ਆਨੀਯ ਚਾਰ੍ਪਯਦ੍ਰਾਮੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚੇਦਮੁਵਾਚ ਹ। ਯਦਾ ਵੈ ਨਿਰ੍ਜਿਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਮੇਘਨਾਦੇਨ ਰਾਘਵ
ਉਹ ਮੂਰਤੀ ਲਿਆ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ: 'ਜਦੋਂ ਮੇਘਨਾਦ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਘਵ—'
ਤਦਾ ਵੈ ਵਾਮਨਸ੍ਤ੍ਵੇष ਆਨੀਤੋ ਜਲਜੇਕ੍ਸ਼ਣ। ਨਯਸ੍ਵ ਤਮਿਮਂ ਦੇਵ ਦੇਵਦੇਵਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਯ
'ਉਦੋਂ ਇਹ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲਾ ਵਾਮਨ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ ਦੇਵ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰ।'
ਤਥੇਤਿ ਰਾਘਵਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਪਕਂ ਚ ਸਮਾਰੁਹਤ੍। ਧਨਂ ਰਤ੍ਨਮਸਂਖ੍ਯੇਯਂ ਵਾਮਨਂ ਚ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਰਾਘਵ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਪਕ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਧਨ, ਰਤਨ ਤੇ ਵਧੀਆ ਵਾਮਨ ਮੂਰਤੀ ਲੈ ਲਈ।
ਗृਹ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵਭਰਤਾਵਾਰੂਢੌ ਵਾਮਨਾਦਨੁ। ਵ੍ਰਜਨ੍ਨੇਵਾਂਬਰੇ ਰਾਮਸ੍ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਯਾਹ ਵਿਭੀषਣਮ੍
ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਤੇ ਭਰਤ ਨੂੰ ਵਾਮਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਜਦ ਰਾਮ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ।'
ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੂਯੋਪ੍ਯਾਹ ਸ ਰਾਘਵਮ੍। ਕਰਿष੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਮੇਤਦ੍ਧਿ ਯਦਾਜ੍ਞਪ੍ਤਂ ਵਿਭੋ ਤ੍ਵਯਾ
ਰਾਘਵ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ।"
ਸੇਤੁਨਾਨੇਨ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਮਾਨਵਾਃ। ਆਗਤ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਬਾਧੇਰਨ੍ਨਾਜ੍ਞਾਭਂਗੋ ਭਵੇਤ੍ਤਵ
ਇਸ ਪੁਲ ਰਾਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਆ ਕੇ ਲੰਘ ਸਕਣ। ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਕਦੇ ਨਾ ਟੁੱਟੇ।
ਕੋਤ੍ਰ ਮੇ ਨਿਯਮੋ ਦੇਵ ਕਿਨ੍ਨੁ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਯਾ ਵਿਭੋ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਦ੍ਰਾਘਵੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਤ੍ਤਮਭਾषਿਤਮ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇੱਥੇ ਮੇਰਾ ਕੀ ਫਰਜ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ? ਰਾਘਵ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਗृਹ੍ਯ ਹਸ੍ਤੇਨ ਰਾਮਃ ਸੇਤੁਂ ਦ੍ਵਿਧਾਚ੍ਛਿਨਤ੍। ਤ੍ਰਿਰ੍ਵਿਭਜ੍ਯ ਚ ਵੇਗੇਨ ਮਧ੍ਯੇ ਵੈ ਦਸ਼ਯੋਜਨਮ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਪੁਲ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਟੁਕੜੇ ਕਰਕੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੱਸ ਜੋਜਨ ਦਾ ਅੰਤਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਛਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯੋਜਨਂ ਚੈਕਮੇਕਂ ਖਂਡਤ੍ਰਯਂ ਕृਤਮ੍। ਵੇਲਾਵਨਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਰਾਮਃ ਪੂਜਾਂ ਰਮਾਪਤੇਃ
ਇੱਕ ਜੋਜਨ ਵੰਡ ਕੇ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸੇ ਬਣ ਗਏ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਮੇਸ਼੍ਵਰਂ ਨਾਮ੍ਨਾ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਂ। ਅਭਿषਿਚ੍ਯਾਥ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਵਾਮਨਂ ਰਘੁਨਂਦਨਃ
ਰਾਮ ਨੇ 'ਰਾਮੇਸ਼ਵਰ' ਨਾਂ ਦੇ ਦੇਵ-ਦੇਵਤਾ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਫਿਰ ਜਲ-ਕੁੰਭ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਦੁਦਧੇਸ਼੍ਚੈਵ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਅਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਦਭੂਦ੍ਵਾਣੀ ਮੇਘਗਂਭੀਰਨਿਃਸ੍ਵਨਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।
ਰੁਦ੍ਰ ਉਵਾਚ। ਭੋ ਭੋ ਰਾਮਾਸ੍ਤੁ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਸ੍ਥਿਤੋऽਹਮਿਹ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍। ਯਾਵਜ੍ਜਗਦਿਦਂ ਰਾਮ ਯਾਵਦੇषਾ ਧਰਾ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਰੁਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਮ, ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ! ਮੈਂ ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ। ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਰਹੇਗੀ—"
ਤਾਵਦੇਵ ਚ ਤੇ ਸੇਤੁ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤਿ ਰਾਘਵ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਗਿਰਂ ਤਾਮਮृਤੋਪਮਾਮ੍
"ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਤੇਰਾ ਪੁਲ ਤੇ ਤੀਰਥ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਸਦਾ ਬਣਿਆ ਰਹੇਗਾ।" ਦੇਵ-ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਇਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ—
ਰਾਮ ਉਵਾਚ। ਨਮਸ੍ਤੇ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮਭਯਂਕਰ। ਗੌਰੀਕਾਂਤ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞਵਿਨਾਸ਼ਨ
ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵ-ਦੇਵਤਾ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਹੇ ਗੌਰੀਪਤੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਹੇ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ!"
ਨਮੋ ਭਵਾਯ ਸ਼ਰ੍ਵਾਯ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਵਰਦਾਯ ਚ। ਪਸ਼ੂਨਾਂਪਤਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚੋਗ੍ਰਾਯ ਚ ਕਪਰ੍ਦਿਨੇ
ਭਵ, ਸ਼ਰਵ, ਰੁਦਰ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਜਟਾਧਾਰੀ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਮਹਾਦੇਵਾਯ ਭੀਮਾਯ ਤ੍ਰ੍ਯਂਬਕਾਯ ਦਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਈਸ਼ਾਨਾਯ ਭਗਘ੍ਨਾਯ ਨਮੋਸ੍ਤ੍ਵਂਧਕਘਾਤਿਨੇ
ਮਹਾਦੇਵ, ਭੀਮ, ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਈਸ਼ਾਨ, ਭਗਾ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਅੰਧਕ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨੀਲਗ੍ਰੀਵਾਯ ਘੋਰਾਯ ਵੇਧਸੇ ਵੇਧਸਾ ਸ੍ਤੁਤ। ਕੁਮਾਰਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿਘ੍ਨਾਯ ਕੁਮਾਰਜਨਨਾਯ ਚ
ਨੀਲੇ ਗਲੇ ਵਾਲੇ, ਭਿਆਨਕ, ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਜਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਰ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਕਰਦੇ, ਕੁਮਾਰ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਤੇ ਕੁਮਾਰ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵਿਲੋਹਿਤਾਯ ਧੂਮ੍ਰਾਯ ਸ਼ਿਵਾਯ ਕ੍ਰਥਨਾਯ ਚ। ਨਮੋ ਨੀਲਸ਼ਿਖਂਡਾਯ ਸ਼ੂਲਿਨੇ ਦੈਤ੍ਯਨਾਸ਼ਿਨੇ
ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਧੂੰਏਂ ਵਰਗੇ, ਸ਼ਿਵ, ਨਾਸਕ, ਨੀਲੇ ਪੰਖ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਸੂਲਧਾਰੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਉਗ੍ਰਾਯ ਚ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਾਯ ਹਿਰਣ੍ਯਵਸੁਰੇਤਸੇ। ਅਨਿਂਦ੍ਯਾਯਾਂਬਿਕਾਭਰ੍ਤ੍ਰੇ ਸਰ੍ਵਦੇਵਸ੍ਤੁਤਾਯ ਚ
ਭਿਆਨਕ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਬੀਜ ਵਾਲੇ, ਨਿੰਦਿਆ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਅਭਿਗਮ੍ਯਾਯ ਕਾਮ੍ਯਾਯ ਸਦ੍ਯੋਜਾਤਾਯ ਵੈ ਨਮਃ। ਵृषਧ੍ਵਜਾਯ ਮੁਂਡਾਯ ਜਟਿਨੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣੇ
ਸਭ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਜੋਗ, ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ, ਸਦਿਓਜਾਤ, ਵੱਛਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ, ਖੋਪੜੀ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤਪ੍ਯਮਾਨਾਯ ਤਪ੍ਯਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਾਯ ਜਯਾਯ ਚ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਨੇ ਵਿਸ਼੍ਵਸृਜੇ ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਵृਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤੇ
ਤਪ ਕਰਣ ਵਾਲੇ, ਤਪਯੋਗ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰ ਕੇ ਵੱਸਦਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਦਿਵ੍ਯਾਯ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਰ੍ਤਿਹਰਾਯ ਚ। ਭਕ੍ਤਾਨੁਕਂਪਿਨੇ ਦੇਵ ਵਿਸ਼੍ਵਤੇਜੋ ਮਨੋਗਤੇ
ਦਿਵ੍ਯ, ਸ਼ਰਨ ਆਏਆਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਸਮਾਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਏਵਂ ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਦੇਵਦੇਵੋ ਹਰੋ ਨृਪ। ਉਵਾਚ ਰਾਘਵਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਂ ਪੁਰਾਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਪੁਲਸਤਿ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਰਾਜਨ, ਉਹ ਰਾਘਵ ਦੇ ਕੋਲ, ਜੋ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਨਿਵਾ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਬੋਲ ਪਏ।
ਰੁਦ੍ਰ ਉਵਾਚ। ਭੋ ਭੋ ਰਾਘਵ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨੋਗਤਮ੍। ਭਵਾਨ੍ਨਾਰਾਯਣੋ ਨੂਨਂ ਗੂਢੋ ਮਾਨੁषਯੋਨਿषੁ
ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਰਾਘਵ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ! ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਸ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਤੂੰ ਆਪ ਨਾਰਾਇਣ ਹੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਵਤੀਰ੍ਣੋ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਤਚ੍ਚਾਨਘ ਤ੍ਵਯਾ। ਇਦਾਨੀਂ ਸ੍ਵਂ ਵ੍ਰਜਸ੍ਥਾਨਂ ਕृਤਕਾਰ੍ਯੋਸਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਨ੍
ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਤੇਰਾ ਕੰਮ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੁਣ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਜਾ, ਤੇਰਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਂ ਪਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸੇਤ੍ਵਾਖ੍ਯਂ ਰਘੁਨਂਦਨ। ਆਗਤ੍ਯ ਮਾਨਵਾ ਰਾਜਨ੍ਪਸ਼੍ਯੇਯੁਰਿਹ ਸਾਗਰੇ
ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ, ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਰਤਨ, ਸੇਤੁ ਨਾਮਕ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੀਰਥ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਇੱਥੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਇਸਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਮਹਾਪਾਤਕਯੁਕ੍ਤਾ ਯੇ ਤੇषਾਂ ਪਾਪਂ ਵਿਲੀਯਤੇ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਧ੍ਯਾਦਿਪਾਪਾਨਿ ਯਾਨਿ ਕष੍ਟਾਨਿ ਕਾਨਿਚਿਤ੍1.38.
ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਇੱਥੇ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਭਾਰੀ ਹੋਣ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਪਾਪ ਵੀ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦੇਵ ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ। ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਵਾਮਨਂ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਗਂਗਾਤੀਰੇ ਰਘੂਤ੍ਤਮ
ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਤੂੰ, ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਵਾਮਨ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਭਾਗਾਨष੍ਟੌ ਪਰਂਤਪ। ਸ਼੍ਵੇਤਦ੍ਵੀਪਂ ਸ੍ਵਕਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਵ੍ਰਜ ਦੇਵ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅੱਠ ਭਾਗ ਰੱਖ ਕੇ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਥਾਂ, ਸ਼ੁਭ੍ਰਦੀਪ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜਾ। ਹੇ ਦੇਵ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਤਤੋ ਰਾਮਸ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਕਰਮ੍। ਵਿਮਾਨਂ ਤੁ ਨ ਯਾਤ੍ਯੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਵੇष੍ਟਿਤਂ ਤਤ੍ਤੁ ਰਾਘਵਃ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਨਿਵਾ ਕੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਸੁਵਰਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਵਿਮਾਨ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ, ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਉਹ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।