ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਾਣਾਚ੍ਛਂਸਿ ਸ੍ਤੋਤਾਰੌ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਮੇਢ੍ਰਾਚ੍ਚ ਮੈਤ੍ਰਾਵਰੁਣਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਤਾਰਮੇਵ ਚ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾ, ਛਾਂਸੀ, ਸਾਰੇ ਸਤੋਤਾ ਅਤੇ ਮੈਧਰ ਤੋਂ ਮੈਤ੍ਰਾਵਰੁਣ ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਤਾ ਵੀ ਉਪਜੇ।
ਉਦਰਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਹਰ੍ਤਾਰਂ ਪੋਤਾਰਂ ਚੈਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਮਥ ਚਾਗ੍ਨੀਧ੍ਰਮੁਨ੍ਨੇਤਾਰਂ ਚ ਯਾਜੁषਮ੍
ਉਦਰ ਤੋਂ ਪ੍ਰਤਿਹਾਰਤਾ ਤੇ ਪੋਤਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ ਅਗਨੀਧ੍ਰ ਤੇ ਯਾਜ਼ਿਕ ਉਨਨੇਤਾ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਅਚ੍ਛਾਵਾਕਮਥੋਰੁਭ੍ਯਾਂ ਸੁਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਂ ਚ ਸਾਮਗਮ੍। ਏਵਮੇਵਂ ਸ ਭਗਵਾਨ੍षੋਡਸ਼ੈਤਾਨ੍ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ
ਉਰਾਂ ਤੋਂ ਅੱਛਾਵਾਕ ਤੇ ਸਾਮਗ ਸੁਬ੍ਰਹਮਣਯ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਇਹ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਰਚੇ।
ਸ੍ਵਯਂਭੂਃ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞਾਨਾਮृਤ੍ਵਿਜੋऽਸृਜਦੁਤ੍ਤਮਾਨ੍। ਤਦਾ ਚੈष ਮਹਾਯੋਗੀ ਪੁਰੁषੋ ਯਜ੍ਞਸਂਜ੍ਞਿਤਃ
ਆਪੋ-ਆਪ ਹੀ ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਲਈ ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਿਤਵਿਕ ਬਣਾਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਂਯੋਗੀ, ਯਜਨ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਪੁਰਖ ਉਥੇ ਸੀ।
ਵੇਦਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵੇ ਸਹਾਂਗੋਪਨਿषਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾਃ। ਸ੍ਵਪਿਤ੍ਯੇਕਾਰ੍ਣਵੇ ਚੈਵ ਯਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਭੂਤ੍ਪੁਰਾ
ਸਾਰੇ ਵੇਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ, ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਤੇ ਕਰਮ ਵੀ, ਜਦ ਉਹ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਦ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਤੁ ਤਦਾ ਵਿਪ੍ਰੋ ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯਃ ਕੁਤੂਹਲਾਤ੍। ਗੀਰ੍ਣੋ ਭਗਵਤਾ ਤੇਨ ਕੁਕ੍ਸ਼ਾਵਾਸੀਨ੍ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ, ਭਗਵਾਨ ਵਲੋਂ ਨਿਗਲੇ ਗਏ ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਉਸਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ।
ਬਹੁਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਯੁਸ੍ਤਸ੍ਯੈਵ ਵਰਤੇਜਸਃ। ਅਟਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਪृਥਿਵੀਤੀਰ੍ਥਗੋਚਰਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਸੰਸਰ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਆਸ਼੍ਰਮਾਣਿ ਚ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਦੇਵਤਾਯਤਨਾਨਿ ਚ। ਦੇਸ਼ਾਦ੍ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਿ ਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਪੁਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਉਸਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਜੀਬ ਦੇਸ਼, ਰਾਜ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਥਾਨ ਵੇਖੇ।
ਜਪਹੋਮਪਰਾਃ ਸ਼ਾਂਤਾਸ੍ਤਪੋਭਿਰਮਲਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ। ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯਸ੍ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਨੈਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਃ
ਜੋ ਜਪ ਤੇ ਹੋਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ, ਉਹ ਯਾਦ ਆਏ। ਫਿਰ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ।
ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮਨ੍ਤਂ ਨ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਜਾਨੀਤੇ ਦੇਵਮਾਯਯਾ। ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਉਦਰਾਦੇਕਾਰ੍ਣਵਮਥੋ ਜਗਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਦੇਵੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਸਕਿਆ। ਪੇਟ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਜਗਤ ਵੇਖਿਆ।
ਸਰ੍ਵਤਸ੍ਤਮਸਾਛਨ੍ਨਂ ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯੋਨ੍ਵਵੈਕ੍ਸ਼ਤ। ਤਸ੍ਯੋਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਭਯਂ ਤੀਵ੍ਰਂ ਵ੍ਯਤ੍ਯਯਂ ਚਾਤ੍ਮਜੀਵਿਤਮ੍
ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤਿੱਖਾ ਡਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਪੈਦਾ ਹੋਈ।
ਦੇਵਦਰ੍ਸ਼ਨਸਂਹृष੍ਟੋ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤਃ। ਸੋऽਚਿਂਤਯਦਮੋਘਾਤ੍ਮਾ ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯੋਥ ਸ਼ਂਕਿਤਃ
ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਅਚੰਭੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਉਹ ਅਟੱਲ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਫਿਰ ਸੰਦੇਹੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਿਂ ਨੁ ਸ੍ਯਾਚ੍ਚਿਤ੍ਤਸਂਮੋਹਃ ਕਿਂ ਨੁ ਸ੍ਵਪ੍ਨੋਨੁਭੂਯਤੇ। ਵ੍ਯਕ੍ਤਮਨ੍ਯਤਰੋ ਭਾਵ ਏਤਯੋਰ੍ਭਵਿਤਾ ਮਮ
ਕੀ ਇਹ ਮਨ ਦਾ ਭੁਲਾਵਾ ਹੈ ਜਾਂ ਮੈਂ ਸੁਪਨਾ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ? ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਇੱਕ ਹਾਲਤ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਈ ਹੋਈ ਹੈ।
ਨ ਹਿ ਸ੍ਵਪ੍ਨੋ ਹ੍ਯਯਂ ਸਤ੍ਯਯੁਕ੍ਤਂ ਯਤ੍ਸਤ੍ਯਮਰ੍ਹਤਿ। ਨष੍ਟਚਂਦ੍ਰਾਰ੍ਕਪਵਨੋ ਨष੍ਟਪਰ੍ਵਤਭੂਤਲਃ
ਪਰ ਇਹ ਸੁਪਨਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੱਚ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਸੱਚ ਹੈ, ਉਹੀ ਠੀਕ ਹੈ। ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਹਵਾ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਧਰਤੀ ਸਭ ਗਾਇਬ ਹਨ।
ਕਤਮਃ ਸ੍ਯਾਦਯਂ ਲੋਕ ਇਤਿ ਸ਼ੋਕਮੁਪਾਗਤਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚਾਪਿ ਪੁਰੁषਂ ਸ੍ਵਪਂਤਂ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਮ੍
ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਲੋਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?—ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਸਲਿਲੇऽਧਮਥੋ ਮਗ੍ਨਂ ਜੀਮੂਤਮਿਵ ਸਾਗਰੇ। ਤਪਂਤਮਿਵ ਤੇਜੋਭਿਰਾਮੁਕ੍ਤਸ਼ਸ਼ਿਭਾਸ੍ਕਰਮ੍
ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ। ਉਹ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਗਾਂਭੀਰ੍ਯਾਤ੍ਸਾਗਰਮਿਵ ਭਾਸਮਾਨਮ੍ਮਵੌਜਸਾ। ਦੇਵਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਹਾਯਾਤਃ ਕੋ ਭਵਾਨਿਤਿ ਵਿਸ੍ਮਯਾਤ੍
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗੂਂ ਗੰਭੀਰ ਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ ਜੋ ਇਥੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਏ ਹੋ?'
ਤਥੈਵ ਚ ਮੁਨਿਃ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਂ ਪੁਨਰੇਵ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਿਤਃ। ਸਂਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ ਪੁਨਃ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਂ ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯਃ ਸਵਿਸ੍ਮਯਮ੍
ਫਿਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਮੁੜ ਉਸ ਕੁੱਖ ਵਿਚ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ। ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰ ਕੁੱਖ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ।
ਤਥੈਵ ਚ ਪੁਨਰ੍ਭੂਯੋ ਵਿਜਾਨਨ੍ਸ੍ਵਪ੍ਨਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਸ ਤਥੈਵ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਪृਥਿਵੀਮਟਤੇ ਵਨਮ੍
ਫਿਰ, ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਹੈ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪੁਣ੍ਯਤੀਰ੍ਥਜਲੋਪੇਤਂ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਾਣਿ ਚ। ਕ੍ਰਤੁਭਿਰ੍ਯਜਮਾਨਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮਾਪ੍ਤਗੁਰੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ
ਉਸਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਸ਼ਰਮ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਵੇਖੇ, ਜਿੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਯਜਮਾਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਜਨਾ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੱਖਣਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ਦੇਵਕੁਕ੍ਸ਼ਿਸ੍ਥਾਨ੍ਯਜ੍ਞਸ੍ਥਾਨ੍ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍। ਸਦ੍ਵृਤ੍ਤਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਰ੍ਣਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੂਰ੍ਵਕਾਃ1.39.
ਉਸਨੇ ਦੇਵੀ ਕੁੱਖ ਵਿਚ ਸੈਂਕੜੇ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਦੋਵੇਂ ਵਾਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੇਖੇ। ਸਾਰੇ ਵਰਗ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਚਤ੍ਵਾਰ ਆਸ਼੍ਰਮਾਃ ਸਮ੍ਯਗ੍ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿਲੋਕਿਤਾ। ਏਵਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯੇਨ ਧੀਮਤਾ
ਉਸਨੇ ਚਾਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵੇਖੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਾਲ ਬਿਤਾਏ।
ਚਰਤਾ ਪृਥਿਵੀ ਸਰ੍ਵਾ ਤਤ੍ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਹਿ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ। ਤਤਃ ਕਦਾਚਿਦਥ ਵੈ ਪੁਨਃ ਕੁਕ੍ਸ਼ੇਰ੍ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਕੁੱਖ ਵਿਚ ਹੀ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਉਹ ਮੁੜ ਉਸ ਕੁੱਖ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ।
ਸੁਪ੍ਤਂ ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਸ਼ਾਖਾਯ ਾਂਬਾਲਮੇਕਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ। ਤਥੈਵੈਕਾਰ੍ਣਵਜਲੇ ਨੀਹਾਰੇਣਾਵृਤਾਂਤਰੇ
ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਬਰਗਦ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਬੱਚਾ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਹੀ ਇਕਲਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਜਿਸਨੂੰ ਧੁੰਦ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਕ੍ਰੀਡਿਤੇ ਲੋਕੇ ਸਰ੍ਵਭੂਤਵਿਵਰ੍ਜਿਤੇ। ਸ ਮੁਨਿਰ੍ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟਃ ਕੌਤੂਹਲਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਖੇਡ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਗਾਇਬ ਸਨ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਹੈਰਾਨੀ ਤੇ ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਬਾਲਮਾਦਿਤ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤ੍ਯਭਿਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍। ਸੋਪ੍ਯਚਿਂਤਯਦੇਕਾਂਤੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਸਲਿਲਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਉਹ ਬੱਚਾ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਕੋਲ ਇਕੱਲਾ ਖੜਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਪੂਰ੍ਵਦृष੍ਟਮਿਦਂ ਮੇਨੇ ਸ਼ਂਕਿਤੋ ਦੇਵਮਾਯਯਾ। ਅਗਾਧੇ ਸਲਿਲੇ ਸ਼ੇਤੇ ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯਃ ਸਵਿਸ੍ਮਯਃ
ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਸੀ,' ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਰੱਬ ਦੀ ਮਾਇਆ ਹੈ। ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਗਹਿਰੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਲੈਟ ਗਿਆ।
ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਤਮਥੋ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਵ੍ਰਜਤ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਲੋਚਨਃ। ਸ ਤਸ੍ਮੈ ਭਗਵਾਨਾਹ ਸ੍ਵਾਗਤੋ ਬਾਲ ਭੋ ਇਤਿ
ਫਿਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਡਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਆਇਆ। ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਆਓ ਬੱਚੇ, ਤੇਰਾ ਸੁਆਗਤ ਹੈ।'
ਬਭਾषੇ ਮੇਘਤੁਲ੍ਯੇਨ ਸ੍ਵਰੇਣ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ। ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯ ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਮਾਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਮਮਾਂਤਿਕਮ੍
ਉੱਤਮ ਪੁਰਖ ਨੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਮਾਰਕੰਡੇਯ, ਡਰ ਨਾ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾ।'
ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯ ਉਵਾਚ। ਕੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਕੀਰ੍ਤਯਤਿ ਮਾਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਪਰਿਭਵਂ ਮਮ। ਦਿਵ੍ਯਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਖ੍ਯਂ ਧਰ੍षਯਂਸ਼੍ਚੈਵ ਮੇ ਵਯਃ
ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਕੌਣ ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਅਪਮਾਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ?'