪੁਰੁਸ਼ ਦਾਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।'
ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਤਦਾ ਕृष੍ਣਂ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਨਾਰਦਾਯੈਵ ਸਾ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਤੋਲਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨਤਃ । ਸਰ੍ਵੋਪਸ੍ਕਰਮਾਕृष੍ਯ ਨਾਰਦਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਯਯੌ
ਫਿਰ, ਸਤਯਭਾਮਾ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਕਲਪ ਰੁੱਖ ਨੂੰ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਤੋਲ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਨਾਰਦ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਸ਼੍ਰਿਯਃਪਤਿਮਥਾਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਗਤੇ ਦੇਵਰ੍षਿਸਤ੍ਤਮੇ । ਹਰ੍षੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਾਨਨਾ ਸਤ੍ਯਾ ਵਾਸੁਦੇਵਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸੂਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਦੇਵਰਸ਼ੀ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਸਤਯਾ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸਤ੍ਯਭਾਮੋਵਾਚ- ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਮਿ ਕृਤਕृਤ੍ਯਾਸ੍ਮਿ ਸਫਲਂ ਜੀਵਿਤਂ ਚ ਮੇ । ਮਜ੍ਜਨ੍ਮਨਿ ਨਿਦਾਨੇ ਚ ਧਨ੍ਯੌ ਤੌ ਪਿਤਰੌ ਮਮ
ਸਤਯਭਾਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋਈ। ਮੇਰੇ ਮਾਪੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਜਨਮ ਤੇ ਕਾਰਨ ਤੋਂ ਧਨਿਆ ਹਨ।'
ਯੌ ਮਾਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕਸੁਭਗਾਂ ਜਨਯਾਮਾਸਤੁਰ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । षੋਡਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਵਲ੍ਲਭਾਹਂ ਯਤਸ੍ਤਵ
'ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਹਾਂ।'
ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਮਯਾਦਿਪੁਰੁषਃ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਯਥੋਕ੍ਤਵਿਧਿਨਾ ਸਮ੍ਯਙ੍ਨਾਰਦਾਯ ਸਮਰ੍ਪਿਤਃ
'ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ, ਆਦਿ ਪੁਰਖ, ਕਲਪ ਰੁੱਖ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਨਾਰਦ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਧੀ ਆਖੀ, ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ।'
ਯਦ੍ਵਾਰ੍ਤਾਮਪਿ ਜਾਨਂਤਿ ਭੂਮਿਸਂਸ੍ਥਾਨ ਜਂਤਵਃ । ਸੋऽਯਂ ਕਲ੍ਪਦ੍ਰੁਮੋ ਗੇਹੇ ਮਮ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
'ਜੋ ਭੂਮੀ 'ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਜੀਵ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਾਣ ਲੈਣਗੇ: ਇਹ ਕਲਪ ਰੁੱਖ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੈ।'
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਧਿਪਤੇਸ਼੍ਚਾਹਂ ਸ਼੍ਰੀਪਤੇਰਤਿਵਲ੍ਲਭਾ । ਅਤੋऽਹਂ ਪ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਮਧੁਸੂਦਨ
'ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ, ਮਧੁਸੂਦਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।'
ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਕਰਃ ਕਥਯਸ੍ਵਾਤ੍ਰ ਵਿਸ੍ਤਰਾਤ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਚ੍ਚ ਪੁਨਸ਼੍ਚਾਹਂ ਕਰੋਮਿ ਹਿਤਮਾਤ੍ਮਨਃ
'ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਗੱਲ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ। ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਫਿਰ ਕਰਾਂਗੀ।'
ਯਥਾਕਲ੍ਪਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵ ਵਿਯੁਕ੍ਤਾ ਸ੍ਯਾਂ ਨ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਇਤਿ ਪ੍ਰਿਯਾਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਮੇਰਾਸ੍ਯੋऽਯਂ ਗਦਾਗ੍ਰਜਃ
'ਹੇ ਦੇਵ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਨਾ ਹੋਵਾਂ।' ਸੂਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਦਿੱਤਾ।