ਇਮੌ ਤੇ ਚਰਣੌ ਦੇਵਿ ਮਾਨਵੋ ਯਦਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ। ਪੂਰ੍ਣਸ੍ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਦਹਂ ਪ੍ਰੀਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵੇਮੌ ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਸਲੇ
'ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਵੇਖ ਲਵੇ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪੁੱਤਰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਾਂ, ਮੈਂ ਇਹ ਚਰਨ ਵੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ।'
ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਮੇ ਯਥਾ ਮਾਤਾ ਭਵਤੀ ਚ ਤਥਾ ਮਮ। ਕੇਕਸੀ ਚਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਮਂ ਚਿਰਂ ਜੀਵ ਸੁਖੀ ਭਵ
'ਜਿਵੇਂ ਕੌਸਲਿਆ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਹੋ।' ਕੇਕਸੀ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਪਾ, ਖੁਸ਼ ਰਹਿ।'
ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਮੇ ਕਥਿਤਂ ਵੀਰ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਾਨੁषਰੂਪਧृਤ੍। ਅਵਤੀਰ੍ਣੋ ਰਘੁਕੁਲੇ ਹਿਤਾਰ੍ਥੇਤ੍ਰ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
'ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਵੀਰ, ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿਚ ਰਘੂ ਖਾਂਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ।'
ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਭੂਤਿਂ ਦਾਤੁਂ ਵਿਭੀषਣੇ। ਵਾਲਿਨੋ ਨਿਧਨਂ ਚੈਵ ਸੇਤੁਬਂਧਂ ਚ ਸਾਗਰੇ
'ਦਸਗ੍ਰੀਵ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੇਣ, ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਉਣ ਲਈ।'
ਪੁਤ੍ਰੋ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯੈਵ ਸਰ੍ਵਂ ਸ ਚ ਕਰਿष੍ਯਤਿ। ਇਦਾਨੀਂ ਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਜ੍ਞਾਤਃ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਭਰ੍ਤृਭਾषਿਤਮ੍
'ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕਰਕੇ।'
ਸੀਤਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਭਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦੇਵਾ ਵੈ ਵਾਨਰਾਸ੍ਤਥਾ। ਗृਹਂ ਪੁਤ੍ਰ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਥਿਰਕੀਰ੍ਤਿਮਵਾਪ੍ਨੁਹਿ
'ਸੀਤਾ ਲਕਸ਼ਮੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈਂ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਵਾਨਰ ਵੀ ਹਨ। ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗੀ—ਤੂੰ ਸਦਾ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਹੋਵੀਂ।'
ਸਰਮੋਵਾਚ। ਇਹੈਵ ਵਤ੍ਸਰਂ ਪੂਰ੍ਣਮਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਸ੍ਥਿਤਾ। ਸੇਵਿਤਾ ਜਾਨਕੀ ਦੇਵ ਸੁਖਂ ਤਿष੍ਠਤਿ ਤੇ ਪ੍ਰਿਯਾ
ਸਰਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇੱਥੇ ਅਸ਼ੋਕ ਵਨ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਜਾਨਕੀ ਪੂਰਾ ਇੱਕ ਸਾਲ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ ਸੁਖ ਨਾਲ ਵੱਸ ਰਹੀ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਮਰਾਮਿ ਵੈ ਪਾਦੌ ਸੀਤਾਯਾਸ੍ਤੁ ਪਰਂਤਪ। ਕਦਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਚਿਂਤਯਾਨਾ ਤ੍ਵਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍
ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਹੀ ਸੀਤਾ ਦੇ ਚਰਨ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹਾਂ; ਦਿਨ ਰਾਤ ਸੋਚਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਕਦੋਂ ਉਹ ਦੇਵੀ ਮੁੜ ਵੇਖਾਂਗੀ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਨਾਨੀਤਾ ਜਾਨਕੀ ਤ੍ਵਿਹ। ਏਕਾਕੀ ਨੈਵ ਸ਼ੋਭੇਥਾ ਯੋषਿਤਾ ਚ ਤਯਾ ਵਿਨਾ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲਿਆਇਆ? ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਸੋਭਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਔਰਤ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ।
ਸਮੀਪੇ ਸ਼ੋਭਤੇ ਸੀਤਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਰਂਤਪ। ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਭਰਤਃ ਕੇਯਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ
ਸੀਤਾ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੋ ਕੇ ਸੋਭਾ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ। ਜਦ ਉਹ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਭਰਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ?'
ਤਤਸ਼੍ਚੇਂਗਿਤਵਿਦ੍ਰਾਮੋ ਭਰਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸਤ੍ਵਰਮ੍। ਵਿਭੀषਣਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਵੈ ਸਰਮਾ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ
ਫਿਰ ਇਸ਼ਾਰੇ ਨਾਲ ਵਿਦ੍ਰਾਮ ਨੇ ਜਲਦੀ ਭਰਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਰਮਾ ਹੈ।'
ਪ੍ਰਿਯਾ ਸਖੀ ਮਹਾਭਾਗਾ ਸੀਤਾਯਾਸ੍ਸੁਦृਢਂ ਮਤਾ। ਸਰ੍ਵਂਕਾਲਕृਤਂ ਪਸ਼੍ਯ ਨ ਜਾਨੇ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਸੀਤਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਸਹੇਲੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸੀਤਾ ਪੂਰਾ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਦੇਖ, ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਉਹ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈ—ਹੁਣ ਇਹ ਕੀ ਕਰੇਗੀ, ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ।
ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਸੁਭਗੇ ਭਰ੍ਤृਗੇਹਂ ਪਾਲਯ ਸ਼ੋਭਨੇ। ਮਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਿ ਗਤਾ ਦੇਵੀ ਭਾਗ੍ਯਹੀਨਂ ਗਤਿਰ੍ਯਥਾ
ਤੂੰ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਨ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ; ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਵੀ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੀ ਗਈ, ਮੈਨੂੰ ਨਸੀਬ ਹੀਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਭਾਗ ਲਿਖਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤਯਾ ਵਿਰਹਿਤਃ ਸੁਭ੍ਰੁ ਰਤਿਂ ਵਿਂਦੇ ਨ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍। ਸ਼ੂਨ੍ਯਾ ਏਵ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪਸ਼੍ਯਾਮੀਹ ਪੁਨਰ੍ਭ੍ਰਮਨ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ; ਜਿੱਧਰ ਵੀ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਸੁੰਨੇ ਹੀ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।
ਵਿਸृਜ੍ਯਤਾਂ ਚ ਸਰਮਾਂ ਸੀਤਾਯਾਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਸਖੀਮ੍। ਗਤਾਯਾਮਥ ਕੇਕਸ੍ਯਾਂ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਾਹ ਵਿਭੀषਣਮ੍
ਹੁਣ ਸੀਤਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸਹੇਲੀ ਸਰਮਾ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦੇਵੋ; ਜਦ ਉਹ ਕੇਕਯ ਦੇਸ਼ ਗਈ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਨੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਦੈਵਤੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨਾਪਰਾਧ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸੁਰਾਃ। ਆਜ੍ਞਯਾ ਰਾਜਰਾਜਸ੍ਯ ਵਰ੍ਤਿਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾਨਘ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਨਾਲ ਗਲਤੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਤੂੰ ਕੰਮ ਕਰੀਂ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਲਂਕਾਯਾਂ ਮਾਨੁषੋ ਯੋ ਵੈ ਸਮਾਗਚ੍ਛੇਤ੍ਕਥਂਚਨ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਨ ਚ ਹਂਤਵ੍ਯੋ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯੋਸੌ ਯਥਾ ਤ੍ਵਹਮ੍
ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਰਾਖਸ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੇ; ਉਹਨੂੰ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋ।
ਵਿਭੀषਣ ਉਵਾਚ। ਆਜ੍ਞਯਾਹਂ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਕਰਿष੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਤੁ। ਵਿਭੀषਣੇ ਹਿ ਵਦਤਿ ਵਾਯੂ ਰਾਮਮੁਵਾਚ ਹ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਾਂਗਾ। ਜਦ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਇਹ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਾਯੂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਇਹਾਸ੍ਤਿਵੈष੍ਣਵੀ ਮੂਰ੍ਤਿਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਬਦ੍ਧੋ ਬਲਿਰ੍ਯਯਾ। ਤਾਂ ਨਯਸ੍ਵ ਮਹਾਭਾਗ ਕਾਨ੍ਯਕੁਬ੍ਜੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਯ
ਇੱਥੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਮੂਰਤੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਬਲੀ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਅਤੇ ਕਨ੍ਯਾਕੁਬਜ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰ।
ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਤਦਭਿਪ੍ਰਾਯਂ ਵਾਯੁਨਾ ਸਮੁਦਾਹृਤਮ੍। ਵਿਭੀषਣਸ੍ਤ੍ਵਲਂਕृਤ੍ਯ ਰਤ੍ਨੈਃ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਵਾਮਨਮ੍
ਵਾਯੂ ਵਲੋਂ ਆਖੇ ਇਰਾਦੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਵਾਮਨ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ।
ਆਨੀਯ ਚਾਰ੍ਪਯਦ੍ਰਾਮੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚੇਦਮੁਵਾਚ ਹ। ਯਦਾ ਵੈ ਨਿਰ੍ਜਿਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਮੇਘਨਾਦੇਨ ਰਾਘਵ
ਉਹ ਮੂਰਤੀ ਲਿਆ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ: 'ਜਦੋਂ ਮੇਘਨਾਦ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਘਵ—'
ਤਦਾ ਵੈ ਵਾਮਨਸ੍ਤ੍ਵੇष ਆਨੀਤੋ ਜਲਜੇਕ੍ਸ਼ਣ। ਨਯਸ੍ਵ ਤਮਿਮਂ ਦੇਵ ਦੇਵਦੇਵਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਯ
'ਉਦੋਂ ਇਹ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲਾ ਵਾਮਨ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ ਦੇਵ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰ।'
ਤਥੇਤਿ ਰਾਘਵਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਪਕਂ ਚ ਸਮਾਰੁਹਤ੍। ਧਨਂ ਰਤ੍ਨਮਸਂਖ੍ਯੇਯਂ ਵਾਮਨਂ ਚ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਰਾਘਵ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਪਕ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਧਨ, ਰਤਨ ਤੇ ਵਧੀਆ ਵਾਮਨ ਮੂਰਤੀ ਲੈ ਲਈ।
ਗृਹ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵਭਰਤਾਵਾਰੂਢੌ ਵਾਮਨਾਦਨੁ। ਵ੍ਰਜਨ੍ਨੇਵਾਂਬਰੇ ਰਾਮਸ੍ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਯਾਹ ਵਿਭੀषਣਮ੍
ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਤੇ ਭਰਤ ਨੂੰ ਵਾਮਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਜਦ ਰਾਮ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ।'
ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੂਯੋਪ੍ਯਾਹ ਸ ਰਾਘਵਮ੍। ਕਰਿष੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਮੇਤਦ੍ਧਿ ਯਦਾਜ੍ਞਪ੍ਤਂ ਵਿਭੋ ਤ੍ਵਯਾ
ਰਾਘਵ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ।"
ਸੇਤੁਨਾਨੇਨ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਮਾਨਵਾਃ। ਆਗਤ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਬਾਧੇਰਨ੍ਨਾਜ੍ਞਾਭਂਗੋ ਭਵੇਤ੍ਤਵ
ਇਸ ਪੁਲ ਰਾਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਆ ਕੇ ਲੰਘ ਸਕਣ। ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਕਦੇ ਨਾ ਟੁੱਟੇ।
ਕੋਤ੍ਰ ਮੇ ਨਿਯਮੋ ਦੇਵ ਕਿਨ੍ਨੁ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਯਾ ਵਿਭੋ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਦ੍ਰਾਘਵੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਤ੍ਤਮਭਾषਿਤਮ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇੱਥੇ ਮੇਰਾ ਕੀ ਫਰਜ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ? ਰਾਘਵ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਗृਹ੍ਯ ਹਸ੍ਤੇਨ ਰਾਮਃ ਸੇਤੁਂ ਦ੍ਵਿਧਾਚ੍ਛਿਨਤ੍। ਤ੍ਰਿਰ੍ਵਿਭਜ੍ਯ ਚ ਵੇਗੇਨ ਮਧ੍ਯੇ ਵੈ ਦਸ਼ਯੋਜਨਮ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਪੁਲ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਟੁਕੜੇ ਕਰਕੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੱਸ ਜੋਜਨ ਦਾ ਅੰਤਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਛਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯੋਜਨਂ ਚੈਕਮੇਕਂ ਖਂਡਤ੍ਰਯਂ ਕृਤਮ੍। ਵੇਲਾਵਨਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਰਾਮਃ ਪੂਜਾਂ ਰਮਾਪਤੇਃ
ਇੱਕ ਜੋਜਨ ਵੰਡ ਕੇ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸੇ ਬਣ ਗਏ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਮੇਸ਼੍ਵਰਂ ਨਾਮ੍ਨਾ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਂ। ਅਭਿषਿਚ੍ਯਾਥ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਵਾਮਨਂ ਰਘੁਨਂਦਨਃ
ਰਾਮ ਨੇ 'ਰਾਮੇਸ਼ਵਰ' ਨਾਂ ਦੇ ਦੇਵ-ਦੇਵਤਾ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਫਿਰ ਜਲ-ਕੁੰਭ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।