ਅਤ੍ਰਾਂਤਰੇ ਦੁਰਾਚਾਰਃ ਕੋਪਿ ਪਾਪਾਕृਤਿਰ੍ਵਨੇ । ਜਾਲਂ ਪ੍ਰਸਾਰਯਾਮਾਸ ਤਦ੍ਯਦਾ ਜੀਵਪੂਰਿਤਮ੍
ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਇਕ ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਪੀ ਆਦਮੀ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਜਾਲ ਪਸਾਰਿਆ, ਜੋ ਜਲਦੀ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸਂਕੋਚਯਾਮਾਸ ਤਜ੍ਜਾਲਂ ਪਾਪਨਾਯਕਃ । ਜਾਲਸ੍ਥਾਂਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਜੀਵਾਨੁਪਾਹृਤ੍ਯ ਮੁਮੋਚ ਹ
ਫਿਰ ਉਹ ਪਾਪੀ ਜਾਲ ਨੂੰ ਸਮੇਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਾਲ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਕੱਢ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਚ ਵ੍ਯਾਧਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਮਰਦੂਤੀ ਜਗਾਦ ਤਾਮ੍ । ਦੇਵਿ ਮਾਮਤ੍ਤੁਮਾਯਾਤਿ ਕਰੇ ਗृਹ੍ਣਾਤੁ ਮਾਂ ਸਖੀ
ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਦੋਨੋ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਦੀ ਦੂਤੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: 'ਦੇਵੀ, ਤੇਰੀ ਸਖੀ ਮੈਨੂੰ ਆ ਕੇ ਹੱਥ ਫੜ ਲਵੇ।'
ਵृਂਦਾ ਤਯੋਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਨਂ ਵਿਕृਤਾਸ੍ਯਂ ਵ੍ਯਲੋਕਯਤ੍ । ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਤਂ ਭਯਵਾਤੇਨ ਨਿਰ੍ਧੂਤਾ ਸਿਂਧੁਜਪ੍ਰਿਯਾ
ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਵਲ ਤੱਕਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਮੂੰਹ ਵਿਗੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਡਰ ਦੇ ਝੋਕੇ ਨਾਲ ਕੰਬਦੀ, ਸਿੰਧੂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਉਸਨੂੰ ਤੱਕਦੀ ਰਹੀ।
ਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵਿਕਲਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਂ ਸ੍ਮਰਦੂਤ੍ਯਾ ਸਮਂ ਵਨੇ । ਵਿਦ੍ਰਵਂਤੀ ਸਮਂ ਸਖ੍ਯਾ ਤਾਪਸਾਸ਼੍ਰਮਮਾਗਤਾ
ਉਹ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ, ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਪਿਆਰ ਦੀ ਦੂਤੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦੌੜ ਪਈ। ਦੋਵੇਂ ਸਖੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਦੌੜਦੀਆਂ, ਤਪੱਸੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈਆਂ।
ਸਾ ਤਾਪਸਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ਯਂਤਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਕਾਂਚਨੀਯਾਂਗਾਨ੍ਨਾਨਾਸ਼ਬ੍ਦਸਮਾਕੁਲਾਨ੍
ਉਥੇ, ਤਪੱਸੀਆਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਵੇਖਿਆ: ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ਧੇਮਪਦ੍ਮਾਢ੍ਯਾਂ ਵਾਪੀਂ ਤੁ ਸ੍ਵਰ੍ਣਭੂਮਿਕਾਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਵਹਂਤਿ ਸਰਿਤਃ ਸ੍ਰਵਂਤਿ ਮਧੁ ਭੂਰੁਹਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਝੀਲ ਵੇਖੀ, ਜਿਸਦੀ ਧਰਤੀ ਵੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸੀ। ਦਰਿਆ ਦੁੱਧ ਵਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ਹਦ ਟਪਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਰਾਸ਼ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮੋਦਕਾਨਾਂ ਚ ਸਂਚਯਾਃ । ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਸ੍ਵਾਦੁਸਰ੍ਵਾਣਿ ਬਹੂਨ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ
ਉਥੇ ਚੀਨੀ ਦੇ ਢੇਰ ਤੇ ਮਿਠਾਈਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗਹਿਣੇ ਵੀ ਸਨ।
ਬਹੁਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਨਭਸਃ ਸਂਪਤਂਤਿ ਚ । ਕ੍ਰੀਡਂਤਿ ਹਰਯਸ੍ਤृਪ੍ਤਾ ਉਤ੍ਪਤਂਤਿ ਪਤਂਤਿ ਚ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਤ੍ਰਿਪਤ ਬੰਦਰ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਉੱਤੇ-ਹੇਠਾਂ ਕੁੱਦਦੇ-ਫਿਰਦੇ।
ਮਠੇਤਿ ਸੁਂਦਰਂ ਵृਂਦਾ ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍ । ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਚਰ੍ਮਾਸਨਗਤਂ ਭਾਸਯਂਤਂ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍
ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਸੋਹਣੇ ਮਠ ਵਿਚ ਇਕ ਤਪੱਸਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਸੀ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਮੁਵਾਚ ਵਿਭੋ ਪਾਹਿ ਪਾਹਿ ਪਾਪਰ੍ਦ੍ਧਿਕਾਦਥ । ਤਪਸਾ ਕਿਂ ਚ ਧਰ੍ਮੇਣ ਮੌਨੇਨ ਚ ਜਪੇਨ ਚ
ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ: 'ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਪਾਪੀ ਵੈਰੀ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਬਚਾ। ਚਾਹੇ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਨਾਲ, ਚੁੱਪ ਨਾਲ ਜਾਂ ਜਪ ਨਾਲ।'
ਭੀਤਤ੍ਰਾਣਾਤ੍ਪਰਂ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਮਸ੍ਤਿ ਤਪੋਧਨ । ਏਵਮੁਕ੍ਤਵਤੀ ਭੀਤਾ ਸਾਲਸਾਂਗੀ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍
ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਪੁੰਨ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਨੇ ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ, ਤਪੱਸਵੀ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਤਾਵਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਜੀਵਪ੍ਰਬਂਧਕਃ । ਵृਂਦਾਦੇਵੀ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਹਰਿਕਂਠੇ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿषਤ੍
ਉਦੋਂ ਹੀ, ਉਹ ਮਾੜਾ ਆਤਮਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਫਸਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਹਰੀ ਦੇ ਗਲੇ ਲੱਗ ਗਈ।
ਸੁਖਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਸਾ ਸ਼ੋਕਵਲ੍ਲੀਵ ਲਿਂਗਿਤਾ । ਤਵਾਲਿਂਗਨਭਾਵੇਨ ਪੁਨਰੇਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸੁਖਦਾਈ ਸਪਰਸ਼ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ, ਦੁੱਖ ਦੀ ਲਤਾ ਵਾਂਗ ਉਸ ਨਾਲ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ। ਤੇਰੇ ਜੱਫੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੁੜ ਜੀ ਉੱਠੇਗੀ।
ਸ਼ਿਰਃ ਸਰ੍ਵਾਂਗਸਂਪਨ੍ਨਂ ਤ੍ਵਦ੍ਭਰ੍ਤੁਰਧਿਕਂ ਗੁਣੈਃ । ਅਥ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਮਦੇ ਗਚ੍ਛ ਪਤ੍ਯਰ੍ਥੇ ਚਿਤ੍ਰਸ਼ਾਲਿਕਾਮ੍
ਸਿਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਯੋਗ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਨਾਲੋਂ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੂੰ, ਪਤੀ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਸੋਹਣੀ ਹਾਲ ਵਿਚ ਚਲੀ ਜਾ।
ਸਾ ਚਿਤ੍ਰਸ਼ਾਲਾਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਵਿਵੇਸ਼ ਮੁਨਿਨਾ ਤਦਾ । ਦਿਵ੍ਯਪਰ੍ਯਂਕਮਾਰੂਢਾ ਗृਹ੍ਯ ਕਾਂਤਸ੍ਯ ਤਚ੍ਛਿਰਃ
ਮੁਨੀ ਦੇ ਆਖਣ ਤੇ, ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਹਾਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ। ਦਿਵਿਆ ਸੇਜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦਾ ਸਿਰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਚਕਾਰਾਧਰਪਾਨਂ ਸਾ ਮੀਲਿਤਾਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿਲੋਲੁਪਾ । ਯਾਵਤ੍ਤਾਵਦਭੂਦ੍ਰਾਜਨ੍ਰੂਪਂ ਜਾਲਂਧਰਾਕृਤਿ
ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੇ ਹੋਠਾਂ ਤੋਂ ਪੀਤਾ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਜਾਲੰਧਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਤਤ੍ਕਾਂਤਸਦृਸ਼ਾਕਾਰਸ੍ਤਦ੍ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਦ੍ਵਦੁਨ੍ਨਤਿਃ । ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਸ੍ਤਨ੍ਮਨੋਭਾਵਸ੍ਤਦਾਸੀਜ੍ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਛਾਤੀ ਤੇ ਡੌਲ ਵੀ ਉਹੋ ਜਿਹੇ, ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਮਨ ਵੀ ਉਸੇ ਵਾਂਗ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਬਣ ਗਿਆ।
ਅਥ ਸਂਪੂਰ੍ਣਕਾਯਂ ਤਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਜਗਾਦ ਸਾ । ਤਵ ਕੁਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਿਯਂ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਰਣਂ ਚ ਮੇ
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਹਿ ਉਠੀ: "ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਕਰਾਂਗੀ। ਦੱਸ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਕੀ ਹੈ, ਸੁਣਵਾ।"
ਵृਂਦਾਵਚਨਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪ੍ਰਾਹ ਮਾਯਾਸਮੁਦ੍ਰਜਃ । ਸ਼ृਣੁ ਦੇਵਿ ਯਥਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਮਯਾ ਸਹ
ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਦੇਵੀ, ਸੁਣ, ਸ਼ੰਭੂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।"
ਪ੍ਰਿਯੇ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਰੌਦ੍ਰੇਣ ਛਿਨ੍ਨਂ ਚਕ੍ਰੇਣ ਮੇ ਸ਼ਿਰਃ । ਤਾਵਤ੍ਵਤ੍ਸਿਦ੍ਧਿਯੋਗਾਚ੍ਚ ਤ੍ਵਦ੍ਗਤੇਨ ਮਮਾਤ੍ਮਨਾ
ਪਿਆਰੀਏ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ; ਪਰ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਆਤਮਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਕਰਕੇ,
ਛਿਨ੍ਨਂ ਤਦਤ੍ਰ ਚਾਨੀਤਂ ਜੀਵਿਤਂ ਤੇਂਗਸਂਗਤਃ । ਪ੍ਰਿਯੇ ਤ੍ਵਂ ਮਦ੍ਵਿਯੋਗੇਨ ਬਾਲੇ ਜਾਤਾਸਿ ਦੁਃਖਿਤਾ
ਉਹ ਵੱਖ ਕੀਤਾ ਸਿਰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਈ। ਪਿਆਰੀਏ, ਮੇਰੇ ਵਿੱਛੋੜੇ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਬੱਚੀ।
ਕ੍ਸ਼ਂਤਵ੍ਯਂ ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਮਹ੍ਯਂ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਣਂ ਗਤਃ । ਇਤ੍ਯਾਦਿ ਵਚਨੈਸ੍ਤੇਨ ਵृਂਦਾ ਸਂਸ੍ਮਾਰਿਤਾ ਤਦਾ
ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰੀਂ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗ ਤੇ ਗਿਆ। ਐਸੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਯਾਦ ਆ ਗਿਆ।
ਤਾਂਬੂਲੈਸ਼੍ਚ ਵਿਨੋਦੈਸ਼੍ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਲਂਕਰਣੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ । ਅਥ ਵृਂਦਾਰਿਕਾ ਦੇਵੀ ਸਰ੍ਵਭੋਗਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
ਤਾਂਬੂਲ, ਰੰਗ-ਮਜ਼ਾਕ, ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਰਿਕਾ ਦੇਵੀ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਖ ਮਾਣ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਿਯਂ ਗਾਢਂ ਸਮਾਲਿਂਗ੍ਯ ਚੁਚੁਂਬ ਰਤਿਲੋਲੁਪਾ । ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਦਪ੍ਯਧਿਕਂ ਸੌਖ੍ਯਂ ਵृਂਦਾ ਮੋਹਨਸਂਭਵਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਚੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਰਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ। ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੂੰ ਉਹ ਮੋਹ ਦੇ ਕਾਰਨ ਐਸਾ ਸੁਖ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਮੋਖ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਸੀ।
ਮੇਨੇ ਨਾਰਾਯਣੋ ਦੇਵੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਪ੍ਰੇਮਰਸਾਧਿਕਮ੍ । ਵृਂਦਾਂ ਵਿਯੋਗਜਂ ਦੁਃਖਂ ਵਿਨੋਦਯਤਿ ਮਾਧਵੇ
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਿਆਰ ਦਾ ਰਸ ਵੀ ਇਸ ਤੋਂ ਘੱਟ ਹੈ। ਮਾਧਵ ਨੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇ ਵਿੱਛੋੜੇ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਕ੍ਰੀਡਾਚਾਰੁਵਿਲਸਦ੍ਵਾਪਿਕਾ ਰਾਜਹਂਸਕੇ । ਤਦ੍ਰੂਪਭਾਵਾਤ੍ਕृष੍ਣੋऽਸੌ ਪਦ੍ਮਾਯਾਂ ਵਿਗਤਸ੍ਪृਹਃ
ਉਸ ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਸੋਹਣੀ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਹੰਸ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਤੇ ਭਾਵ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪਦਮਾ ਵਲੋਂ ਸਾਰੀ ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਬੈਠਾ।
ਅਭੂਦ੍ਵृਂਦਾਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁਲਸੀਰੂਪ ਧਾਰਿਣੀ । ਵृਂਦਾਂਗਸ੍ਵੇਦਤੋ ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਾਤਿ ਪਾਵਨੀ
ਉਸ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਗਈ। ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ।
ਵृਂਦਾਂਗ ਸਂਗਜਂ ਚੇਦਮਨੁਭੂਯ ਸੁਂਖਂ ਹਰਿਃ । ਦਿਨਾਨਿ ਕਤਿਚਿਨ੍ਮੇਨੇ ਸ਼ਿਵਕਾਰ੍ਯਂ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ
ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਜੋ ਸੁਖ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਹਰੀ ਨੇ ਚੰਝਿਆ। ਕੁਝ ਦਿਨ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ।
ਏਕਦਾ ਸੁਰਤਸ੍ਯਾਂਤੇ ਸਾ ਸ੍ਵਕਂਠੇ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍ । ਵृਂਦਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਂਲਗ੍ਨਂ ਦ੍ਵਿਭੁਜਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਪ੍ਰੇਮ-ਰਸ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਨਾਲ ਲੱਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਤਪਸਵੀ ਪਰਮਪੁਰਖ ਵੇਖਿਆ।