ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ਦੇਵਕੁਕ੍ਸ਼ਿਸ੍ਥਾਨ੍ਯਜ੍ਞਸ੍ਥਾਨ੍ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍। ਸਦ੍ਵृਤ੍ਤਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਰ੍ਣਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੂਰ੍ਵਕਾਃ1.39.
ਉਸਨੇ ਦੇਵੀ ਕੁੱਖ ਵਿਚ ਸੈਂਕੜੇ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਦੋਵੇਂ ਵਾਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੇਖੇ। ਸਾਰੇ ਵਰਗ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਚਤ੍ਵਾਰ ਆਸ਼੍ਰਮਾਃ ਸਮ੍ਯਗ੍ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿਲੋਕਿਤਾ। ਏਵਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯੇਨ ਧੀਮਤਾ
ਉਸਨੇ ਚਾਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵੇਖੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਾਲ ਬਿਤਾਏ।
ਚਰਤਾ ਪृਥਿਵੀ ਸਰ੍ਵਾ ਤਤ੍ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਹਿ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ। ਤਤਃ ਕਦਾਚਿਦਥ ਵੈ ਪੁਨਃ ਕੁਕ੍ਸ਼ੇਰ੍ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਕੁੱਖ ਵਿਚ ਹੀ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਉਹ ਮੁੜ ਉਸ ਕੁੱਖ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ।
ਸੁਪ੍ਤਂ ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਸ਼ਾਖਾਯ ਾਂਬਾਲਮੇਕਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ। ਤਥੈਵੈਕਾਰ੍ਣਵਜਲੇ ਨੀਹਾਰੇਣਾਵृਤਾਂਤਰੇ
ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਬਰਗਦ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਬੱਚਾ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਹੀ ਇਕਲਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਜਿਸਨੂੰ ਧੁੰਦ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਕ੍ਰੀਡਿਤੇ ਲੋਕੇ ਸਰ੍ਵਭੂਤਵਿਵਰ੍ਜਿਤੇ। ਸ ਮੁਨਿਰ੍ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟਃ ਕੌਤੂਹਲਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਖੇਡ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਗਾਇਬ ਸਨ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਹੈਰਾਨੀ ਤੇ ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਬਾਲਮਾਦਿਤ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤ੍ਯਭਿਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍। ਸੋਪ੍ਯਚਿਂਤਯਦੇਕਾਂਤੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਸਲਿਲਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਉਹ ਬੱਚਾ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਕੋਲ ਇਕੱਲਾ ਖੜਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਪੂਰ੍ਵਦृष੍ਟਮਿਦਂ ਮੇਨੇ ਸ਼ਂਕਿਤੋ ਦੇਵਮਾਯਯਾ। ਅਗਾਧੇ ਸਲਿਲੇ ਸ਼ੇਤੇ ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯਃ ਸਵਿਸ੍ਮਯਃ
ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਸੀ,' ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਰੱਬ ਦੀ ਮਾਇਆ ਹੈ। ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਗਹਿਰੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਲੈਟ ਗਿਆ।
ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਤਮਥੋ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਵ੍ਰਜਤ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਲੋਚਨਃ। ਸ ਤਸ੍ਮੈ ਭਗਵਾਨਾਹ ਸ੍ਵਾਗਤੋ ਬਾਲ ਭੋ ਇਤਿ
ਫਿਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਡਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਆਇਆ। ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਆਓ ਬੱਚੇ, ਤੇਰਾ ਸੁਆਗਤ ਹੈ।'
ਬਭਾषੇ ਮੇਘਤੁਲ੍ਯੇਨ ਸ੍ਵਰੇਣ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ। ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯ ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਮਾਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਮਮਾਂਤਿਕਮ੍
ਉੱਤਮ ਪੁਰਖ ਨੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਮਾਰਕੰਡੇਯ, ਡਰ ਨਾ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾ।'
ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯ ਉਵਾਚ। ਕੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਕੀਰ੍ਤਯਤਿ ਮਾਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਪਰਿਭਵਂ ਮਮ। ਦਿਵ੍ਯਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਖ੍ਯਂ ਧਰ੍षਯਂਸ਼੍ਚੈਵ ਮੇ ਵਯਃ
ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਕੌਣ ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਅਪਮਾਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ?'
ਨ ਹ੍ਯੇष ਚ ਸਦਾਚਾਰੋ ਦੇਵੇष੍ਵਪਿ ਮਮੋਚਿਤਃ। ਮਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਪਿ ਹਿ ਸਸ੍ਨੇਹੋ ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਰਿਤਿ ਭਾषਤੇ
ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਤਾਂ ਰੱਬਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਆਖਦਾ ਹੈ।
ਕਸ੍ਤਪੋਘੋਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮਮਾਦ੍ਯ ਤ੍ਯਕ੍ਤਜੀਵਿਤਃ। ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯੇਤਿ ਮਾਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮृਤ੍ਯੁਮੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ?
ਏਵਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਃ ਕ੍ਰੋਧਾਨ੍ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ। ਤਦੈਨਂ ਭਗਵਾਨ੍ਭੂਯੋ ਬਭਾषੇ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਕੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮੁੜ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ। ਅਹਂ ਤੇ ਜਨਕੋ ਵਤ੍ਸ ਹृषੀਕੇਸ਼ਃ ਪਿਤਾ ਗੁਰੁਃ। ਆਯੁਃ ਪ੍ਰਦਾਤਾ ਪੌਰਾਣਃ ਕਿਂ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਨੋਪਸਰ੍ਪਸਿ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪਿਓਂ ਹਾਂ, ਬੱਚੇ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਤੇਰਾ ਗੁਰੂ। ਮੈਂ ਹੀ ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪੁਰਾਣਾ ਰੱਬ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ?'
ਮਾਂ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪਿਤਾਂਗਿਰਸੋ ਮੁਨਿਃ। ਪੂਰ੍ਵਮਾਰਾਧਯਾਮਾਸ ਤਪਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਅੰਗਿਰਸ ਮੁਨੀ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰਕੇ ਰਾਜੀ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਘੋਰਤਪਸਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੋਤ੍ਤਮਤੇਜਸਮ੍। ਦਤ੍ਤਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮਹਰ੍षਿਮਮਿਤੌਜਸਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਅਤੁੱਟ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ।
ਕਸ੍ਸਮੁਤ੍ਸਹਤੇ ਚਾਨ੍ਯੋ ਯੋਗਿਭੂਤਾਤ੍ਮਗਾਤ੍ਮਕਮ੍। ਦ੍ਰष੍ਟੁਮੇਕਾਰ੍ਣਵਗਤਂ ਕ੍ਰੀਡਂਤਂ ਯੋਗਮਾਯਯਾ
ਹੋਰ ਕੌਣ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਜੋੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਤੈਨੂੰ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਜੋਗ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਹृਦਯੋ ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਃ। ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਬਦ੍ਧਾਂਜਲਿਪੁਟੋ ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯੋ ਮਾਹਾਤਪਾਃ
ਫਿਰ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਮਹਾਤਪਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਗਈਆਂ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਨਾਮਗੋਤ੍ਰੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਰ੍ਲੋਕਪੂਜਿਤਃ। ਤਸ੍ਮੈ ਭਗਵਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਮਸ੍ਕਾਰਮਥਾਕਰੋਤ੍
ਆਪਣਾ ਨਾਂ ਤੇ ਗੋਤ੍ਰ ਦੱਸ ਕੇ, ਜੋ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯ ਉਵਾਚ। ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤੋ ਜ੍ਞਾਤੁਮਿਮਾਂ ਮਾਯਾਂ ਤਵਾਨਘ। ਯਦੇਕਾਰ੍ਣਵਮਧ੍ਯਸ੍ਥਃ ਸ਼ੇषੇ ਤ੍ਵਂ ਬਾਲਰੂਪਵਾਨ੍
ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇਹ ਮਾਇਆ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਬੱਚੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ?
ਕਿਂ ਸਂਜ੍ਞਸ਼੍ਚੈਵ ਭਗਵਾਨ੍ਲੋਕੇ ਵਿਜ੍ਞਾਯਸੇ ਪ੍ਰਭੋ। ਤਰ੍ਕਯੇਹਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਕੋ ਹ੍ਯਨ੍ਯਃ ਸ੍ਥਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਕਿਹੜੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਵਾਂਗੂ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਇੰਝ ਟਿਕ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ। ਅਹਂ ਨਾਰਾਯਣੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਵਿਨਾਸ਼ਨਃ। ਅਹਂ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੀਰ੍षਾਸ੍ਯਃ ਸਹਸ੍ਰਪਦਸਂਯੁਤਃ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਨਾਰਾਇਣ ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਮੁੱਖਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।
ਆਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਣਃ ਪੁਰੁषੋ ਮੁਖੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮਯੋ ਹ੍ਯਹਮ੍। ਅਹਮਗ੍ਨਿਰ੍ਹਵ੍ਯਵਹਃ ਸਪ੍ਤਸਪ੍ਤਿਭਿਰਨ੍ਵਿਤਃ
ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਪੁਰਖ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਅੱਗ ਹਾਂ, ਹਵਨ ਦੀ ਭੇਟ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸੱਤ-ਸੱਤਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹਾਂ।
ਅਹਮਿਂਦ੍ਰਪਦਃ ਸ਼ਕ੍ਰ ॠਤੂਨਾਂ ਪਰਿਵਤ੍ਸਰਃ। ਅਹਂ ਯੋਗਿषੁ ਸਾਂਖ੍ਯਾਖ੍ਯੋ ਯੁਗਾਂਤਾਵਰ੍ਤ ਏਵ ਚ
ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਥਾਂ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸ਼ਕਰ ਹਾਂ; ਰੁੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਸਾਲ ਹਾਂ; ਜੋਗੀ ਵਿਚ ਮੈਂ ਸਾਂਖਿਆ ਨਾਮੀ ਹਾਂ; ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਚੱਕਰ ਵੀ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ।
ਅਹਂ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸਤ੍ਵਾਨਿ ਦੈਵਤਾਨ੍ਯਖਿਲਾਨਿ ਚ। ਭੁਜਗਾਨਾਮਹਂ ਸ਼ੇषਸ੍ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯੋऽਹਂ ਸਰ੍ਵਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ; ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਸ਼ੇਸ਼ ਹਾਂ, ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਤਾਰਕਸ਼ (ਗਰੁੜ) ਹਾਂ।
ਕृਤਾਂਤਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਵਿਜ੍ਞੇਯਃ ਕਾਲਸਂਜ੍ਞਿਤਃ। ਅਹਂ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤਪਸ਼੍ਚਾਹਂ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਨਿਵਾਸਿਨਾਮ੍
ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਮੌਤ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਾਲ ਆਖਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਧਰਮ ਹਾਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤਪ ਵੀ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ।
ਅਹਂ ਦਯਾ ਪਰੋਧਰ੍ਮਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦੋਹਂ ਮਹਾਰ੍ਣਵਃ। ਯਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਤਤ੍ਪਰਂ ਤ੍ਵੇਕ ਅਹਮੇਵ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਮੈਂ ਦਇਆ ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ; ਮੈਂ ਖੀਰ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹਾਂ, ਵੱਡਾ ਜਲਰਾਸ਼ਿ; ਜੋ ਕੁਝ ਸੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਹੀ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ।
ਅਹਂ ਸਾਂਖ੍ਯਮਹਂ ਯੋਗੋ ਹ੍ਯਹਂ ਤਤ੍ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍। ਅਹਮਿਜ੍ਯਾ ਕ੍ਰਿਯਾ ਚਾਹਮਹਂ ਵਿਦ੍ਯਾਧਿਪਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਮੈਂ ਸਾਂਖਿਆ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਜੋਗ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਯਜਨਾ ਤੇ ਕਰਮ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਅਹਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰਹਂ ਵਾਯੁਰਹਂ ਭੂਮਿਰਹਂ ਜਲਮ੍। ਆਕਾਸ਼ੋਹਂ ਸਮੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਮੈਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹਵਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ ਹਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਹਾਂ, ਤਾਰੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਦੱਸੋ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ।
ਅਹਂ ਵਰ੍षਮਹਂ ਸੋਮਃ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋਹਮਹਂ ਰਵਿਃ। ਅਹਂ ਪੁਰਾਣਂ ਪਰਮਂ ਤਥੈਵਾਹਂ ਪਰਾਯਣਮ੍
ਮੈਂ ਮੀਂਹ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸੋਮ (ਚੰਦ੍ਰਮਾ) ਹਾਂ, ਮੈਂ ਬਦਲ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਪੁਰਾਣਾ ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਆਸਰਾ ਵੀ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ।