ਲਂਬੇਦਧਃਸ਼ਿਰਾ ਯਸ੍ਤੁ ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਂ ਨਰਃ । ਮਾਸਮੇਕਂ ਤੁ ਗਂਗਾਂਭਃ ਸੇਵਤੇ ਯੋ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਥੱਲੇ ਲਟਕਾ ਕੇ ਰਹੇ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੋਰਨਾਮਯਮ੍ । ਇਯਂ ਵੇਣੀਸਮਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਪਾਪਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੇਣੀ ਸਚਮੁਚ ਪਵਿੱਤਰ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਮਰਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਬਾਲਹਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਸ ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਤੀਰ੍ਥਰਾਜੋ ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਹਿ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਬੱਚਾ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਯਾਗ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਹੀ ਦੁਲਭ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਰ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵੈਕੁਂਠੇ ਸਤ੍ਵਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਪ੍ਰਿਯਾਪ੍ਰਿਯੇ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮੌ ਨ ਵਿਂਦਤਿ
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਤੁਰੰਤ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਨਾ ਪਿਆਰੇ-ਅਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਧਰਮ-ਅਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਤੁ ਗਂਗਾਯਾਂ ਮਹਾਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਂਗਾਗਂਗੇਤਿ ਯੋ ਬ੍ਰੂਯਾਦ੍ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤੈਰਪਿ । ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ 'ਗੰਗਾ, ਗੰਗਾ' ਕਹੇ, ਚਾਹੇ ਸੈਂਕੜੇ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਚੈਵ ਗੋਘ੍ਨੋ ਵਾ ਸੁਰਾਪੀ ਬਾਲਘਾਤਕਃ । ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਦਿਵਂ ਯਾਤਿ ਚ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਚਾਹੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ, ਗਊ-ਹੱਤਿਆ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਬੱਚਾ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਲਦੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਮਾਧਵਸ੍ਯਾਥ ਵਰਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਥਾ । ਵੇਣ੍ਯਾਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣੋ ਵੈਕੁਂਠਂ ਪ੍ਰਤਿ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਮਾਧਵ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਵੇਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਵੈਕੁੰਠ ਵੱਲ ਤੁਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਦਿਤੇ ਚ ਯਥਾ ਸੂਰ੍ਯੇ ਵਿਲਯਂ ਯਾਤਿ ਵੈ ਤਮਃ । ਤਥੈਵ ਤਸ੍ਯਾਂ ਪਾਪਾਨਿ ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਸਿਰਫ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗਂਗਾਦ੍ਵਾਰੇ ਕੁਸ਼ਾਵਰ੍ਤੇ ਗਲ੍ਲਿਕੇ(ਬਿਲ੍ਵਕੇ?) ਨੀਲਪਰ੍ਵਤੇ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਕਨਖਲੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਗੰਗਾਦਵਾਰ, ਕੁਸ਼ਾਵਰਤ, ਗੱਲਿਕਾ (ਬਿਲਵਕਾ?), ਨੀਲਪਹਾੜ ਜਾਂ ਕਨਖਲ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਗਂਗਾਸ੍ਨਾਯੀ ਪੁਨਃਪੁਨਃ । ਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਭੋ ਰਾਜਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਕਿਲ੍ਬਿषਾਦਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਚਾਸ਼੍ਵਮੇਧਕਃ । ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਃ ਸਰ੍ਵਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਨਦੀ ਭਾਗੀਰਥੀ ਸਦਾ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ; ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ਵਮੇਧ; ਸਾਰੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ਵੱਥ; ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀਰਥੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਤਮ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਮੁਤ੍ਤਰਖਂਡੇ ਉਮਾਪਤਿਨਾਰਦਸਂਵਾਦੇ ਗਂਗਾਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂਨਾਮੈਕਾਸ਼ੀਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਦਮਾ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰਖੰਡ ਵਿੱਚ ਉਮਾਪਤੀ ਤੇ ਨਾਰਦ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ 'ਗੰਗਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ' ਨਾਮਕ ਇਕੱਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਪਚਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਸੰਹਿਤਾ ਹੈ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਵੈ ਚੈਤ੍ਰਮਾਸੇ ਤੁ ਕਾਰ੍ਯੋ ਦਮਨਕੋਤ੍ਸਵਃ । ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਤੁ ਤਥਾ ਸਮ੍ਯਗ੍ਵਿਧਿਃ ਕਾਰ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਸ ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਦਮਨਕ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵੈष੍ਣਵੈਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪੁਣ੍ਯੋ ਜਨਤਾਨਂਦਵਰ੍ਦ੍ਧਨਃ । ਦੇਵਾਨਂਦਸਮੁਦ੍ਭੂਤਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਦਮਨਮਂਜਰੀ
ਵੈਸ਼ਨਵ ਭਗਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤਿਉਹਾਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਦਮਨਕ ਦੀ ਦਿਵਯ ਮੰਜਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।
ਨਿਵੇਦ੍ਯਾ ਵੈष੍ਣਵੈਰ੍ਭਕ੍ਤੈਃ ਸਰ੍ਵਪੂਜਾਫਲੇਪ੍ਸੁਭਿਃ । ਚੈਤ੍ਰੇ ਤੁ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ੇ ਤੁ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਨਗਨਂਦਿਨਿ
ਇਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਭਗਤਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਫਲ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਚੈਤ੍ਰ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਹੇ ਨਾਗਾਨੰਦਿਨੀ, ਅਰਪਿਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕਾਰਯੇਤ੍ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਹੋਤ੍ਸਵਮਨਾਸ੍ਤਥਾ । ਤਤ੍ਰਾਦੌ ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਗਤ੍ਵਾ ਆਰਾਮਂ ਪ੍ਰਤਿ ਚਾਨਘੇ
ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤਾ, ਆਪ ਹੀ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗੁਰ੍ਵਾਜ੍ਞਯਾ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪੂਜਨਂ ਰਤਿਨਾ ਸਹ । ਕਾਮਦੇਵ ਨਮਸ੍ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਮੋਹਨਕਾਰਕ
ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ: 'ਹੇ ਕਾਮਦੇਵ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।'
ਵਿष੍ਣੋਰਰ੍ਥੇ ਵਿਚੇष੍ਯਾਮਿ ਕृਪਾਂ ਕੁਰੁ ਮਮੋਪਰਿ । ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਨਿਰ੍ਘੋषੈਰਾਨੇਤਵ੍ਯੋ ਗृਹਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲਈ ਮੈਂ ਖੋਜ ਕਰਾਂਗਾ; ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ। ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਦਯਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਿ ਹ੍ਯਧਿਵਾਸਨਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪੂਜਨਂ ਤਤ੍ਰ ਰਾਤ੍ਰੌ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੁ ਵੈष੍ਣਵੈਃ
ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਪਹਿਲਾਂ ਅਧਿਵਾਸਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵੈਸ਼ਣਵ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਮਗ੍ਰਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤੋਭਦ੍ਰ ਮਂਡਲਮ੍ । ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਰਤਿਨਾ ਸਹ ਤਤ੍ਰ ਵੈ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚੌਕ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਭਦਰਾ ਮੰਡਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ; ਉਥੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ।
ਆਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਸ਼੍ਵੇਤਵਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਦਮਨਂ ਸ੍ਥਾਪਯੇਦ੍ਬੁਧਃ । ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਪੂਜਨਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵੈष੍ਣਵੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮੈਃ
ਸਫੈਦ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਦਮਨਾ ਪੌਦਾ ਰੱਖੇ; ਉਥੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਦੁਜਾ ਜਨ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਲੀਂ ਕਾਮਦੇਵਾਯ ਨਮੋ ਹ੍ਰੀਂ ਰਤ੍ਯੈ ਚ ਤਥਾ ਨਮਃ । ਏਂਦ੍ਰ੍ਯਾਦਿ ਦਿਸ਼ਿ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਕਂਦਰ੍ਪ੍ਪਂ ਪੂਜਯੇਦ੍ਬੁਧਃ
ਕਲੀਮ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹਰੀਮ ਰਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਕੰਦਰਪ ਨੂੰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਗਂਧਂ ਪੁष੍ਪਂ ਤਥਾ ਧੂਪਂ ਦੀਪਮਾਰਾਰ੍ਤਿਕਂ ਤਥਾ । ਰਾਤ੍ਰੌ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਿਧਿਨਾਤ੍ਰ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਿ
ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵਾ ਤੇ ਆਰਤੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਹੇ ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਰਾਣੀ, ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮਦਨਾਯ ਨਮ ਇਤਿ ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾਮ੍ । ਮਨ੍ਮਥਾਯ ਨਮ ਇਤਿ ਆਗ੍ਨ੍ਯੇਯ੍ਯਾਮ੍ । ਕਂਦਰ੍ਪਾਯ ਨਮ ਇਤਿ ਯਾਮ੍ਯੇ । ਅਨਂਗਾਯ ਨਮ ਇਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ੋਦਿਸ਼ਿ । ਭਸ੍ਮਸ਼ਰੀਰਾਯ ਨਮਃ ਇਤਿ ਵਾਰੁਣ੍ਯਾਮ੍ । ਸ੍ਮਰਾਯ ਨਮ ਇਤਿ ਵਾਯਵ੍ਯਾਮ੍ । ਈਸ਼੍ਵਰਾਯ ਨਮਃ ਇਤਿ ਕੌਬੇਰ੍ਯਾਮ੍ । ਪੁष੍ਪਬਾਣਾਯ ਨਮਃ ਇਤਿ ਈਸ਼ਾਨ੍ਯਾਮ੍ । ਚਤੁਰ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਚ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਪੂਜਨਂ ਤਤ੍ਰ ਕਾਰਯੇਤ੍ । ਪੂਜਿਤੇ ਕੇਸ਼ਵੇ ਚਾਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸੁਪੂਜਿਤਾਃ
ਅਕ੍ਸ਼ਤਗਂਧ ਧੂਪਦੀਪੈਰ੍ਨੈਵੇਦ੍ਯੈਸ੍ਤਾਂਬੂਲੈਸ਼੍ਚ ਦਮਨਕਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ । ਤਤ੍ਪੁਰੁषਾਯ ਵਿਦ੍ਮਹੇ ਕਾਮਦੇਵਾਯ ਧੀਮਹਿ । ਤਨ੍ਨੋऽਨਂਗਃ ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਤ੍ । ਇਤਿ ਵੈ ਕਾਮਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾ ਅष੍ਟੋਤ੍ਤਰਸ਼ਤਵਾਰਂ ਤਂ ਦਮਨਕਂ ਅਭਿਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਨਮਸ੍ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ । ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਪੁष੍ਪਬਾਣਾਯ ਜਗਦਾਹ੍ਲਾਦਕਾਰਿਣੇ । ਮਨ੍ਮਥਾਯ ਜਗਨ੍ਨੇਤ੍ਰੇ ਰਤਿਪ੍ਰੀਤਿਕਰਾਯ ਚ
ਦੇਵਦੇਵ ਨਮਸ੍ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਸ਼੍ਰੀਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ । ਰਤਿਪਤੇ ਨਮਸ੍ਤੇਸ੍ਤੁ ਨਮਸ੍ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਮਂਡਨ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਸ਼੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਰਤੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਿੰਗਾਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਸ੍ਤੇਸ੍ਤੁ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਸਰ੍ਵਬੀਜ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ । ਏਤੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਰ੍ਮਂਤ੍ਰੈਰਾਗਮੋਕ੍ਤੈਰ੍ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਾਰੇ ਬੀਜਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਆਗਮਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਹੋਏ।
ਪੂਜਨੀਯਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਸਹ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਤਤੋ ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਜਾਗਰਂ ਕਾਰਯੇਦ੍ਬੁਧਃ
ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਾਲ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਜਤਨ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਨਿਵੇਦਨ ਕਰਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਜਾਗਰਣ ਕਰੇ।
ਦੇਵਦੇਵ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਵਾਂਚ੍ਛਿਤਾਰ੍ਥਪ੍ਰਦਾਯਕ । ਹृਤ੍ਸ੍ਥਾਨ੍ਪੂਰਯ ਮੇ ਵਿष੍ਣੋ ਕਾਮਾਨ੍ਕਾਮੇਸ਼੍ਵਰੀਪ੍ਰਿਯ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇੱਛਤ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਮੇਰਾ ਹਿਰਦਾ ਭਰ ਦੇ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਕਾਮੇਸ਼ਵਰੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ।
ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ 'ਮਦਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ', ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ 'ਮਨਮਥ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ', ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ 'ਕੰਦਰਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ', ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ 'ਅਨੰਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ', ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ 'ਭਸਮ-ਸ਼ਰੀਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ', ਉੱਤਰ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ 'ਸਮਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ', ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ 'ਈਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ', ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ 'ਫੁੱਲ-ਬਾਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ'। ਚੌਂਹ ਪਾਸੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਸੁਗੰਧ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਨੈਵੇਦ, ਤੇ ਪਾਨ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਦਮਨਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, 'ਅਸੀਂ ਉਸ ਪਰਮਪੁਰਖ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਧਿਆਉਂਦੇ ਹਾਂ; ਅਨੰਗ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਵੇ'। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਮ-ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਦਮਨਾ ਪੌਦੇ ਉੱਤੇ ਅਠ ਸੌ ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕਰਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ: 'ਫੁੱਲ-ਬਾਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ; ਮਨਮਥ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਅੱਖ ਹੈ, ਤੇ ਰਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤਿ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।'