ਨਾਸ੍ਤਿਕਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਭਕ੍ਤਾ ਜ੍ਞਾਯਂਤੇ ਤਤ੍ਰ ਮਾਨਵਾਃ। ਅਹਂਕਾਰਗृਹੀਤਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੀਣਸ੍ਨੇਹਬਂਧਨਾਃ
ਉਸ ਯੁਗ ਵਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਸਤਿਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਨੀਚ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੋਹ-ਪਿਆਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸਮਾਚਾਰਾਸ੍ਸਂਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਕਲੌ ਯੁਗੇ। ਆਸ਼੍ਰਮਾਣਾਂ ਵਿਪਰ੍ਯਾਸਃ ਕਲੌ ਸਂਪ੍ਰਤਿ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਕਲਿਯੁਗ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਵਾਂਗ ਵਰਤਦੇ ਹਨ। ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੀ ਸਹੀ ਰੀਤ ਵੀ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿਚ ਉਲਟ ਗਈ ਹੈ।
ਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਚੈਵ ਸਂਦੇਹੋ ਯੁਗਾਂਤੇ ਕੁਰੁਨਂਦਨ। ਏषਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰੀ ਯੁਗਾਖ੍ਯਾ ਪੂਰ੍ਵਨਿਰ੍ਮਿਤਾ
ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ੀ, ਜਦੋਂ ਜੁਗ ਦਾ ਅੰਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਭੁਲਾਵਾ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਜੁਗਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ।
ਸਹਸ੍ਰਯੁਗਪਰ੍ਯਂਤਂ ਤਦਹਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਤਤੋ ਹ ਨਿਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਜੀਵਿਨਾਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਇੱਕ ਦਿਨ ਹਜ਼ਾਰ ਜੁਗਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਮਾਂ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ—
ਸ਼ਰੀਰਨਿਰ੍ਵृਤਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਲਃ ਸਂਹਾਰਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍। ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਮਹੀਪਤੇ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਰੀਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਮਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ—
ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍। ਗਂਧਰ੍ਵਾਣਾਮਪ੍ਸਰਸਾਂ ਭੁਜਂਗਾਨਾਂ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ, ਦਾਨਵਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਵੀ ਅੰਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਂ ਨਦੀਨਾਂ ਚ ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਚੈਵ ਸਤ੍ਤਮ। ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਗਤਾਨਾਂ ਚ ਕ੍ਰਿਮੀਣਾਂ ਦਂਸ਼ਿਨਾਂ ਤਥਾ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਜੀਵ, ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ, ਪਸ਼ੂਆਂ, ਹੋਰ ਜੂਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਜੀਵਾਂ, ਕੀੜਿਆਂ ਅਤੇ ਡੰਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਵੀ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਭੂਤਪਤਿਃ ਪਂਚ ਭੂਤ੍ਵਾ ਭੂਤਾਨਿ ਭੂਤਕृਤ੍। ਜਗਤ੍ਸਂਹਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਕੁਰੁਤੇ ਵੈਸ਼ਸਂ ਮਹਤ੍
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਪੰਜ ਤੱਤ ਬਣ ਕੇ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਵੱਡਾ ਵਿਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਭੂਤ੍ਵਾ ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ ਆਦਦਾਨੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਾਯੁਃ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਪ੍ਰਾਣਿਜਾਤਮ੍। ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਮੇਘੋ ਭੂਯ ਉਗ੍ਰੋऽਭ੍ਯਵਰ੍षਤ੍
ਸੂਰਜ ਬਣ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਵਾ ਬਣ ਕੇ, ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸਾਂਸ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਅੱਗ ਬਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਬੱਦਲ ਬਣ ਕੇ, ਮੁੜ ਮੀਂਹ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਾਰਾਯਣੋ ਯੋਗੀ ਸਰ੍ਵਮੂਰ੍ਤਿ ਵਿਭਾਵਸੁਃ। ਗਭਸ੍ਤਿਭਿਃ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਭਿਃ ਸਂਸ਼ੋषਯਤਿ ਸਾਗਰਾਨ੍
ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਯੋਗੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਤੀਖੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪੀਤ੍ਵਾਰ੍ਣਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਦੀਕੂਪਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ। ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਂ ਚ ਸਲਿਲਂ ਸਰ੍ਵਮਾਦਾਯ ਯੋਗਵਿਤ੍1.39.
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਕੂਆਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਗ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਭੂਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਸ ਹਸ੍ਤਾਰ੍ਚਿਰ੍ਮਹੀਂ ਭਿਤ੍ਵਾ ਰਸਾਤਲੇ। ਰਮਤੇ ਜਲਮਾਦਾਯ ਪਿਬਨ੍ਰਸਮਨੁਤ੍ਤਮਂ
ਫਿਰ ਉਹ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਹੱਥ ਬਣ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਸਾਤਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉੱਚਤਮ ਪਾਣੀ ਦਾ ਰਸ ਪੀ ਕੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਾਮੂਰ੍ਤ੍ਤੇ ਤਦਨ੍ਯਚ੍ਚ ਯਦਸ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਣਿषੁ ਧ੍ਰੁਵਂ। ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਰਵਿਂਦਾਕ੍ਸ਼ ਆਦਤ੍ਤੇ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਰੂਪ ਦੇ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੁਮੁਦ-ਨੇਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਯੁਸ਼੍ਚ ਬਲਵਾਨ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਧੁਨ੍ਵਾਨੋऽਖਿਲਂ ਜਗਤ੍। ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਾਯੁਨਾ ਕ੍ਰਮਤੇ ਹਰਿਃ
ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹਵਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਸਾਂਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਦੇਵਗਣਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚੈਵ ਦੇਹਿਨਾਮ੍। ਪਂਚੇਂਦ੍ਰਿਯਗੁਣਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਭੂਤਾਨ੍ਯੇਵ ਚ ਯਾਨਿ ਚ
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਦੇ, ਪੰਜ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਗੁਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵ—
ਘ੍ਰੇਯਂ ਘ੍ਰਾਣਂ ਸ਼ਰੀਰਂ ਚ ਪृਥਿਵੀਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾ ਗੁਣਾਃ। ਲੋਕਯਾਤ੍ਰਾ ਭਗਵਤਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਾ
ਸੁੰਘਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਸਤਾਂ, ਨੱਕ, ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਗੁਣ—ਇਹ ਸਭ, ਪ੍ਰਭੂ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਜਗਤ ਦੀ ਚਲਚਲ ਨੂੰ ਸਮੇਤ, ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜਿਹ੍ਵਾਰਸਸ਼੍ਚ ਸ੍ਨੇਹਸ਼੍ਚ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾਃ ਸਲਿਲੇ ਗੁਣਾਃ। ਰੂਪਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿਭਾਗਸ਼੍ਚ ਨੇਤ੍ਰ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਸ਼੍ਰਿਤਾ ਗੁਣਾਃ
ਜਿਹਵਾ ਦਾ ਸੁਆਦ ਤੇ ਨਮੀ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਗੁਣ ਹਨ; ਰੂਪ, ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ, ਜੋ ਅੱਗ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਗੁਣ ਹਨ—
ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਣਸ਼੍ਚ ਚੇष੍ਟਾ ਚ ਪਵਨਂ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾ ਗੁਣਾਃ। ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰੇ ਚ ਸ਼੍ਰਵਣਂ ਗਗਨਂ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾ ਗੁਣਾਃ
ਸਪਰਸ਼, ਸਾਂਸ ਅਤੇ ਹਿਲਚਲ, ਜੋ ਹਵਾ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਗੁਣ ਹਨ; ਧੁਨੀ, ਕੰਨ ਅਤੇ ਸੁਣਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਗੁਣ ਹਨ—
ਮਨੋ ਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਚਿਤ੍ਤਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞਂ ਚੇਤਿ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾਃ। ਪਰੇਣ ਪਰਮੇष੍ਠੀ ਚ ਹृषੀਕੇਸ਼ਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਮਨ, ਬੁੱਧੀ, ਚਿੱਤ ਅਤੇ ਜੋ ਖੇਤ੍ਰ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਭਗਵਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਾਃ। ਵਾਯੁਨਾ ਪਰਿਨੁਨ੍ਨਾਸ਼੍ਚ ਭੂਮਿਸ਼ਾਖਾਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਦਬਾਏ ਹੋਏ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਸਂਹਰਣੋਦ੍ਭੂਤਃ ਪਾਵਕਃ ਸ਼ਤਧਾ ਜ੍ਵਲਨ੍। ਪ੍ਰਦਹਨ੍ਨਖਿਲਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਵृਤ੍ਤਃ ਸਂਵਰ੍ਤ੍ਤਕੋऽਨਲਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਅੱਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜੋ ਸੌ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਭੜਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਅੱਗ ਨੇ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਹਾਂ ਅੱਗ ਬਣ ਗਈ।
ਸਪਰ੍ਵਤਦ੍ਰੁਮਾਨ੍ਗੁਲ੍ਮਾਨ੍ਲਤਾਵਲ੍ਲੀਸ੍ਤृਣਾਨਿ ਚ। ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਪੁਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਪਹਾੜ, ਦਰੱਖਤ, ਝਾੜੀਆਂ, ਬੇਲਾਂ, ਘਾਹ, ਅਤੇ ਅਸਮਾਨੀ ਮਹਲ ਤੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਇਮਾਰਤਾਂ—
ਯਾਨਿ ਚਾਸ਼੍ਰਯਣੀਯਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਪ੍ਯਦਹਦ੍ਭृਸ਼ਮ੍। ਭਸ੍ਮੀਕृਤ੍ਯ ਤੁ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਲ੍ਲੋਕਗੁਰੋਰ੍ਗੁਰੁਃ
ਜਿਹੜੀਆਂ ਵੀ ਓਹ ਥਾਵਾਂ ਸਨ ਜਿੱਥੇ ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਅੱਗ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਆਹ ਕਰਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਭੂਤਿਂ ਧਾਰਯਾਮਾਸ ਯੁਗਾਂਤੇ ਲੋਕਸਂਭਵਾਮ੍। ਸਹਸ੍ਰਵृष੍ਟਿਃ ਸ਼ਤਧਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣੋ ਮਹਾਘਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਉਹ ਕਾਲਾ ਮਹਾਂ ਬੱਦਲ ਬਣ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਇਆ।
ਦਿਵ੍ਯਤੋਯੇਨ ਹਵਿषਾ ਤਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਮੇਦਿਨੀਂ। ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਨਿਕਾਸ਼ੇਨ ਸ੍ਵਾਦੁਨਾ ਪਰਮਾਂਭਸਾ
ਉਸ ਨੇ ਦਿਵ੍ਯ ਜਲ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਨ ਦੀ ਭੇਟ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਦੂਧ ਵਰਗਾ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵਰਸਾਇਆ।
ਸ਼ਿਸ਼ਿਰੇਣ ਚ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਮਹੀਨਿਰ੍ਵਾਣਮਾਗਮਤ੍। ਤੇਨ ਤੋਯੇਨ ਸਂਪृਕ੍ਤਾ ਪਯਸ੍ਸਾਧਰ੍ਮ੍ਯਤੋ ਧਰਾ
ਠੰਢੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਠੰਡਕ ਮਿਲੀ। ਉਸ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੂਧ ਵਰਗੀ ਹੋ ਗਈ।
ਏਕਾਰ੍ਣਾਵਜਲੀਭੂਤਾ ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਵਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾ। ਮਹਾਸਤ੍ਵਾਨ੍ਯਪਿ ਵਿਭੁਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਨ੍ਯਮਿਤੌਜਸਂ
ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਗਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਵੀ, ਅਣਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ।
ਨष੍ਟਾਰ੍ਕਪਵਨਾਕਾਸ਼ੇ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੇ ਜਗਤਿ ਸਂਵृਤੇ। ਸਂਸ਼ੋषਮਾਤ੍ਮਨਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਦੇਹਿਨਃ
ਸੂਰਜ, ਹਵਾ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ, ਸੰਸਾਰ ਸੁੱਖਮ ਹੋ ਕੇ ਓਹਲੇ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਸਂਕੋਚ੍ਯ ਚ ਤਥਾ ਸ੍ਵਪਿਤ੍ਯੇਕਃ ਸਨਾਤਨਃ। ਪੌਰਾਣਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ੍ਵਪਿਤ੍ਯਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਕੇ ਤੇ ਸਮੇਟ ਕੇ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਇਕੱਲਾ ਸੁੱਤ ਗਿਆ। ਆਪਣਾ ਪੁਰਾਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਅਣਗਣਤ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੁੱਤਿਆ ਰਿਹਾ।
ਏਕਾਰ੍ਣਵਜਲੇਯਾਯੀ ਯੋਗੀ ਯੋਗਮੁਪਾਸਿਤਃ। ਅਨੇਕਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯੁਗਾਨ੍ਯੇਕਾਰ੍ਣਵਾਂਭਸਿ
ਉਹ ਜੋਗੀਆਂ ਦਾ ਜੋਗੀ, ਇੱਕੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਜੋਗ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦਾ ਸੁੱਤਿਆ ਰਿਹਾ।