ਕੁਲੇ ਰਘੂਣਾਂ ਵੈ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯ ਤੁ। ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਰਘੂ ਖਾਂਦਾਨ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣਗੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਦਸ ਸੀਸ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਣ।
ਵਿਭੀषਣ ਉਵਾਚ। ਏਵਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਵੈ ਮਾਤਰ੍ਗृਹਾਣ ਨਵਮਂ ਵਰਮ੍। ਪਾਤ੍ਰਂ ਚਂਦਨਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਦਧਿਕ੍ਸ਼ੌਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਤੈਃ ਸਹ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮਾਂ, ਤੂੰ ਇਹੀ ਕਰ, ਨੌਵਾਂ ਵਰ ਲੈ ਲੈ। ਚੰਦਨ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਪਾਤਰ ਲੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਹੀ, ਸ਼ਹਦ ਤੇ ਚਾਵਲ ਹੋਣ।'
ਦੂਰ੍ਵਯਾਰ੍ਘਂ ਸਹ ਕੁਰੁ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਸਰਮਾਮਗ੍ਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾ ਦੇਵਕਨ੍ਯਕਾਃ
ਦੂਰਵਾ ਵਾਲਾ ਅਰਘ ਚੜਾ, ਤੇ ਰਾਜਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਚੱਲ। ਸਰਮਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵੀ ਕੁੜੀਆਂ ਵੀ ਨਾਲ ਲੈ।
ਵ੍ਰਜਸ੍ਵ ਰਾਘਵਾਭ੍ਯਾਸ਼ਂ ਤਸ੍ਮਾਦਗ੍ਰੇ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਯਤ੍ਰ ਰਾਮੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਰਾਘਵ ਦੇ ਕੋਲ ਚੱਲ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਰਾਖਸ਼ ਜਿਥੇ ਰਾਮ ਜੀ ਸਨ, ਉਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਉਤ੍ਸਾਰ੍ਯ ਦਾਨਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਰਾਮਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸਮਾਗਤਾਨ੍। ਸਭਾਂ ਤਾਂ ਵਿਮਲਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਮਂ ਸ੍ਵਾਭਿਮੁਖੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਏ ਸਨ, ਉਥੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਸਭਾ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਵਿਭੀषਣ ਉਵਾਚ। ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯਂ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਦੇਵ ਵਦਤਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਕੁਂਭਕਰ੍ਣਂ ਯਾ ਚ ਮਾਂ ਚਾਪ੍ਯਜੀਜਨਤ੍
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਜੋ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ! ਜਿਸ ਨੇ ਦਸਗ੍ਰੀਵ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ—'
ਇਯਂ ਸਾ ਦੇਵਮਾਤਾ ਨਃ ਪਾਦੌ ਤੇ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਤਿ। ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਤ੍ਵਂ ਕृਪਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦਾਤੁ ਮਰ੍ਹਸਿ1.38.
'ਇਹ ਸਾਡੀ ਦੇਵੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ।'
ਰਾਮ ਉਵਾਚ। ਅਹਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਮੀਪਂ ਤੁ ਮਾਤृਦਰ੍ਸ਼ਨਕਾਂਕ੍ਸ਼ਯਾ। ਗਮਿष੍ਯੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਂਦ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਾਹਿ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ! ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਜਲਦੀ ਚੱਲ।'
ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਤੁ ਤਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਚ ਵਰਾਸਨਾਤ੍। ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਚਾਂਜਲਿਮਾਧਾਯ ਪ੍ਰਣਾਮਮਕਰੋਦ੍ਵਿਭੁਃ
ਉਹ ਗੱਲ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ, ਚੰਗੀ ਅਸਥਾਨ ਤੋਂ ਉੱਠ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਅਭਿਵਾਦਯੇਹਂ ਭਵਤੀਂ ਮਾਤਾ ਭਵਸਿ ਧਰ੍ਮਤਃ। ਮਹਤਾ ਤਪਸਾ ਚਾਪਿ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਵਿਵਿਧੇਨ ਚ
'ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਹੋ, ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਤਪ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੁੰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਵੀ।'
ਇਮੌ ਤੇ ਚਰਣੌ ਦੇਵਿ ਮਾਨਵੋ ਯਦਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ। ਪੂਰ੍ਣਸ੍ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਦਹਂ ਪ੍ਰੀਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵੇਮੌ ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਸਲੇ
'ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਵੇਖ ਲਵੇ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪੁੱਤਰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਾਂ, ਮੈਂ ਇਹ ਚਰਨ ਵੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ।'
ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਮੇ ਯਥਾ ਮਾਤਾ ਭਵਤੀ ਚ ਤਥਾ ਮਮ। ਕੇਕਸੀ ਚਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਮਂ ਚਿਰਂ ਜੀਵ ਸੁਖੀ ਭਵ
'ਜਿਵੇਂ ਕੌਸਲਿਆ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਹੋ।' ਕੇਕਸੀ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਪਾ, ਖੁਸ਼ ਰਹਿ।'
ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਮੇ ਕਥਿਤਂ ਵੀਰ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਾਨੁषਰੂਪਧृਤ੍। ਅਵਤੀਰ੍ਣੋ ਰਘੁਕੁਲੇ ਹਿਤਾਰ੍ਥੇਤ੍ਰ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
'ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਵੀਰ, ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿਚ ਰਘੂ ਖਾਂਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ।'
ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਭੂਤਿਂ ਦਾਤੁਂ ਵਿਭੀषਣੇ। ਵਾਲਿਨੋ ਨਿਧਨਂ ਚੈਵ ਸੇਤੁਬਂਧਂ ਚ ਸਾਗਰੇ
'ਦਸਗ੍ਰੀਵ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੇਣ, ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਉਣ ਲਈ।'
ਪੁਤ੍ਰੋ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯੈਵ ਸਰ੍ਵਂ ਸ ਚ ਕਰਿष੍ਯਤਿ। ਇਦਾਨੀਂ ਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਜ੍ਞਾਤਃ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਭਰ੍ਤृਭਾषਿਤਮ੍
'ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕਰਕੇ।'
ਸੀਤਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਭਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦੇਵਾ ਵੈ ਵਾਨਰਾਸ੍ਤਥਾ। ਗृਹਂ ਪੁਤ੍ਰ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਥਿਰਕੀਰ੍ਤਿਮਵਾਪ੍ਨੁਹਿ
'ਸੀਤਾ ਲਕਸ਼ਮੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈਂ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਵਾਨਰ ਵੀ ਹਨ। ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗੀ—ਤੂੰ ਸਦਾ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਹੋਵੀਂ।'
ਸਰਮੋਵਾਚ। ਇਹੈਵ ਵਤ੍ਸਰਂ ਪੂਰ੍ਣਮਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਸ੍ਥਿਤਾ। ਸੇਵਿਤਾ ਜਾਨਕੀ ਦੇਵ ਸੁਖਂ ਤਿष੍ਠਤਿ ਤੇ ਪ੍ਰਿਯਾ
ਸਰਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇੱਥੇ ਅਸ਼ੋਕ ਵਨ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਜਾਨਕੀ ਪੂਰਾ ਇੱਕ ਸਾਲ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ ਸੁਖ ਨਾਲ ਵੱਸ ਰਹੀ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਮਰਾਮਿ ਵੈ ਪਾਦੌ ਸੀਤਾਯਾਸ੍ਤੁ ਪਰਂਤਪ। ਕਦਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਚਿਂਤਯਾਨਾ ਤ੍ਵਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍
ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਹੀ ਸੀਤਾ ਦੇ ਚਰਨ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹਾਂ; ਦਿਨ ਰਾਤ ਸੋਚਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਕਦੋਂ ਉਹ ਦੇਵੀ ਮੁੜ ਵੇਖਾਂਗੀ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਨਾਨੀਤਾ ਜਾਨਕੀ ਤ੍ਵਿਹ। ਏਕਾਕੀ ਨੈਵ ਸ਼ੋਭੇਥਾ ਯੋषਿਤਾ ਚ ਤਯਾ ਵਿਨਾ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲਿਆਇਆ? ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਸੋਭਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਔਰਤ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ।
ਸਮੀਪੇ ਸ਼ੋਭਤੇ ਸੀਤਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਰਂਤਪ। ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਭਰਤਃ ਕੇਯਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ
ਸੀਤਾ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੋ ਕੇ ਸੋਭਾ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ। ਜਦ ਉਹ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਭਰਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ?'
ਤਤਸ਼੍ਚੇਂਗਿਤਵਿਦ੍ਰਾਮੋ ਭਰਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸਤ੍ਵਰਮ੍। ਵਿਭੀषਣਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਵੈ ਸਰਮਾ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ
ਫਿਰ ਇਸ਼ਾਰੇ ਨਾਲ ਵਿਦ੍ਰਾਮ ਨੇ ਜਲਦੀ ਭਰਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਰਮਾ ਹੈ।'
ਪ੍ਰਿਯਾ ਸਖੀ ਮਹਾਭਾਗਾ ਸੀਤਾਯਾਸ੍ਸੁਦृਢਂ ਮਤਾ। ਸਰ੍ਵਂਕਾਲਕृਤਂ ਪਸ਼੍ਯ ਨ ਜਾਨੇ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਸੀਤਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਸਹੇਲੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸੀਤਾ ਪੂਰਾ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਦੇਖ, ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਉਹ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈ—ਹੁਣ ਇਹ ਕੀ ਕਰੇਗੀ, ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ।
ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਸੁਭਗੇ ਭਰ੍ਤृਗੇਹਂ ਪਾਲਯ ਸ਼ੋਭਨੇ। ਮਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਿ ਗਤਾ ਦੇਵੀ ਭਾਗ੍ਯਹੀਨਂ ਗਤਿਰ੍ਯਥਾ
ਤੂੰ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਨ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ; ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਵੀ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੀ ਗਈ, ਮੈਨੂੰ ਨਸੀਬ ਹੀਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਭਾਗ ਲਿਖਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤਯਾ ਵਿਰਹਿਤਃ ਸੁਭ੍ਰੁ ਰਤਿਂ ਵਿਂਦੇ ਨ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍। ਸ਼ੂਨ੍ਯਾ ਏਵ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪਸ਼੍ਯਾਮੀਹ ਪੁਨਰ੍ਭ੍ਰਮਨ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ; ਜਿੱਧਰ ਵੀ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਸੁੰਨੇ ਹੀ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।
ਵਿਸृਜ੍ਯਤਾਂ ਚ ਸਰਮਾਂ ਸੀਤਾਯਾਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਸਖੀਮ੍। ਗਤਾਯਾਮਥ ਕੇਕਸ੍ਯਾਂ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਾਹ ਵਿਭੀषਣਮ੍
ਹੁਣ ਸੀਤਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸਹੇਲੀ ਸਰਮਾ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦੇਵੋ; ਜਦ ਉਹ ਕੇਕਯ ਦੇਸ਼ ਗਈ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਨੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਦੈਵਤੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨਾਪਰਾਧ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸੁਰਾਃ। ਆਜ੍ਞਯਾ ਰਾਜਰਾਜਸ੍ਯ ਵਰ੍ਤਿਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾਨਘ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਨਾਲ ਗਲਤੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਤੂੰ ਕੰਮ ਕਰੀਂ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਲਂਕਾਯਾਂ ਮਾਨੁषੋ ਯੋ ਵੈ ਸਮਾਗਚ੍ਛੇਤ੍ਕਥਂਚਨ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਨ ਚ ਹਂਤਵ੍ਯੋ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯੋਸੌ ਯਥਾ ਤ੍ਵਹਮ੍
ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਰਾਖਸ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੇ; ਉਹਨੂੰ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋ।
ਵਿਭੀषਣ ਉਵਾਚ। ਆਜ੍ਞਯਾਹਂ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਕਰਿष੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਤੁ। ਵਿਭੀषਣੇ ਹਿ ਵਦਤਿ ਵਾਯੂ ਰਾਮਮੁਵਾਚ ਹ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਾਂਗਾ। ਜਦ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਇਹ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਾਯੂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਇਹਾਸ੍ਤਿਵੈष੍ਣਵੀ ਮੂਰ੍ਤਿਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਬਦ੍ਧੋ ਬਲਿਰ੍ਯਯਾ। ਤਾਂ ਨਯਸ੍ਵ ਮਹਾਭਾਗ ਕਾਨ੍ਯਕੁਬ੍ਜੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਯ
ਇੱਥੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਮੂਰਤੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਬਲੀ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਅਤੇ ਕਨ੍ਯਾਕੁਬਜ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰ।
ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਤਦਭਿਪ੍ਰਾਯਂ ਵਾਯੁਨਾ ਸਮੁਦਾਹृਤਮ੍। ਵਿਭੀषਣਸ੍ਤ੍ਵਲਂਕृਤ੍ਯ ਰਤ੍ਨੈਃ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਵਾਮਨਮ੍
ਵਾਯੂ ਵਲੋਂ ਆਖੇ ਇਰਾਦੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਵਾਮਨ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ।