ਤਤਸ਼੍ਚੇਂਗਿਤਵਿਦ੍ਰਾਮੋ ਭਰਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸਤ੍ਵਰਮ੍। ਵਿਭੀषਣਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਵੈ ਸਰਮਾ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ
ਫਿਰ ਇਸ਼ਾਰੇ ਨਾਲ ਵਿਦ੍ਰਾਮ ਨੇ ਜਲਦੀ ਭਰਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਰਮਾ ਹੈ।'
ਪ੍ਰਿਯਾ ਸਖੀ ਮਹਾਭਾਗਾ ਸੀਤਾਯਾਸ੍ਸੁਦृਢਂ ਮਤਾ। ਸਰ੍ਵਂਕਾਲਕृਤਂ ਪਸ਼੍ਯ ਨ ਜਾਨੇ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਸੀਤਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਸਹੇਲੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸੀਤਾ ਪੂਰਾ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਦੇਖ, ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਉਹ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈ—ਹੁਣ ਇਹ ਕੀ ਕਰੇਗੀ, ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ।
ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਸੁਭਗੇ ਭਰ੍ਤृਗੇਹਂ ਪਾਲਯ ਸ਼ੋਭਨੇ। ਮਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਿ ਗਤਾ ਦੇਵੀ ਭਾਗ੍ਯਹੀਨਂ ਗਤਿਰ੍ਯਥਾ
ਤੂੰ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਨ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ; ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਵੀ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੀ ਗਈ, ਮੈਨੂੰ ਨਸੀਬ ਹੀਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਭਾਗ ਲਿਖਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤਯਾ ਵਿਰਹਿਤਃ ਸੁਭ੍ਰੁ ਰਤਿਂ ਵਿਂਦੇ ਨ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍। ਸ਼ੂਨ੍ਯਾ ਏਵ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪਸ਼੍ਯਾਮੀਹ ਪੁਨਰ੍ਭ੍ਰਮਨ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ; ਜਿੱਧਰ ਵੀ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਸੁੰਨੇ ਹੀ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।
ਵਿਸृਜ੍ਯਤਾਂ ਚ ਸਰਮਾਂ ਸੀਤਾਯਾਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਸਖੀਮ੍। ਗਤਾਯਾਮਥ ਕੇਕਸ੍ਯਾਂ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਾਹ ਵਿਭੀषਣਮ੍
ਹੁਣ ਸੀਤਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸਹੇਲੀ ਸਰਮਾ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦੇਵੋ; ਜਦ ਉਹ ਕੇਕਯ ਦੇਸ਼ ਗਈ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਨੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਦੈਵਤੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨਾਪਰਾਧ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸੁਰਾਃ। ਆਜ੍ਞਯਾ ਰਾਜਰਾਜਸ੍ਯ ਵਰ੍ਤਿਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾਨਘ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਨਾਲ ਗਲਤੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਤੂੰ ਕੰਮ ਕਰੀਂ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਲਂਕਾਯਾਂ ਮਾਨੁषੋ ਯੋ ਵੈ ਸਮਾਗਚ੍ਛੇਤ੍ਕਥਂਚਨ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਨ ਚ ਹਂਤਵ੍ਯੋ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯੋਸੌ ਯਥਾ ਤ੍ਵਹਮ੍
ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਰਾਖਸ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੇ; ਉਹਨੂੰ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋ।
ਵਿਭੀषਣ ਉਵਾਚ। ਆਜ੍ਞਯਾਹਂ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਕਰਿष੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਤੁ। ਵਿਭੀषਣੇ ਹਿ ਵਦਤਿ ਵਾਯੂ ਰਾਮਮੁਵਾਚ ਹ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਾਂਗਾ। ਜਦ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਇਹ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਾਯੂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਇਹਾਸ੍ਤਿਵੈष੍ਣਵੀ ਮੂਰ੍ਤਿਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਬਦ੍ਧੋ ਬਲਿਰ੍ਯਯਾ। ਤਾਂ ਨਯਸ੍ਵ ਮਹਾਭਾਗ ਕਾਨ੍ਯਕੁਬ੍ਜੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਯ
ਇੱਥੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਮੂਰਤੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਬਲੀ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਅਤੇ ਕਨ੍ਯਾਕੁਬਜ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰ।
ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਤਦਭਿਪ੍ਰਾਯਂ ਵਾਯੁਨਾ ਸਮੁਦਾਹृਤਮ੍। ਵਿਭੀषਣਸ੍ਤ੍ਵਲਂਕृਤ੍ਯ ਰਤ੍ਨੈਃ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਵਾਮਨਮ੍
ਵਾਯੂ ਵਲੋਂ ਆਖੇ ਇਰਾਦੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਵਾਮਨ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ।
ਆਨੀਯ ਚਾਰ੍ਪਯਦ੍ਰਾਮੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚੇਦਮੁਵਾਚ ਹ। ਯਦਾ ਵੈ ਨਿਰ੍ਜਿਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਮੇਘਨਾਦੇਨ ਰਾਘਵ
ਉਹ ਮੂਰਤੀ ਲਿਆ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ: 'ਜਦੋਂ ਮੇਘਨਾਦ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਘਵ—'
ਤਦਾ ਵੈ ਵਾਮਨਸ੍ਤ੍ਵੇष ਆਨੀਤੋ ਜਲਜੇਕ੍ਸ਼ਣ। ਨਯਸ੍ਵ ਤਮਿਮਂ ਦੇਵ ਦੇਵਦੇਵਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਯ
'ਉਦੋਂ ਇਹ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲਾ ਵਾਮਨ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ ਦੇਵ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰ।'
ਤਥੇਤਿ ਰਾਘਵਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਪਕਂ ਚ ਸਮਾਰੁਹਤ੍। ਧਨਂ ਰਤ੍ਨਮਸਂਖ੍ਯੇਯਂ ਵਾਮਨਂ ਚ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਰਾਘਵ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਪਕ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਧਨ, ਰਤਨ ਤੇ ਵਧੀਆ ਵਾਮਨ ਮੂਰਤੀ ਲੈ ਲਈ।
ਗृਹ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵਭਰਤਾਵਾਰੂਢੌ ਵਾਮਨਾਦਨੁ। ਵ੍ਰਜਨ੍ਨੇਵਾਂਬਰੇ ਰਾਮਸ੍ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਯਾਹ ਵਿਭੀषਣਮ੍
ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਤੇ ਭਰਤ ਨੂੰ ਵਾਮਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਜਦ ਰਾਮ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ।'
ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੂਯੋਪ੍ਯਾਹ ਸ ਰਾਘਵਮ੍। ਕਰਿष੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਮੇਤਦ੍ਧਿ ਯਦਾਜ੍ਞਪ੍ਤਂ ਵਿਭੋ ਤ੍ਵਯਾ
ਰਾਘਵ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ।"
ਸੇਤੁਨਾਨੇਨ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਮਾਨਵਾਃ। ਆਗਤ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਬਾਧੇਰਨ੍ਨਾਜ੍ਞਾਭਂਗੋ ਭਵੇਤ੍ਤਵ
ਇਸ ਪੁਲ ਰਾਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਆ ਕੇ ਲੰਘ ਸਕਣ। ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਕਦੇ ਨਾ ਟੁੱਟੇ।
ਕੋਤ੍ਰ ਮੇ ਨਿਯਮੋ ਦੇਵ ਕਿਨ੍ਨੁ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਯਾ ਵਿਭੋ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਦ੍ਰਾਘਵੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਤ੍ਤਮਭਾषਿਤਮ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇੱਥੇ ਮੇਰਾ ਕੀ ਫਰਜ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ? ਰਾਘਵ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਗृਹ੍ਯ ਹਸ੍ਤੇਨ ਰਾਮਃ ਸੇਤੁਂ ਦ੍ਵਿਧਾਚ੍ਛਿਨਤ੍। ਤ੍ਰਿਰ੍ਵਿਭਜ੍ਯ ਚ ਵੇਗੇਨ ਮਧ੍ਯੇ ਵੈ ਦਸ਼ਯੋਜਨਮ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਪੁਲ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਟੁਕੜੇ ਕਰਕੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੱਸ ਜੋਜਨ ਦਾ ਅੰਤਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਛਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯੋਜਨਂ ਚੈਕਮੇਕਂ ਖਂਡਤ੍ਰਯਂ ਕृਤਮ੍। ਵੇਲਾਵਨਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਰਾਮਃ ਪੂਜਾਂ ਰਮਾਪਤੇਃ
ਇੱਕ ਜੋਜਨ ਵੰਡ ਕੇ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸੇ ਬਣ ਗਏ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਮੇਸ਼੍ਵਰਂ ਨਾਮ੍ਨਾ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਂ। ਅਭਿषਿਚ੍ਯਾਥ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਵਾਮਨਂ ਰਘੁਨਂਦਨਃ
ਰਾਮ ਨੇ 'ਰਾਮੇਸ਼ਵਰ' ਨਾਂ ਦੇ ਦੇਵ-ਦੇਵਤਾ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਫਿਰ ਜਲ-ਕੁੰਭ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਦੁਦਧੇਸ਼੍ਚੈਵ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਅਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਦਭੂਦ੍ਵਾਣੀ ਮੇਘਗਂਭੀਰਨਿਃਸ੍ਵਨਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।
ਰੁਦ੍ਰ ਉਵਾਚ। ਭੋ ਭੋ ਰਾਮਾਸ੍ਤੁ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਸ੍ਥਿਤੋऽਹਮਿਹ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍। ਯਾਵਜ੍ਜਗਦਿਦਂ ਰਾਮ ਯਾਵਦੇषਾ ਧਰਾ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਰੁਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਮ, ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ! ਮੈਂ ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ। ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਰਹੇਗੀ—"
ਤਾਵਦੇਵ ਚ ਤੇ ਸੇਤੁ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤਿ ਰਾਘਵ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਗਿਰਂ ਤਾਮਮृਤੋਪਮਾਮ੍
"ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਤੇਰਾ ਪੁਲ ਤੇ ਤੀਰਥ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਸਦਾ ਬਣਿਆ ਰਹੇਗਾ।" ਦੇਵ-ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਇਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ—
ਰਾਮ ਉਵਾਚ। ਨਮਸ੍ਤੇ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮਭਯਂਕਰ। ਗੌਰੀਕਾਂਤ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞਵਿਨਾਸ਼ਨ
ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵ-ਦੇਵਤਾ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਹੇ ਗੌਰੀਪਤੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਹੇ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ!"
ਨਮੋ ਭਵਾਯ ਸ਼ਰ੍ਵਾਯ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਵਰਦਾਯ ਚ। ਪਸ਼ੂਨਾਂਪਤਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚੋਗ੍ਰਾਯ ਚ ਕਪਰ੍ਦਿਨੇ
ਭਵ, ਸ਼ਰਵ, ਰੁਦਰ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਜਟਾਧਾਰੀ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਮਹਾਦੇਵਾਯ ਭੀਮਾਯ ਤ੍ਰ੍ਯਂਬਕਾਯ ਦਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਈਸ਼ਾਨਾਯ ਭਗਘ੍ਨਾਯ ਨਮੋਸ੍ਤ੍ਵਂਧਕਘਾਤਿਨੇ
ਮਹਾਦੇਵ, ਭੀਮ, ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਈਸ਼ਾਨ, ਭਗਾ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਅੰਧਕ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨੀਲਗ੍ਰੀਵਾਯ ਘੋਰਾਯ ਵੇਧਸੇ ਵੇਧਸਾ ਸ੍ਤੁਤ। ਕੁਮਾਰਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿਘ੍ਨਾਯ ਕੁਮਾਰਜਨਨਾਯ ਚ
ਨੀਲੇ ਗਲੇ ਵਾਲੇ, ਭਿਆਨਕ, ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਜਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਰ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਕਰਦੇ, ਕੁਮਾਰ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਤੇ ਕੁਮਾਰ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵਿਲੋਹਿਤਾਯ ਧੂਮ੍ਰਾਯ ਸ਼ਿਵਾਯ ਕ੍ਰਥਨਾਯ ਚ। ਨਮੋ ਨੀਲਸ਼ਿਖਂਡਾਯ ਸ਼ੂਲਿਨੇ ਦੈਤ੍ਯਨਾਸ਼ਿਨੇ
ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਧੂੰਏਂ ਵਰਗੇ, ਸ਼ਿਵ, ਨਾਸਕ, ਨੀਲੇ ਪੰਖ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਸੂਲਧਾਰੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਉਗ੍ਰਾਯ ਚ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਾਯ ਹਿਰਣ੍ਯਵਸੁਰੇਤਸੇ। ਅਨਿਂਦ੍ਯਾਯਾਂਬਿਕਾਭਰ੍ਤ੍ਰੇ ਸਰ੍ਵਦੇਵਸ੍ਤੁਤਾਯ ਚ
ਭਿਆਨਕ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਬੀਜ ਵਾਲੇ, ਨਿੰਦਿਆ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਅਭਿਗਮ੍ਯਾਯ ਕਾਮ੍ਯਾਯ ਸਦ੍ਯੋਜਾਤਾਯ ਵੈ ਨਮਃ। ਵृषਧ੍ਵਜਾਯ ਮੁਂਡਾਯ ਜਟਿਨੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣੇ
ਸਭ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਜੋਗ, ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ, ਸਦਿਓਜਾਤ, ਵੱਛਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ, ਖੋਪੜੀ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।