ਤਂ ਸਮਾਧਾਯ ਗੁਣਿਨਂ ਸਤ੍ਵਂ ਚਾਸ੍ਮਿ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਯਃ ਪਰੋ ਯੋਗਯੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਯੋਕ੍ਸ਼ਰਃ ਸਤ੍ਵਮੇਵ ਚ॥੧.੪੦.
ਉਹ ਗੁਣਵਾਨ ਗੁਣ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਤਵ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈ ਲਿਆ। ਜੋ ਮਨੋਂ-ਯੋਗ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਤਵ ਹੈ।
ਰਜਸਸ੍ਤਮਸਸ਼੍ਚੈਵ ਯਃ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਵਿਸ਼੍ਵਸਂਭਵਃ। ਤਤੋ ਭੂਤਾਨਿ ਜਾਯਂਤੇ ਸਾਤ੍ਵਿਕਾਨੀਤਰਾਣਿ ਚ॥੧.੪੦.
ਜੋ ਰਜ ਤੇ ਤਮ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਜਗਤ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਤਵ ਵਾਲੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਹੋਰ।
ਸ ਏਵ ਯੁਵਯੋਰ੍ਨਾਸ਼ਂ ਵਾਸੁਦੇਵਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ। ਸ੍ਵਪਨ੍ਨੇਵ ਤਤੋ ਦੇਵੋ ਬਹੁਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤृਤੌ॥੧.੪੦.
ਉਹੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਸ ਕਰੇਗਾ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਕਈ ਯੋਜਨ ਚੌੜੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ—
ਬਾਹੂ ਨਾਰਾਯਣੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਕृਤਵਾਨਾਤ੍ਮਮਾਯਯਾ। ਕृष੍ਯਮਾਣੌ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਬਾਹੁਸ਼ਾਲਿਨੌ॥੧.੪੦.
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਬਲਵਾਨ ਵੀ ਉਥੋਂ ਕੱਢੇ ਗਏ।
ਚੇਰਤੁਸ੍ਤੌ ਵਿਗਲਿਤੌ ਸ਼ਕੁਨਾਵਿਵ ਪੀਵਰੌ। ਤਤਸ੍ਤਾਵਾਹਤੁਰ੍ਗਤ੍ਵਾ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸਨਾਤਨਮ੍॥੧.੪੦.
ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਢੀਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਮੋਟੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਆਖਿਆ।
ਪਦ੍ਮਨਾਭਂ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਨਤਾਵੁਭੌ। ਜਾਨੀਵਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਯੋਨਿਂ ਤ੍ਵਾਮੇਕਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍॥੧.੪੦.
ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਪੈਰ ਪੈ ਕੇ, ਪਦਮਨਾਭ, ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ: 'ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਜਗਤ ਦਾ ਮੂਲ, ਇਕੋ-ਇੱਕ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ।'
ਆਵਯੋਸ਼੍ਚੈਵ ਹੇਤੁਂ ਤ੍ਵਾਂ ਜਾਨਨ੍ਤੌ ਬੁਦ੍ਧਿਕਾਰਣਮ੍। ਅਮੋਘਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਸਤ੍ਯਂ ਯਤਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਦ੍ਵ(?)ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍॥੧.੪੦.
ਅਸੀਂ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਡਾ ਕਾਰਨ ਹੈਂ, ਬੁੱਧੀ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਜੋ ਸੱਚਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਾਮਭਿਤੋ ਦੇਵ ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਾਵਃ ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍। ਅਮੋਘਦਰ੍ਸ਼ਨੋਸਿ ਤ੍ਵਂ ਨਮਸ੍ਤੇ ਸਮਿਤਿਂਜਯ॥੧.੪੦.
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲੈ ਕੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਏ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਜੇਹੜਾ ਕਦੇ ਨਾਹ ਥਕਣ ਵਾਲੀ ਨਜ਼ਰ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਹੇ ਜਿੱਤੂ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਮਾਮਨੁਬ੍ਰੂਥ ਯੁਵਾਮਸੁਰਸਤ੍ਤਮੌ। ਗਤਾਯੁष੍ਕੌ ਯੁਵਾਂ ਭੂਯਸ੍ਤ੍ਵਹੋ ਜੀਵਿਤੁਮਿਚ੍ਛਥਃ॥੧.੪੦.
ਭਗਵਾਨ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਸੁਰੋ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਸ ਗੱਲ ਲਈ ਸੱਦ ਰਹੇ ਹੋ? ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀ, ਉਹ ਫਿਰ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?
ਮਧੁਕੈਟਭਾ ਊਚਤੁਃ। ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮृਤਵਾਨ੍ਦੇਵ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਧਂ ਪ੍ਰਭੋ। ਇਚ੍ਛਾਵਃ ਪੁਤ੍ਰਤਾਂ ਚੈਵ ਭਵਤਃ ਸੁਮਹਾਤਪਃ॥੧.੪੦.
ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿੱਥੇ ਅਜੇ ਤੱਕ ਕੋਈ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਥੇ ਸਾਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ। ਅਤੇ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਤਪਸਵੀ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣਾ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ। ਯੁਵਯੋਰ੍ਬਾਢਮੇਤਤ੍ਸ੍ਯਾਦ੍ਭਵਿष੍ਯੇ ਕਲਿਸਂਭਵੇ। ਭਵਿष੍ਯਥੋ ਨ ਸਂਦੇਹਃ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਵਾਮ੍॥੧.੪੦.
ਭਗਵਾਨ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੁਹਾਡੀ ਇਹ ਗੱਲ ਮਨਜ਼ੂਰ। ਕਲਿਯੁਗ ਆਉਣ 'ਤੇ ਇਹ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਐਸੇ ਹੋਵੋਗੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਵਰਂ ਪ੍ਰਦਾਯਾਥ ਮਹਾਸੁਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸਨਾਤਨੋ ਵਿਸ਼੍ਵਧਰਃ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਃ। ਰਜਸ੍ਤਮੋਜੌ ਤੁ ਤਦਾਂਜਨੋਪਮੌ ਮਮਰ੍ਦ ਤਾਵੂਰੁਤਲੇऽਮਰਪ੍ਰਭੁਃ॥੧.੪੦.
ਫਿਰ, ਸਦਾ-ਥਿਰ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਥਾਮਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵ ਨੇ, ਦੋ ਮਹਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਜੋ ਰਜ ਤੇ ਤਮ ਦੇ ਰੂਪ, ਅੰਜਨ ਵਰਗੇ ਕਾਲੇ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਊਰਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਕਮਲੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂਵਰਃ। ਊਰ੍ਧ੍ਵਬਾਹੁਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤਪੋਘੋਰਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ॥੧.੪੦.
ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਸ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਬਾਂਹ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਜੋਤ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਨਿਵ ਤੇਜੋਭਿਰ੍ਭਾਭਿਃ ਸ੍ਵਾਭਿਸ੍ਤਮੋਨੁਦਃ। ਬਭਾषੇ ਸ ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਹਸ੍ਰਾਂਸ਼ੁਰਿਵਾਂਸ਼ੁਭਿਃ॥੧.੪੦.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਧਰਮੀ ਆਤਮਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ।
ਅਥਾਨ੍ਯਦ੍ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ਨਰਾਯਣੋਵ੍ਯਯਃ। ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਤੇਜਾ ਯੋਗਾਚਾਰ੍ਯੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ॥੧.੪੦.
ਫਿਰ, ਨਾਰਾਇਣ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਤੇ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਥੇ ਯੋਗ ਦੇ ਮਹਾਨ ਅਚਾਰਯ ਵਜੋਂ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਸਾਂਖ੍ਯਾਚਾਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਤਿਮਾਨ੍ਕਪਿਲੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਂ ਵਰਃ। ਉਭਾਵਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਪੂਜਿਤੌ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਪਰੌ॥੧.੪੦.
ਸਾਂਖਿਆ ਦੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਚਾਰਯ ਕਪਿਲ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤੌ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਵੂਚਤੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਮਿਤੌਜਸਮ੍। ਪਰਾਵਰਵਿਸ਼ੇषਜ੍ਞੌ ਪੂਜਿਤੌ ਚ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ॥੧.੪੦.
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਉੱਚ-ਹੇਠਲੇ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ, ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਂਪਰਿਵੇਦ੍ਯਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਜਗਦਾਸ੍ਥਿਤੌ। ਗ੍ਰਾਮਣੀਸ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਪੂਜਿਤਃ॥੧.੪੦.
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਤਿਕਾਰਤ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਸਥਿਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਤਯੋਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਬੋਧ੍ਯਗਤਯੋਃ ਪਰਮ੍। ਤ੍ਰੀਨਿਮਾਨ੍ਕृਤਵਾਨ੍ਲੋਕਾਨ੍ਯਥੇਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ॥੧.੪੦.
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਮੁਰਾਦ ਸਮਝ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਬਣਾਏ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਵੇਦ ਵਿਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰਂ ਸ੍ਵਸਂਭਵਂ ਚੈਕਂ ਸਮੁਤ੍ਪਾਦਿਤਵਾਨ੍ਭੁਵਮ੍। ਤਦਾਗ੍ਰੇ ਚਾਗਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮਾਨਸਸਂਭਵਃ॥੧.੪੦.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਧਰਤੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ; ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ।
ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਮਾਤ੍ਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ਮਾਨਸਃ ਸੁਤਃ। ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਮਸ੍ਤਵ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਬ੍ਰਵੀਤੁ ਭਗਵਾਨਿਤਿ॥੧.੪੦.
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਮਨ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਹੜੀ ਮਦਦ ਕਰਾਂ?'
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ। ਯਦੇष ਕਪਿਲੋ ਨਾਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਾਰਾਯਣਸ੍ਤਥਾ। ਵਦਤੋ ਭਵਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਤਤ੍ਕੁਰੁष੍ਵ ਮਹਾਮਤੇ॥੧.੪੦.
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਕਪਿਲ ਹੈ ਤੇ ਤੂੰ ਨਾਰਾਇਣ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਤੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸ ਤਥੋਕ੍ਤਸ੍ਤੌ ਪ੍ਰਾਹ ਭੂਪ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ। ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषੁਰਸ੍ਮਿ ਯੁਵਯੋਃ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕृਤਾਂਜਲਿ॥੧.੪੦.
ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ; ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਸ਼੍ਰੀਭਵਗਵਾਨੁਵਾਚ। ਯਤ੍ਸਤ੍ਯਮਕ੍ਸ਼ਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਅष੍ਟਾਦਸ਼ਵਿਧਂ ਚ ਤਤ੍। ਯਤ੍ਸਤ੍ਯਮਮृਤਂ ਤਤ੍ਤੁ ਪਰਂ ਪਦਮਨੁਸ੍ਮਰ॥੧.੪੦.
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜੋ ਸੱਚਾ, ਅਟੱਲ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਜੋ ਅਠਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਸ ਸੱਚੇ, ਅਮਰ, ਉੱਚ ਪਦ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ।'
ਏਤਦ੍ਵਚੋ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯੈਵਂ ਸ ਯਯੌ ਦਿਸ਼ਮੁਤ੍ਤਰਾਂ। ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਤਤ੍ਰ ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਅਗਮਜ੍ਜ੍ਞਾਨਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ॥੧.੪੦.
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਤਰ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਭੁਵਰ੍ਨਾਮ ਦ੍ਵਿਤੀਯਮਸृਜਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ। ਸਂਕਲ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਮਨਸਾ ਤਮੇਵ ਚ ਮਹਾਮਨਾਃ॥੧.੪੦.
ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਦੂਜਾ ਲੋਕ 'ਭੁਵਰ' ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸੋਪ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਪਿਤਾਮਹ। ਪਿਤਾਮਹਸਮਾ ਜ੍ਞਾਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ॥੧.੪੦.
ਫਿਰ ਉਹ ਵੀ ਆਖਿਆ: 'ਪਿਤਾਮਾ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?'—ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯਾਮृਤਰਸੋਨੁਭੂਤਸ੍ਤੇਨ ਵੈ ਤਤਃ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਪਰਮਂਸ੍ਥਾਨਂ ਸ ਤਯੋਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮਾਗਤਃ॥੧.੪੦.
ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉੱਚਾ ਪਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਪਿ ਗਤੇ ਸੋਥ ਤृਤੀਯਮਸृਜਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ। ਮੋਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਕੁਸ਼ਲਂ ਸੁਵਰ੍ਨਾਮਯੁਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ॥੧.੪੦.
ਜਦ ਉਹ ਵੀ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਤੀਜਾ, ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਰਾਹ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਕ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਸੋਪਿ ਤਂਧਰ੍ਮਮਾਸ੍ਥਾਯ ਤਯੋਰੇਵਾਗਮਦ੍ਗਤਿਂ। ਏਵਂ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਯੋਪ੍ਯੇਤੇ ਗਤਾਃ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ॥੧.੪੦.
ਉਹ ਵੀ, ਉਸ ਧਰਮ ਨੂੰ ਅਪਣਾ ਕੇ, ਉਹੀ ਪਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ, ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਪਦ ਪਾ ਗਏ।