ਉਪਵਿष੍ਟੇ ਤੁ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੇ ਅਰ੍ਘਂ ਦਤ੍ਵਾ ਵਿਭੀषਣਃ। ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਭਰਤਂ ਤਥਾ
ਜਦ ਕਕੁਤਥ ਰਾਜਾ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਰਘ ਦੇ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਭਰਤ ਨੂੰ ਵੀ ਆਖਿਆ।
ਇਹਾਗਤਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਯਦ੍ਦਾਸ੍ਯੇ ਨ ਤਦਸ੍ਤਿ ਮੇ। ਇਯਂ ਚ ਲਂਕਾ ਰਾਮੇਣ ਰਿਪੁਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਕਂਟਕਮ੍
ਇੱਥੇ ਆਏ ਰਾਮ ਲਈ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਦੇਣ ਵਾਂਗ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਲੰਕਾ ਵੀ ਰਾਮ ਨੇ, ਜੋ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹ ਬਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਹੀ ਲੈ ਲਈ।
ਹਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਾਪਕਰ੍ਮਾਣਂ ਦਤ੍ਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪੁਰੀ ਮਮ। ਇਯਂ ਪੁਰੀ ਇਮੇ ਦਾਰਾ ਅਮੀ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤਥਾ ਹ੍ਯਹਂ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਇਹ ਮੇਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਮੈਂ ਆਪ—
ਸਰ੍ਵਮੇਤਨ੍ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਮਕ੍ਸ਼ਯਮਸ੍ਤੁ ਤੇ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਕृਤਯਃ ਸਰ੍ਵਾ ਲਂਕਾਵਾਸਿਜਨਾਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਲੰਕਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾ—
ਆਜਗ੍ਮੂ ਰਾਘਵਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਕੌਤੂਹਲਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਉਕ੍ਤੋ ਵਿਭੀषਣਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਰਾਮਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਨਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਸਾਨੂੰ ਰਾਮ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਵਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।'
ਵਿਭੀषਣੇਨ ਕਥਿਤਾ ਰਾਘਵਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ। ਤੇषਾਮੁਪਾਯਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਭਰਤੋ ਰਾਮਚੋਦਿਤਃ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਬਾਰੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਰਾਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਭਰਤ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੋਹਫੇ ਲਏ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਧਨਰਤ੍ਨੌਘਸਂਚਯਂ। ਏਵਂ ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਰ੍ਯਹਂ ਰਾਮੋ ਹ੍ਯਵਸਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਲਯੇ
ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੌਲਤ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਸੰਭਾਲ ਲਏ। ਐਸੇ ਕਰਕੇ ਰਾਮ ਉਥੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਰਿਹਾ।
ਚਤੁਰ੍ਥੇਹਨਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਰਾਮੇ ਚਾਪਿ ਸਭਾਸ੍ਥਿਤੇ। ਕੇਕਸੀ ਪੁਤ੍ਰਮਾਹੇਦਂ ਰਾਮਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਜਦ ਚੌਥਾ ਦਿਨ ਆਇਆ ਤੇ ਰਾਮ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਕੇਕਸੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਪੁੱਤ੍ਰ, ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।'
ਦृष੍ਟੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮੈਃ। ਵਿष੍ਣੁਰੇष ਮਹਾਭਾਗਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਮੂਰ੍ਤਿਸ੍ਸਨਾਤਨਃ
ਉਸ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਹਨ, ਚਾਰ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਵੱਡੀ ਕismet ਵਾਲੇ।
ਸੀਤਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਮਹਾਭਾਗ ਨ ਬੁਦ੍ਧਾ ਸਾਗ੍ਰਜੇਨ ਤੇ। ਪਿਤ੍ਰਾ ਤੇ ਪੂਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਿਵਿਸਂਗਮੇ
ਸੀਤਾ ਹੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਹਨ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ! ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਿਆ ਸੀ। ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦੱਸੀ ਸੀ।
ਕੁਲੇ ਰਘੂਣਾਂ ਵੈ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯ ਤੁ। ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਰਘੂ ਖਾਂਦਾਨ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣਗੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਦਸ ਸੀਸ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਣ।
ਵਿਭੀषਣ ਉਵਾਚ। ਏਵਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਵੈ ਮਾਤਰ੍ਗृਹਾਣ ਨਵਮਂ ਵਰਮ੍। ਪਾਤ੍ਰਂ ਚਂਦਨਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਦਧਿਕ੍ਸ਼ੌਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਤੈਃ ਸਹ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮਾਂ, ਤੂੰ ਇਹੀ ਕਰ, ਨੌਵਾਂ ਵਰ ਲੈ ਲੈ। ਚੰਦਨ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਪਾਤਰ ਲੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਹੀ, ਸ਼ਹਦ ਤੇ ਚਾਵਲ ਹੋਣ।'
ਦੂਰ੍ਵਯਾਰ੍ਘਂ ਸਹ ਕੁਰੁ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਸਰਮਾਮਗ੍ਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾ ਦੇਵਕਨ੍ਯਕਾਃ
ਦੂਰਵਾ ਵਾਲਾ ਅਰਘ ਚੜਾ, ਤੇ ਰਾਜਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਚੱਲ। ਸਰਮਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵੀ ਕੁੜੀਆਂ ਵੀ ਨਾਲ ਲੈ।
ਵ੍ਰਜਸ੍ਵ ਰਾਘਵਾਭ੍ਯਾਸ਼ਂ ਤਸ੍ਮਾਦਗ੍ਰੇ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਯਤ੍ਰ ਰਾਮੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਰਾਘਵ ਦੇ ਕੋਲ ਚੱਲ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਰਾਖਸ਼ ਜਿਥੇ ਰਾਮ ਜੀ ਸਨ, ਉਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਉਤ੍ਸਾਰ੍ਯ ਦਾਨਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਰਾਮਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸਮਾਗਤਾਨ੍। ਸਭਾਂ ਤਾਂ ਵਿਮਲਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਮਂ ਸ੍ਵਾਭਿਮੁਖੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਏ ਸਨ, ਉਥੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਸਭਾ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਵਿਭੀषਣ ਉਵਾਚ। ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯਂ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਦੇਵ ਵਦਤਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਕੁਂਭਕਰ੍ਣਂ ਯਾ ਚ ਮਾਂ ਚਾਪ੍ਯਜੀਜਨਤ੍
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਜੋ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ! ਜਿਸ ਨੇ ਦਸਗ੍ਰੀਵ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ—'
ਇਯਂ ਸਾ ਦੇਵਮਾਤਾ ਨਃ ਪਾਦੌ ਤੇ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਤਿ। ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਤ੍ਵਂ ਕृਪਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦਾਤੁ ਮਰ੍ਹਸਿ1.38.
'ਇਹ ਸਾਡੀ ਦੇਵੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ।'
ਰਾਮ ਉਵਾਚ। ਅਹਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਮੀਪਂ ਤੁ ਮਾਤृਦਰ੍ਸ਼ਨਕਾਂਕ੍ਸ਼ਯਾ। ਗਮਿष੍ਯੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਂਦ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਾਹਿ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ! ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਜਲਦੀ ਚੱਲ।'
ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਤੁ ਤਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਚ ਵਰਾਸਨਾਤ੍। ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਚਾਂਜਲਿਮਾਧਾਯ ਪ੍ਰਣਾਮਮਕਰੋਦ੍ਵਿਭੁਃ
ਉਹ ਗੱਲ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ, ਚੰਗੀ ਅਸਥਾਨ ਤੋਂ ਉੱਠ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਅਭਿਵਾਦਯੇਹਂ ਭਵਤੀਂ ਮਾਤਾ ਭਵਸਿ ਧਰ੍ਮਤਃ। ਮਹਤਾ ਤਪਸਾ ਚਾਪਿ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਵਿਵਿਧੇਨ ਚ
'ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਹੋ, ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਤਪ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੁੰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਵੀ।'
ਇਮੌ ਤੇ ਚਰਣੌ ਦੇਵਿ ਮਾਨਵੋ ਯਦਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ। ਪੂਰ੍ਣਸ੍ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਦਹਂ ਪ੍ਰੀਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵੇਮੌ ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਸਲੇ
'ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਵੇਖ ਲਵੇ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪੁੱਤਰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਾਂ, ਮੈਂ ਇਹ ਚਰਨ ਵੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ।'
ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਮੇ ਯਥਾ ਮਾਤਾ ਭਵਤੀ ਚ ਤਥਾ ਮਮ। ਕੇਕਸੀ ਚਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਮਂ ਚਿਰਂ ਜੀਵ ਸੁਖੀ ਭਵ
'ਜਿਵੇਂ ਕੌਸਲਿਆ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਹੋ।' ਕੇਕਸੀ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਪਾ, ਖੁਸ਼ ਰਹਿ।'
ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਮੇ ਕਥਿਤਂ ਵੀਰ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਾਨੁषਰੂਪਧृਤ੍। ਅਵਤੀਰ੍ਣੋ ਰਘੁਕੁਲੇ ਹਿਤਾਰ੍ਥੇਤ੍ਰ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
'ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਵੀਰ, ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿਚ ਰਘੂ ਖਾਂਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ।'
ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਭੂਤਿਂ ਦਾਤੁਂ ਵਿਭੀषਣੇ। ਵਾਲਿਨੋ ਨਿਧਨਂ ਚੈਵ ਸੇਤੁਬਂਧਂ ਚ ਸਾਗਰੇ
'ਦਸਗ੍ਰੀਵ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੇਣ, ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਉਣ ਲਈ।'
ਪੁਤ੍ਰੋ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯੈਵ ਸਰ੍ਵਂ ਸ ਚ ਕਰਿष੍ਯਤਿ। ਇਦਾਨੀਂ ਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਜ੍ਞਾਤਃ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਭਰ੍ਤृਭਾषਿਤਮ੍
'ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕਰਕੇ।'
ਸੀਤਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਭਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦੇਵਾ ਵੈ ਵਾਨਰਾਸ੍ਤਥਾ। ਗृਹਂ ਪੁਤ੍ਰ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਥਿਰਕੀਰ੍ਤਿਮਵਾਪ੍ਨੁਹਿ
'ਸੀਤਾ ਲਕਸ਼ਮੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈਂ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਵਾਨਰ ਵੀ ਹਨ। ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗੀ—ਤੂੰ ਸਦਾ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਹੋਵੀਂ।'
ਸਰਮੋਵਾਚ। ਇਹੈਵ ਵਤ੍ਸਰਂ ਪੂਰ੍ਣਮਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਸ੍ਥਿਤਾ। ਸੇਵਿਤਾ ਜਾਨਕੀ ਦੇਵ ਸੁਖਂ ਤਿष੍ਠਤਿ ਤੇ ਪ੍ਰਿਯਾ
ਸਰਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇੱਥੇ ਅਸ਼ੋਕ ਵਨ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਜਾਨਕੀ ਪੂਰਾ ਇੱਕ ਸਾਲ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ ਸੁਖ ਨਾਲ ਵੱਸ ਰਹੀ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਮਰਾਮਿ ਵੈ ਪਾਦੌ ਸੀਤਾਯਾਸ੍ਤੁ ਪਰਂਤਪ। ਕਦਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਚਿਂਤਯਾਨਾ ਤ੍ਵਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍
ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਹੀ ਸੀਤਾ ਦੇ ਚਰਨ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹਾਂ; ਦਿਨ ਰਾਤ ਸੋਚਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਕਦੋਂ ਉਹ ਦੇਵੀ ਮੁੜ ਵੇਖਾਂਗੀ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਨਾਨੀਤਾ ਜਾਨਕੀ ਤ੍ਵਿਹ। ਏਕਾਕੀ ਨੈਵ ਸ਼ੋਭੇਥਾ ਯੋषਿਤਾ ਚ ਤਯਾ ਵਿਨਾ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲਿਆਇਆ? ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਸੋਭਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਔਰਤ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ।
ਸਮੀਪੇ ਸ਼ੋਭਤੇ ਸੀਤਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਰਂਤਪ। ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਭਰਤਃ ਕੇਯਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ
ਸੀਤਾ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੋ ਕੇ ਸੋਭਾ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ। ਜਦ ਉਹ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਭਰਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ?'