ਸਰ੍ਵਤਸ੍ਤਮਸਾਛਨ੍ਨਂ ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯੋਨ੍ਵਵੈਕ੍ਸ਼ਤ। ਤਸ੍ਯੋਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਭਯਂ ਤੀਵ੍ਰਂ ਵ੍ਯਤ੍ਯਯਂ ਚਾਤ੍ਮਜੀਵਿਤਮ੍
ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤਿੱਖਾ ਡਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਪੈਦਾ ਹੋਈ।
ਦੇਵਦਰ੍ਸ਼ਨਸਂਹृष੍ਟੋ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤਃ। ਸੋऽਚਿਂਤਯਦਮੋਘਾਤ੍ਮਾ ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯੋਥ ਸ਼ਂਕਿਤਃ
ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਅਚੰਭੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਉਹ ਅਟੱਲ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਫਿਰ ਸੰਦੇਹੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਿਂ ਨੁ ਸ੍ਯਾਚ੍ਚਿਤ੍ਤਸਂਮੋਹਃ ਕਿਂ ਨੁ ਸ੍ਵਪ੍ਨੋਨੁਭੂਯਤੇ। ਵ੍ਯਕ੍ਤਮਨ੍ਯਤਰੋ ਭਾਵ ਏਤਯੋਰ੍ਭਵਿਤਾ ਮਮ
ਕੀ ਇਹ ਮਨ ਦਾ ਭੁਲਾਵਾ ਹੈ ਜਾਂ ਮੈਂ ਸੁਪਨਾ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ? ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਇੱਕ ਹਾਲਤ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਈ ਹੋਈ ਹੈ।
ਨ ਹਿ ਸ੍ਵਪ੍ਨੋ ਹ੍ਯਯਂ ਸਤ੍ਯਯੁਕ੍ਤਂ ਯਤ੍ਸਤ੍ਯਮਰ੍ਹਤਿ। ਨष੍ਟਚਂਦ੍ਰਾਰ੍ਕਪਵਨੋ ਨष੍ਟਪਰ੍ਵਤਭੂਤਲਃ
ਪਰ ਇਹ ਸੁਪਨਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੱਚ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਸੱਚ ਹੈ, ਉਹੀ ਠੀਕ ਹੈ। ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਹਵਾ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਧਰਤੀ ਸਭ ਗਾਇਬ ਹਨ।
ਕਤਮਃ ਸ੍ਯਾਦਯਂ ਲੋਕ ਇਤਿ ਸ਼ੋਕਮੁਪਾਗਤਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚਾਪਿ ਪੁਰੁषਂ ਸ੍ਵਪਂਤਂ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਮ੍
ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਲੋਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?—ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਸਲਿਲੇऽਧਮਥੋ ਮਗ੍ਨਂ ਜੀਮੂਤਮਿਵ ਸਾਗਰੇ। ਤਪਂਤਮਿਵ ਤੇਜੋਭਿਰਾਮੁਕ੍ਤਸ਼ਸ਼ਿਭਾਸ੍ਕਰਮ੍
ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ। ਉਹ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਗਾਂਭੀਰ੍ਯਾਤ੍ਸਾਗਰਮਿਵ ਭਾਸਮਾਨਮ੍ਮਵੌਜਸਾ। ਦੇਵਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਹਾਯਾਤਃ ਕੋ ਭਵਾਨਿਤਿ ਵਿਸ੍ਮਯਾਤ੍
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗੂਂ ਗੰਭੀਰ ਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ ਜੋ ਇਥੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਏ ਹੋ?'
ਤਥੈਵ ਚ ਮੁਨਿਃ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਂ ਪੁਨਰੇਵ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਿਤਃ। ਸਂਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ ਪੁਨਃ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਂ ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯਃ ਸਵਿਸ੍ਮਯਮ੍
ਫਿਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਮੁੜ ਉਸ ਕੁੱਖ ਵਿਚ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ। ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰ ਕੁੱਖ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ।
ਤਥੈਵ ਚ ਪੁਨਰ੍ਭੂਯੋ ਵਿਜਾਨਨ੍ਸ੍ਵਪ੍ਨਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਸ ਤਥੈਵ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਪृਥਿਵੀਮਟਤੇ ਵਨਮ੍
ਫਿਰ, ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਹੈ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪੁਣ੍ਯਤੀਰ੍ਥਜਲੋਪੇਤਂ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਾਣਿ ਚ। ਕ੍ਰਤੁਭਿਰ੍ਯਜਮਾਨਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮਾਪ੍ਤਗੁਰੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ
ਉਸਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਸ਼ਰਮ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਵੇਖੇ, ਜਿੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਯਜਮਾਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਜਨਾ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੱਖਣਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ਦੇਵਕੁਕ੍ਸ਼ਿਸ੍ਥਾਨ੍ਯਜ੍ਞਸ੍ਥਾਨ੍ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍। ਸਦ੍ਵृਤ੍ਤਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਰ੍ਣਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੂਰ੍ਵਕਾਃ1.39.
ਉਸਨੇ ਦੇਵੀ ਕੁੱਖ ਵਿਚ ਸੈਂਕੜੇ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਦੋਵੇਂ ਵਾਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੇਖੇ। ਸਾਰੇ ਵਰਗ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਚਤ੍ਵਾਰ ਆਸ਼੍ਰਮਾਃ ਸਮ੍ਯਗ੍ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿਲੋਕਿਤਾ। ਏਵਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯੇਨ ਧੀਮਤਾ
ਉਸਨੇ ਚਾਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵੇਖੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਾਲ ਬਿਤਾਏ।
ਚਰਤਾ ਪृਥਿਵੀ ਸਰ੍ਵਾ ਤਤ੍ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਹਿ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ। ਤਤਃ ਕਦਾਚਿਦਥ ਵੈ ਪੁਨਃ ਕੁਕ੍ਸ਼ੇਰ੍ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਕੁੱਖ ਵਿਚ ਹੀ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਉਹ ਮੁੜ ਉਸ ਕੁੱਖ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ।
ਸੁਪ੍ਤਂ ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਸ਼ਾਖਾਯ ਾਂਬਾਲਮੇਕਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ। ਤਥੈਵੈਕਾਰ੍ਣਵਜਲੇ ਨੀਹਾਰੇਣਾਵृਤਾਂਤਰੇ
ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਬਰਗਦ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਬੱਚਾ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਹੀ ਇਕਲਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਜਿਸਨੂੰ ਧੁੰਦ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਕ੍ਰੀਡਿਤੇ ਲੋਕੇ ਸਰ੍ਵਭੂਤਵਿਵਰ੍ਜਿਤੇ। ਸ ਮੁਨਿਰ੍ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟਃ ਕੌਤੂਹਲਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਖੇਡ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਗਾਇਬ ਸਨ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਹੈਰਾਨੀ ਤੇ ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਬਾਲਮਾਦਿਤ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤ੍ਯਭਿਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍। ਸੋਪ੍ਯਚਿਂਤਯਦੇਕਾਂਤੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਸਲਿਲਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਉਹ ਬੱਚਾ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਕੋਲ ਇਕੱਲਾ ਖੜਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਪੂਰ੍ਵਦृष੍ਟਮਿਦਂ ਮੇਨੇ ਸ਼ਂਕਿਤੋ ਦੇਵਮਾਯਯਾ। ਅਗਾਧੇ ਸਲਿਲੇ ਸ਼ੇਤੇ ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯਃ ਸਵਿਸ੍ਮਯਃ
ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਸੀ,' ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਰੱਬ ਦੀ ਮਾਇਆ ਹੈ। ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਗਹਿਰੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਲੈਟ ਗਿਆ।
ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਤਮਥੋ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਵ੍ਰਜਤ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਲੋਚਨਃ। ਸ ਤਸ੍ਮੈ ਭਗਵਾਨਾਹ ਸ੍ਵਾਗਤੋ ਬਾਲ ਭੋ ਇਤਿ
ਫਿਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਡਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਆਇਆ। ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਆਓ ਬੱਚੇ, ਤੇਰਾ ਸੁਆਗਤ ਹੈ।'
ਬਭਾषੇ ਮੇਘਤੁਲ੍ਯੇਨ ਸ੍ਵਰੇਣ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ। ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯ ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਮਾਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਮਮਾਂਤਿਕਮ੍
ਉੱਤਮ ਪੁਰਖ ਨੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਮਾਰਕੰਡੇਯ, ਡਰ ਨਾ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾ।'
ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯ ਉਵਾਚ। ਕੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਕੀਰ੍ਤਯਤਿ ਮਾਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਪਰਿਭਵਂ ਮਮ। ਦਿਵ੍ਯਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਖ੍ਯਂ ਧਰ੍षਯਂਸ਼੍ਚੈਵ ਮੇ ਵਯਃ
ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਕੌਣ ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਅਪਮਾਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ?'
ਨ ਹ੍ਯੇष ਚ ਸਦਾਚਾਰੋ ਦੇਵੇष੍ਵਪਿ ਮਮੋਚਿਤਃ। ਮਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਪਿ ਹਿ ਸਸ੍ਨੇਹੋ ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਰਿਤਿ ਭਾषਤੇ
ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਤਾਂ ਰੱਬਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਆਖਦਾ ਹੈ।
ਕਸ੍ਤਪੋਘੋਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮਮਾਦ੍ਯ ਤ੍ਯਕ੍ਤਜੀਵਿਤਃ। ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯੇਤਿ ਮਾਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮृਤ੍ਯੁਮੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ?
ਏਵਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਃ ਕ੍ਰੋਧਾਨ੍ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ। ਤਦੈਨਂ ਭਗਵਾਨ੍ਭੂਯੋ ਬਭਾषੇ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਕੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮੁੜ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ। ਅਹਂ ਤੇ ਜਨਕੋ ਵਤ੍ਸ ਹृषੀਕੇਸ਼ਃ ਪਿਤਾ ਗੁਰੁਃ। ਆਯੁਃ ਪ੍ਰਦਾਤਾ ਪੌਰਾਣਃ ਕਿਂ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਨੋਪਸਰ੍ਪਸਿ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪਿਓਂ ਹਾਂ, ਬੱਚੇ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਤੇਰਾ ਗੁਰੂ। ਮੈਂ ਹੀ ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪੁਰਾਣਾ ਰੱਬ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ?'
ਮਾਂ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪਿਤਾਂਗਿਰਸੋ ਮੁਨਿਃ। ਪੂਰ੍ਵਮਾਰਾਧਯਾਮਾਸ ਤਪਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਅੰਗਿਰਸ ਮੁਨੀ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰਕੇ ਰਾਜੀ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਘੋਰਤਪਸਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੋਤ੍ਤਮਤੇਜਸਮ੍। ਦਤ੍ਤਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮਹਰ੍षਿਮਮਿਤੌਜਸਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਅਤੁੱਟ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ।
ਕਸ੍ਸਮੁਤ੍ਸਹਤੇ ਚਾਨ੍ਯੋ ਯੋਗਿਭੂਤਾਤ੍ਮਗਾਤ੍ਮਕਮ੍। ਦ੍ਰष੍ਟੁਮੇਕਾਰ੍ਣਵਗਤਂ ਕ੍ਰੀਡਂਤਂ ਯੋਗਮਾਯਯਾ
ਹੋਰ ਕੌਣ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਜੋੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਤੈਨੂੰ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਜੋਗ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਹृਦਯੋ ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਃ। ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਬਦ੍ਧਾਂਜਲਿਪੁਟੋ ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯੋ ਮਾਹਾਤਪਾਃ
ਫਿਰ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਮਹਾਤਪਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਗਈਆਂ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਨਾਮਗੋਤ੍ਰੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਰ੍ਲੋਕਪੂਜਿਤਃ। ਤਸ੍ਮੈ ਭਗਵਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਮਸ੍ਕਾਰਮਥਾਕਰੋਤ੍
ਆਪਣਾ ਨਾਂ ਤੇ ਗੋਤ੍ਰ ਦੱਸ ਕੇ, ਜੋ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯ ਉਵਾਚ। ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤੋ ਜ੍ਞਾਤੁਮਿਮਾਂ ਮਾਯਾਂ ਤਵਾਨਘ। ਯਦੇਕਾਰ੍ਣਵਮਧ੍ਯਸ੍ਥਃ ਸ਼ੇषੇ ਤ੍ਵਂ ਬਾਲਰੂਪਵਾਨ੍
ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇਹ ਮਾਇਆ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਬੱਚੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ?