ਨ ਮੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਬਹੁਮਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਹੀਨਸ੍ਯ ਰਾਘਵ। ਤਾਰਿਤੋਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸ੍ਮੀਨ੍ਦ੍ਰਸਲੋਕਤਾਮ੍
ਹੇ ਰਾਘਵ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸੁਰਗ ਦੀ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ। ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਜਾ ਪੁਤ੍ਰ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾਸਮਮਥੋ ਦਿਵ੍ਯਾਂਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਚੋਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਪੁੱਤ੍ਰ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਦਿਵ੍ਯ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ।'
ਆਹੂਯ ਜਾਨਕੀਂ ਰਾਜਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚੇਦਮੁਵਾਚ ਹ। ਨ ਚ ਮਨ੍ਯੁਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯੋ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸੁਵ੍ਰਤੇ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਚੰਗੀ ਕੁੜੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਕਦੇ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰੀਂ।'
ਖ੍ਯਾਤਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯੇਵਾਗ੍ਰ੍ਯਾ ਭਰ੍ਤੁਸ੍ਤੇ ਸ਼ੁਭਲੋਚਨੇ। ਏਵਂ ਵਦਤਿ ਰਾਮੇ ਤੁ ਪੁष੍ਪਕੇ ਚ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੇ
ਹੇ ਸੁਭ ਲੋਚਨ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਜ਼ਰੂਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਵੇਗੀ। ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ ਰਾਮ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤ੍ਰ ਯੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਵਰਾਸ੍ਤੇ ਗਤ੍ਵਾਸ਼ੁ ਵਿਭੀषਣਂ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਰਾਮਃ ਸਸੁਗ੍ਰੀਵਸ਼੍ਚਾਰਾ ਇਤ੍ਥਂ ਤਦਾऽਵਦਨ੍
ਉਥੇ ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ ਸਨ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਰਾਮ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਆ ਗਏ ਹਨ,' ਐਸਾ ਦੱਸਿਆ।
ਵਿਭੀषਣਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਮਾਗਮਨਮਂਤਿਕੇ। ਚਾਰਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਕਾਮਧਨਾਦਿਭਿਃ
ਰਾਮ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਅਲਂਕृਤ੍ਯ ਪੁਰੀਂ ਤਾਂ ਤੁ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸਚਿਵੈਃ ਸਹ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮਂ ਵਿਮਾਨਸ੍ਥਂ ਮੇਰਾਵਿਵ ਦਿਵਾਕਰਂ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਸਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਥੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਿਮਾਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੋਵੇ।
ਅष੍ਟਾਂਗਪ੍ਰਣਿਪਾਤੇਨ ਨਤ੍ਵਾ ਰਾਘਵਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਨੋਰਥਾਃ
ਅੱਠ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਨੋਕਾਮਨਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ।'
ਯਦ੍ਦृष੍ਟੌ ਦੇਵਚਰਣੌ ਜਗਦ੍ਵਂਦ੍ਯਾਵਨਿਂਦਿਤੌ। ਕृਤਃ ਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯੋਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦੀਨਾਂ ਦਿਵੌਕਸਾਂ
ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਚਰਨ ਵੇਖ ਲਏ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹਨ ਤੇ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਡਰਨ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਮਾਣਯੋਗ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਆਤ੍ਮਾਨਮਧਿਕਂ ਮਨ੍ਯੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼ਾਤ੍ਪੁਰਂਦਰਾਤ੍। ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਗृਹੇ ਦੀਪ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨੋਪਸ਼ੋਭਿਤੇ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਜਦ ਕਿ ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਦੇ ਉਸ ਚਮਕਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਉਪਵਿष੍ਟੇ ਤੁ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੇ ਅਰ੍ਘਂ ਦਤ੍ਵਾ ਵਿਭੀषਣਃ। ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਭਰਤਂ ਤਥਾ
ਜਦ ਕਕੁਤਥ ਰਾਜਾ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਰਘ ਦੇ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਭਰਤ ਨੂੰ ਵੀ ਆਖਿਆ।
ਇਹਾਗਤਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਯਦ੍ਦਾਸ੍ਯੇ ਨ ਤਦਸ੍ਤਿ ਮੇ। ਇਯਂ ਚ ਲਂਕਾ ਰਾਮੇਣ ਰਿਪੁਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਕਂਟਕਮ੍
ਇੱਥੇ ਆਏ ਰਾਮ ਲਈ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਦੇਣ ਵਾਂਗ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਲੰਕਾ ਵੀ ਰਾਮ ਨੇ, ਜੋ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹ ਬਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਹੀ ਲੈ ਲਈ।
ਹਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਾਪਕਰ੍ਮਾਣਂ ਦਤ੍ਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪੁਰੀ ਮਮ। ਇਯਂ ਪੁਰੀ ਇਮੇ ਦਾਰਾ ਅਮੀ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤਥਾ ਹ੍ਯਹਂ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਇਹ ਮੇਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਮੈਂ ਆਪ—
ਸਰ੍ਵਮੇਤਨ੍ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਮਕ੍ਸ਼ਯਮਸ੍ਤੁ ਤੇ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਕृਤਯਃ ਸਰ੍ਵਾ ਲਂਕਾਵਾਸਿਜਨਾਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਲੰਕਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾ—
ਆਜਗ੍ਮੂ ਰਾਘਵਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਕੌਤੂਹਲਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਉਕ੍ਤੋ ਵਿਭੀषਣਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਰਾਮਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਨਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਸਾਨੂੰ ਰਾਮ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਵਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।'
ਵਿਭੀषਣੇਨ ਕਥਿਤਾ ਰਾਘਵਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ। ਤੇषਾਮੁਪਾਯਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਭਰਤੋ ਰਾਮਚੋਦਿਤਃ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਬਾਰੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਰਾਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਭਰਤ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੋਹਫੇ ਲਏ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਧਨਰਤ੍ਨੌਘਸਂਚਯਂ। ਏਵਂ ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਰ੍ਯਹਂ ਰਾਮੋ ਹ੍ਯਵਸਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਲਯੇ
ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੌਲਤ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਸੰਭਾਲ ਲਏ। ਐਸੇ ਕਰਕੇ ਰਾਮ ਉਥੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਰਿਹਾ।
ਚਤੁਰ੍ਥੇਹਨਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਰਾਮੇ ਚਾਪਿ ਸਭਾਸ੍ਥਿਤੇ। ਕੇਕਸੀ ਪੁਤ੍ਰਮਾਹੇਦਂ ਰਾਮਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਜਦ ਚੌਥਾ ਦਿਨ ਆਇਆ ਤੇ ਰਾਮ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਕੇਕਸੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਪੁੱਤ੍ਰ, ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।'
ਦृष੍ਟੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮੈਃ। ਵਿष੍ਣੁਰੇष ਮਹਾਭਾਗਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਮੂਰ੍ਤਿਸ੍ਸਨਾਤਨਃ
ਉਸ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਹਨ, ਚਾਰ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਵੱਡੀ ਕismet ਵਾਲੇ।
ਸੀਤਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਮਹਾਭਾਗ ਨ ਬੁਦ੍ਧਾ ਸਾਗ੍ਰਜੇਨ ਤੇ। ਪਿਤ੍ਰਾ ਤੇ ਪੂਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਿਵਿਸਂਗਮੇ
ਸੀਤਾ ਹੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਹਨ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ! ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਿਆ ਸੀ। ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦੱਸੀ ਸੀ।
ਕੁਲੇ ਰਘੂਣਾਂ ਵੈ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯ ਤੁ। ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਰਘੂ ਖਾਂਦਾਨ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣਗੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਦਸ ਸੀਸ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਣ।
ਵਿਭੀषਣ ਉਵਾਚ। ਏਵਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਵੈ ਮਾਤਰ੍ਗृਹਾਣ ਨਵਮਂ ਵਰਮ੍। ਪਾਤ੍ਰਂ ਚਂਦਨਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਦਧਿਕ੍ਸ਼ੌਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਤੈਃ ਸਹ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮਾਂ, ਤੂੰ ਇਹੀ ਕਰ, ਨੌਵਾਂ ਵਰ ਲੈ ਲੈ। ਚੰਦਨ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਪਾਤਰ ਲੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਹੀ, ਸ਼ਹਦ ਤੇ ਚਾਵਲ ਹੋਣ।'
ਦੂਰ੍ਵਯਾਰ੍ਘਂ ਸਹ ਕੁਰੁ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਸਰਮਾਮਗ੍ਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾ ਦੇਵਕਨ੍ਯਕਾਃ
ਦੂਰਵਾ ਵਾਲਾ ਅਰਘ ਚੜਾ, ਤੇ ਰਾਜਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਚੱਲ। ਸਰਮਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵੀ ਕੁੜੀਆਂ ਵੀ ਨਾਲ ਲੈ।
ਵ੍ਰਜਸ੍ਵ ਰਾਘਵਾਭ੍ਯਾਸ਼ਂ ਤਸ੍ਮਾਦਗ੍ਰੇ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਯਤ੍ਰ ਰਾਮੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਰਾਘਵ ਦੇ ਕੋਲ ਚੱਲ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਰਾਖਸ਼ ਜਿਥੇ ਰਾਮ ਜੀ ਸਨ, ਉਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਉਤ੍ਸਾਰ੍ਯ ਦਾਨਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਰਾਮਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸਮਾਗਤਾਨ੍। ਸਭਾਂ ਤਾਂ ਵਿਮਲਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਮਂ ਸ੍ਵਾਭਿਮੁਖੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਏ ਸਨ, ਉਥੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਸਭਾ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਵਿਭੀषਣ ਉਵਾਚ। ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯਂ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਦੇਵ ਵਦਤਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਕੁਂਭਕਰ੍ਣਂ ਯਾ ਚ ਮਾਂ ਚਾਪ੍ਯਜੀਜਨਤ੍
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਜੋ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ! ਜਿਸ ਨੇ ਦਸਗ੍ਰੀਵ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ—'
ਇਯਂ ਸਾ ਦੇਵਮਾਤਾ ਨਃ ਪਾਦੌ ਤੇ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਤਿ। ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਤ੍ਵਂ ਕृਪਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦਾਤੁ ਮਰ੍ਹਸਿ1.38.
'ਇਹ ਸਾਡੀ ਦੇਵੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ।'
ਰਾਮ ਉਵਾਚ। ਅਹਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਮੀਪਂ ਤੁ ਮਾਤृਦਰ੍ਸ਼ਨਕਾਂਕ੍ਸ਼ਯਾ। ਗਮਿष੍ਯੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਂਦ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਾਹਿ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ! ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਜਲਦੀ ਚੱਲ।'
ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਤੁ ਤਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਚ ਵਰਾਸਨਾਤ੍। ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਚਾਂਜਲਿਮਾਧਾਯ ਪ੍ਰਣਾਮਮਕਰੋਦ੍ਵਿਭੁਃ
ਉਹ ਗੱਲ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ, ਚੰਗੀ ਅਸਥਾਨ ਤੋਂ ਉੱਠ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਅਭਿਵਾਦਯੇਹਂ ਭਵਤੀਂ ਮਾਤਾ ਭਵਸਿ ਧਰ੍ਮਤਃ। ਮਹਤਾ ਤਪਸਾ ਚਾਪਿ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਵਿਵਿਧੇਨ ਚ
'ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਹੋ, ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਤਪ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੁੰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਵੀ।'