ਹਰਿਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਰ੍ਧਨੁਰ੍ਧਾਰੀ ਭੀਮੋ ਧਰ੍ਮਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤਸ੍ਤੁ ਰਾਮੇਣ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂਵਰਃ
ਉਸ ਦੀ ਦਾਡ਼ੀ ਹਲਕੀ ਪੀਲੀ ਹੈ, ਧਨੁਸ਼ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈ—
ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਣਤਂ ਰਾਮਂ ਕਰੇ ਗृਹ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਾਨੁषੇ ਦੇਹੇऽਵਤੀਰ੍ਣੋ ਵਸੁਧਾਤਲੇ
ਉਸ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਰਾਮ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਹੈ।'
ਕृਤਂ ਤਦ੍ਭਵਤਾ ਸਰ੍ਵਂ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਂ ਮਹਾਵਿਭੋ। ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਵਾਮਨਂ ਦੇਵਂ ਜਾਹ੍ਨਵ੍ਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤਟੇ
'ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ। ਵਾਮਨ ਦੇਵ ਨੂੰ ਜਹਨਵੀ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਸਥਾਪਤ ਕਰਕੇ—'
ਅਯੋਧ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਪੁਰੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸੁਰਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਸ੍ਵ ਚ। ਵਿਸृष੍ਟੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਂ
'ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਅਯੋਧਿਆ ਨਗਰੀ ਵਿਚ ਜਾ, ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਚਲਾ ਜਾ।' ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਮ ਨੇ ਪਿਤਾਮਹ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਆਰੂਢਃ ਪੁष੍ਪਕਂ ਯਾਨਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਧੁਰਾਂ ਪੁਰੀਮ੍। ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸਹਿਤਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਾਤਿਨਂ
ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉਹ ਮਥੁਰਾ ਨਗਰੀ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ ਵੇਖਿਆ।
ਤੁਤੋष ਰਾਘਵਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਭਰਤਃ ਸ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਸ਼ਕ੍ਰੋਪੇਨ੍ਦ੍ਰਾਵਿਵਾਗਤੌ
ਮਹਾਨ ਰਘੁਨਾਥ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਭਰਤ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਇੰਦਰ ਤੇ ਉਪਿੰਦਰ ਵਾਂਗ ਆਏ।
ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਤਤੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਪਂਚਾਂਗਾਲਿਂਗਿਤਾਵਨਿਃ। ਉਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਚਾਂਕਮਾਰੋਪ੍ਯ ਰਾਮੋ ਭ੍ਰਾਤਰਮਂਜਸਾ
ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪੰਜ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਚੁੰਮ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਗੋਦ ਵਿਚ ਬਿਠਾ ਲਿਆ।
ਭਰਤਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤਦਨਂਤਰਂ। ਉਪਵਿष੍ਟੋऽਥ ਰਾਮਾਯ ਸੋऽਰ੍ਘਮਾਦਾਯ ਸਤ੍ਵਰਂ
ਫਿਰ ਭਰਤ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੁਗਰੀਵ ਆਏ। ਬੈਠ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਚੁਸਤਾਈ ਨਾਲ ਰਾਮ ਲਈ ਅਰਘ ਲਿਆ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਚਾष੍ਟਾਂਗਂ ਰਾਘਵੇ ਤਦਾ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤਤੋ ਰਾਮਂ ਸਰ੍ਵੋ ਵੈ ਮਾਥੁਰੋ ਜਨਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਅੱਠ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰਾਜ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਜਦ ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਮ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਮਥੁਰਾ ਵਾਸੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਵਰ੍ਣਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਭੂਯਿष੍ਠਾ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮੇਨਂ ਸਮਾਗਤਾਃ। ਸਂਭਾष੍ਯ ਪ੍ਰਕृਤੀਃ ਸਰ੍ਵਾ ਨੈਗਮਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਸਹ
ਸਭ ਜਾਤੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਧ ਸਨ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਏ। ਰਾਮ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰਜਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਪਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਸਮੇਤ ਮਿਲਿਆ।
ਦਿਨਾਨਿ ਪਂਚੋषਿਤ੍ਵਾऽਤ੍ਰ ਰਾਮੋ ਗਂਤੁਂ ਮਨੋ ਦਧੇ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ਼੍ਚ ਤਤੋ ਰਾਮੇ ਵਾਜਿਨੋਥ ਗਜਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਉਥੇ ਪੰਜ ਦਿਨ ਰਹਿ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਚਲਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ। ਫਿਰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਰਾਮ ਲਈ ਘੋੜੇ ਤੇ ਹਾਥੀ ਲਿਆ ਕੇ ਖੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਕृਤਾਕृਤਂ ਚ ਕਨਕਂ ਤਤ੍ਰੋਪਾਯਨਮਾਹਰਤ੍। ਰਾਮਸ੍ਤ੍ਵਾਹ ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤਃ ਸਰ੍ਵਮੇਤਨ੍ਮਯਾ ਤਵ
ਉਸ ਨੇ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਕੱਚਾ ਸੋਨਾ ਦੋਵੇਂ ਤੌਹਫੇ ਵਜੋਂ ਲਿਆਇਆ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।"
ਦਤ੍ਤਂ ਪੁਤ੍ਰੌ ਤੇऽਭਿषਿਞ੍ਚ ਰਾਜਾਨੌ ਮਾਥੁਰੇ ਜਨੇ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਧ੍ਯਂਦਿਨੇ ਰਵੌ
"ਤੇਰੇ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਉਥੋਂ ਤੁਰ ਪਏ।
ਮਹੋਦਯਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਗਂਗਾਤੀਰੇ ਸ ਵਾਮਨਂ। ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਹ ਭਾਵਿਨਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਮਹੋਦਯ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਥੇ ਰਾਮ ਨੇ ਵਾਮਨ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ।
ਮਯਾ ਕृਤੋऽਯਂ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਸੇਤੁਰ੍ਭੂਤਿਵਿਵਰ੍ਧਨਃ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕਾਲੇ ਪਾਲਨੀਯੋ ਨ ਚ ਲੋਪ੍ਯਃ ਕਥਂਚਨ
"ਇਹ ਧਰਮ ਦਾ ਪੁਲ ਮੈਂ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਸਮਾਂ ਆਵੇ, ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇਵੋ।"
ਪ੍ਰਸਾਰਿਤਕਰੇਣੈਵਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨੈषਾ ਮਯਾ ਕृਤਾ। ਨृਪਾਃ ਕृਤੇ ਮਯਾਰ੍ਥਿਤ੍ਵੇ ਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਿਹ
ਰਾਮ ਨੇ ਹਥ ਵਧਾ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਰਾਜਾਵੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਜੋ ਭਲਾ ਹੋ ਸਕੇ, ਉਹ ਕਰੋ।"
ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੈਨਂਦਿਨੀਪੂਜਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵੈਰਤਂਦ੍ਰਿਤੈਃ। ਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ਦਤ੍ਵਾ ਧਨਂ ਤਚ੍ਚ ਲਂਕਾਯਾ ਆਹृਤਂ ਚ ਯਤ੍
"ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਭ ਨੇ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਰਨੀ ਹੈ। ਪਿੰਡ ਤੇ ਦੌਲਤ, ਜੋ ਲੰਕਾ ਤੋਂ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।"
ਪ੍ਰੇषਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਕਿष੍ਕਿਂਧਾਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਵਾਨਰੇਸ਼੍ਵਰਂ। ਅਯੋਧ੍ਯਾਮਾਗਤੋ ਰਾਮਃ ਪੁष੍ਪਕਂ ਤਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਭੇਜ ਕੇ, ਰਾਮ ਅਯੋਧਿਆ ਆ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨਾਗਂਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਭੂਯਸ੍ਤਿष੍ਠ ਯਤ੍ਰ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਕृਤਕृਤ੍ਯਸ੍ਤਤੋ ਰਾਮਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨਾਪ੍ਯਮਨ੍ਯਤ
"ਹੁਣ ਤੂੰ ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਨਾ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸਮਝੀ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਏਵਨ੍ਤੇ ਭੀष੍ਮ ਰਾਮਸ੍ਯ ਕਥਾਯੋਗੇਨ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਉਤ੍ਪਤ੍ਤਿਰ੍ਵਾਮਨਸ੍ਯੋਕ੍ਤਾ ਕਿਂ ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਰਾਮ ਦੀ ਕਥਾ ਰਾਹੀਂ ਵਾਮਨ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?"
ਕਥਯਾਮਿ ਤੁ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਤ੍ਰ ਕੌਤੂਹਲਂ ਨृਪ। ਸਰ੍ਵਂ ਤੇ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯੇਨਾਰ੍ਥੀ ਨृਪਨਂਦਨ
"ਜਿੱਥੇ ਤੇਰੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਸੁਣਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।"
ਭੀष੍ਮ ਉਵਾਚ। ਕਥਿਤਂ ਵਾਮਨਸ੍ਯੈਵ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਵੈ। ਪੁਨਸ੍ਤਸ੍ਯੈਵ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮਨ੍ਯਦ੍ਵਿष੍ਣੋਰਤੋ ਵਦ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਵਾਮਨ ਦਾ ਮਹਾਤਮਿਆ ਤਫਸੀਲ ਨਾਲ ਸੁਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਉਸੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਗੁਣ ਵੀ ਦੱਸੋ।"
ਪਦ੍ਮਂ ਕਥਮਭੂਦ੍ਦੇਵ ਨਾਭੌ ਯੇਨਾਭਵਜ੍ਜਗਤ੍। ਕਥਂ ਚ ਵੈष੍ਣਵੀ ਸृष੍ਟਿਃ ਪਦ੍ਮਮਧ੍ਯੇऽਭਵਤ੍ਪੁਰਾ
"ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਨਾਭੀ ਵਿਚੋਂ ਕਿਵੇਂ ਕਮਲ ਉੱਗਿਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਜਗਤ ਬਣਿਆ? ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਕਮਲ ਦੇ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੋਈ?"
ਕਥਂ ਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਕਲ੍ਪੇऽਭਵਤ੍ਪਦ੍ਮਮਯਂ ਜਗਤ੍। ਜਲਾਰ੍ਣਵਗਤਸ੍ਯੇਹ ਨਾਭੌ ਜਾਤਂ ਜਲਾਨੁਗਂ
"ਕਮਲ ਵਾਲੇ ਮਹਾ-ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਕਮਲ ਰੂਪ ਬਣਿਆ? ਜੋ ਜਲ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਜਲ ਵਿਚੋਂ ਕਮਲ ਕਿਵੇਂ ਉੱਗਿਆ?"
ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਪਦ੍ਮਨਾਭਸ੍ਯ ਸ੍ਵਪਤਃ ਸਾਗਰਾਂਭਸਿ। ਪੁष੍ਕਰੇ ਤੁ ਕਥਂ ਜਾਤਾ ਦੇਵਾ ॠषਿਗਣਾਃ ਪੁਰਾ
"ਜਦੋਂ ਪਦਮਨਾਭਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕੀ ਸੀ? ਤੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਕਿਵੇਂ ਜੰਮੇ?"
ਏਤਦਾਖ੍ਯਾਹਿ ਨਿਖਿਲਂ ਯੋਗਂ ਯੋਗਵਿਦਾਂ ਪਤੇ। ਕਥਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚੈਤਂ ਲੋਕਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
"ਹੇ ਜੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਜੋਗ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਪੂਰਾ-ਪੂਰਾ ਦੱਸੋ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਜਗਤ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਇਆ?"
ਕਥਮੇਕਾਰ੍ਣਵੇ ਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਨष੍ਟੇ ਸ੍ਥਾਵਰਜਂਗਮੇ। ਭੂਗੋਲਕੇ ਪ੍ਰਦਗ੍ਧੇ ਤੁ ਪ੍ਰਣष੍ਟੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਜਦੋਂ ਇਕੱਲਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸੁੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੀ ਹਿਲਦੀ-ਡੁੱਲਦੀ ਤੇ ਥਿਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਗੋਲ ਜਲ ਕੇ ਸੁਆਹ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਸੱਪ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ ਵੀ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—
ਨष੍ਟਾਨਲਾਨਿਲਾਕਾਸ਼ੇ ਨष੍ਟਧਰ੍ਮੇ ਮਹੀਤਲੇ। ਕੇਵਲੇ ਗਹ੍ਵਰੀਭੂਤੇ ਮਹਾਭੂਤਵਿਪਰ੍ਯਯੇ
ਜਦੋਂ ਅੱਗ, ਹਵਾ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਧਰਮ ਵੀ ਲਾਪਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ ਹਨੇਰਾ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਤੱਤ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—
ਕਿਂ ਨੁ ਵਿਸ਼੍ਵਪਤਿਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਆਸ੍ਤੇ ਯਥਾਧ੍ਯਾਨਨਿष੍ਠੋ ਵਿਧਿਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯੋਗਵਿਤ੍
ਤਾਂ ਕੀ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਬੜੀ ਜੋਤ ਤੇ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਯੋਗ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖ ਕੇ, ਨਿਯਮਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ?
ਸ਼ृਣ੍ਵਤਃ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨੇਤਦਸ਼ੇषਤਃ। ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਯਸ਼ੋ ਨਾਰਾਯਣਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ, ਤੂੰ ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਮਹਿਮਾ ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਸਾਰ ਹੈ।