ਪ੍ਰਥਮੇ ਦਿਵਸੇ ਬਦ੍ਧੋ ਯੋਜਨਾਨਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼। ਦ੍ਵਿਤੀਯੇਹਨਿ षਟ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਤृਤੀਯੇਰ੍ਧਸ਼ਤਂ ਤਥਾ
ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਚੌਦਾਂ ਯੋਜਨ ਪੁਲ ਬਣਿਆ, ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਛੱਤੀ, ਤੇ ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਪੰਜਾਹ।
ਇਯਂ ਸਾ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਲਂਕਾ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪ੍ਰਾਕਾਰਤੋਰਣਾ। ਅਵਰੋਧੋ ਮਹਾਨਤ੍ਰ ਕृਤੋ ਵਾਨਰਸਤ੍ਤਮੈਃ
ਇਹ ਲੰਕਾ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬੁਰਜਾਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਦਿਸ ਰਹੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠਾਂ ਵਲੋਂ ਵੱਡਾ ਘੇਰਾ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਅਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਚੈਤ੍ਰਾਸ਼ੁਕ੍ਲਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਿ। ਅष੍ਟਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਦ੍ਦਿਨਂ ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਰਾਵਣੋ ਹਤਃ
ਇੱਥੇ ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਇੱਥੇ ਅਠਤਾਲੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਅਤ੍ਰ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤੋ ਨੀਲੇਨ ਹਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਂਗਵਃ। ਹਨੂਮਤਾ ਚ ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਹ੍ਯਤ੍ਰੈਵ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਇੱਥੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੂੰ ਨੀਲ ਨੇ ਮਾਰਿਆ। ਤੇ ਇੱਥੇ ਹੀ ਧੂਮਰਾਕਸ਼ ਨੂੰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਢੇਰ ਕੀਤਾ।
ਮਹੋਦਰਾਤਿਕਾਯੌ ਚ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਅਤ੍ਰੈਵ ਮੇ ਕੁਂਭਕਰ੍ਣੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨੇਂਦ੍ਰਜਿਤ੍ਤਥਾ
ਮਹੋਦਰ ਤੇ ਅਤਿਕਾਇਆ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਇੱਥੇ ਮਾਰਿਆ। ਇੱਥੇ ਹੀ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਕੁੰਭਕਰਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਜਿੱਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਮਯਾ ਚਾਤ੍ਰ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਹਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਂਗਵਃ। ਅਤ੍ਰ ਸਂਭਾषਿਤੁਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ
ਤੇ ਇੱਥੇ ਹੀ ਮੈਂ ਆਪ ਦਸ਼ਮੁਖ ਰਾਵਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਮਾਰਿਆ। ਇੱਥੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਗੱਲ ਕਰਨ ਆਏ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਸਹਿਤੋ ਦੇਵਃ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਰ੍ਵृषਧ੍ਵਜਃ। ਮਹੇਂਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾਃ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸਗਂਧਰ੍ਵਾਸ੍ਸ ਕਿਂਨਰਾਃ
ਇੱਥੇ ਪਾਰਵਤੀ ਸਮੇਤ ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ, ਵੱਛ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਆਏ। ਮਹਿੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਵੀ ਆਏ।
ਪਿਤਾ ਮੇ ਚ ਸਮਾਯਾਤੋ ਮਹਾਰਾਜਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਾਤ੍। ਵृਤਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਸਂਘੈਰ੍ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਗਣੈਸ੍ਤਥਾ
ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਤ੍ਰਿਵਿਸ਼ਟਪ ਦੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਇੱਥੇ ਆਏ। ਉਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤੇषਾਂ ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਜਾਨਕੀ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਮਿਚ੍ਛਤਾ। ਉਕ੍ਤਾ ਸੀਤਾ ਹਵ੍ਯਵਾਹਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਮਾਗਤਾ
ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, "ਹੇ ਸੀਤਾ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਖ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ।"
ਲਂਕਾਧਿਪੈਃ ਸੁਰੈਰ੍ਦृष੍ਟਾ ਗृਹੀਤਾ ਪਿਤृਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਅਥਾਪ੍ਯੁਕ੍ਤੋਥ ਰਾਜ੍ਞਾਹਮਯੋਧ੍ਯਾਂ ਗਚ੍ਛ ਪੁਤ੍ਰਕਮ੍
ਲੰਕਾ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੇਖੀ ਤੇ ਲਏ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਅਯੋਧਿਆ ਨੂੰ ਜਾ।"
ਨ ਮੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਬਹੁਮਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਹੀਨਸ੍ਯ ਰਾਘਵ। ਤਾਰਿਤੋਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸ੍ਮੀਨ੍ਦ੍ਰਸਲੋਕਤਾਮ੍
ਹੇ ਰਾਘਵ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸੁਰਗ ਦੀ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ। ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਜਾ ਪੁਤ੍ਰ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾਸਮਮਥੋ ਦਿਵ੍ਯਾਂਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਚੋਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਪੁੱਤ੍ਰ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਦਿਵ੍ਯ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ।'
ਆਹੂਯ ਜਾਨਕੀਂ ਰਾਜਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚੇਦਮੁਵਾਚ ਹ। ਨ ਚ ਮਨ੍ਯੁਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯੋ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸੁਵ੍ਰਤੇ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਚੰਗੀ ਕੁੜੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਕਦੇ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰੀਂ।'
ਖ੍ਯਾਤਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯੇਵਾਗ੍ਰ੍ਯਾ ਭਰ੍ਤੁਸ੍ਤੇ ਸ਼ੁਭਲੋਚਨੇ। ਏਵਂ ਵਦਤਿ ਰਾਮੇ ਤੁ ਪੁष੍ਪਕੇ ਚ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੇ
ਹੇ ਸੁਭ ਲੋਚਨ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਜ਼ਰੂਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਵੇਗੀ। ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ ਰਾਮ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤ੍ਰ ਯੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਵਰਾਸ੍ਤੇ ਗਤ੍ਵਾਸ਼ੁ ਵਿਭੀषਣਂ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਰਾਮਃ ਸਸੁਗ੍ਰੀਵਸ਼੍ਚਾਰਾ ਇਤ੍ਥਂ ਤਦਾऽਵਦਨ੍
ਉਥੇ ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ ਸਨ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਰਾਮ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਆ ਗਏ ਹਨ,' ਐਸਾ ਦੱਸਿਆ।
ਵਿਭੀषਣਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਮਾਗਮਨਮਂਤਿਕੇ। ਚਾਰਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਕਾਮਧਨਾਦਿਭਿਃ
ਰਾਮ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਅਲਂਕृਤ੍ਯ ਪੁਰੀਂ ਤਾਂ ਤੁ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸਚਿਵੈਃ ਸਹ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮਂ ਵਿਮਾਨਸ੍ਥਂ ਮੇਰਾਵਿਵ ਦਿਵਾਕਰਂ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਸਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਥੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਿਮਾਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੋਵੇ।
ਅष੍ਟਾਂਗਪ੍ਰਣਿਪਾਤੇਨ ਨਤ੍ਵਾ ਰਾਘਵਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਨੋਰਥਾਃ
ਅੱਠ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਨੋਕਾਮਨਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ।'
ਯਦ੍ਦृष੍ਟੌ ਦੇਵਚਰਣੌ ਜਗਦ੍ਵਂਦ੍ਯਾਵਨਿਂਦਿਤੌ। ਕृਤਃ ਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯੋਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦੀਨਾਂ ਦਿਵੌਕਸਾਂ
ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਚਰਨ ਵੇਖ ਲਏ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹਨ ਤੇ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਡਰਨ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਮਾਣਯੋਗ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਆਤ੍ਮਾਨਮਧਿਕਂ ਮਨ੍ਯੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼ਾਤ੍ਪੁਰਂਦਰਾਤ੍। ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਗृਹੇ ਦੀਪ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨੋਪਸ਼ੋਭਿਤੇ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਜਦ ਕਿ ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਦੇ ਉਸ ਚਮਕਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਉਪਵਿष੍ਟੇ ਤੁ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੇ ਅਰ੍ਘਂ ਦਤ੍ਵਾ ਵਿਭੀषਣਃ। ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਭਰਤਂ ਤਥਾ
ਜਦ ਕਕੁਤਥ ਰਾਜਾ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਰਘ ਦੇ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਭਰਤ ਨੂੰ ਵੀ ਆਖਿਆ।
ਇਹਾਗਤਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਯਦ੍ਦਾਸ੍ਯੇ ਨ ਤਦਸ੍ਤਿ ਮੇ। ਇਯਂ ਚ ਲਂਕਾ ਰਾਮੇਣ ਰਿਪੁਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਕਂਟਕਮ੍
ਇੱਥੇ ਆਏ ਰਾਮ ਲਈ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਦੇਣ ਵਾਂਗ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਲੰਕਾ ਵੀ ਰਾਮ ਨੇ, ਜੋ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹ ਬਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਹੀ ਲੈ ਲਈ।
ਹਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਾਪਕਰ੍ਮਾਣਂ ਦਤ੍ਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪੁਰੀ ਮਮ। ਇਯਂ ਪੁਰੀ ਇਮੇ ਦਾਰਾ ਅਮੀ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤਥਾ ਹ੍ਯਹਂ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਇਹ ਮੇਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਮੈਂ ਆਪ—
ਸਰ੍ਵਮੇਤਨ੍ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਮਕ੍ਸ਼ਯਮਸ੍ਤੁ ਤੇ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਕृਤਯਃ ਸਰ੍ਵਾ ਲਂਕਾਵਾਸਿਜਨਾਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਲੰਕਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾ—
ਆਜਗ੍ਮੂ ਰਾਘਵਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਕੌਤੂਹਲਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਉਕ੍ਤੋ ਵਿਭੀषਣਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਰਾਮਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਨਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਸਾਨੂੰ ਰਾਮ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਵਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।'
ਵਿਭੀषਣੇਨ ਕਥਿਤਾ ਰਾਘਵਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ। ਤੇषਾਮੁਪਾਯਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਭਰਤੋ ਰਾਮਚੋਦਿਤਃ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਬਾਰੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਰਾਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਭਰਤ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੋਹਫੇ ਲਏ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਧਨਰਤ੍ਨੌਘਸਂਚਯਂ। ਏਵਂ ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਰ੍ਯਹਂ ਰਾਮੋ ਹ੍ਯਵਸਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਲਯੇ
ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੌਲਤ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਸੰਭਾਲ ਲਏ। ਐਸੇ ਕਰਕੇ ਰਾਮ ਉਥੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਰਿਹਾ।
ਚਤੁਰ੍ਥੇਹਨਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਰਾਮੇ ਚਾਪਿ ਸਭਾਸ੍ਥਿਤੇ। ਕੇਕਸੀ ਪੁਤ੍ਰਮਾਹੇਦਂ ਰਾਮਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਜਦ ਚੌਥਾ ਦਿਨ ਆਇਆ ਤੇ ਰਾਮ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਕੇਕਸੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਪੁੱਤ੍ਰ, ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।'
ਦृष੍ਟੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮੈਃ। ਵਿष੍ਣੁਰੇष ਮਹਾਭਾਗਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਮੂਰ੍ਤਿਸ੍ਸਨਾਤਨਃ
ਉਸ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਹਨ, ਚਾਰ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਵੱਡੀ ਕismet ਵਾਲੇ।
ਸੀਤਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਮਹਾਭਾਗ ਨ ਬੁਦ੍ਧਾ ਸਾਗ੍ਰਜੇਨ ਤੇ। ਪਿਤ੍ਰਾ ਤੇ ਪੂਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਿਵਿਸਂਗਮੇ
ਸੀਤਾ ਹੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਹਨ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ! ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਿਆ ਸੀ। ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦੱਸੀ ਸੀ।