ਗਮਿष੍ਯੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਦੇਵ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤਤ੍ਰ ਵਿਭੀषਣਮ੍। ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣੈਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਗਚ੍ਛਸ੍ਵੇਤ੍ਯਾਹ ਰਾਘਵਃ
'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਂ ਉਥੇ ਰਾਖਸ਼ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਜਾਵਾਂਗਾ,' ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਘਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਾ।'
ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਰਾਘਵੌ ਤੌ ਚ ਪੁष੍ਪਕੇ ਤੁ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ। ਤਾਵਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵਿਮਾਨਂ ਤੁ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰਂ ਤਟਮ੍
ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਅਤੇ ਦੋ ਰਾਘਵ, ਤਿੰਨੇ ਪੁਸ਼ਪਕ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਵਿਮਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭਰਤਂ ਰਾਮੋ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਮੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਸਚਿਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਜੀਵਿਤਾਰ੍ਥੇ ਵਿਭੀषਣਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਭਰਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇੱਥੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਆਪਣੇ ਚਾਰ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ।"
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਲਂਕਾਰਾਜ੍ਯੇਭਿषੇਚਿਤਃ। ਅਤ੍ਰ ਚਾਹਂ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਰੇਪਾਰੇ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤ੍ਰ੍ਯਹਮ੍
ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵਲੋਂ ਲੰਕਾ ਦਾ ਰਾਜ ਅਰਪਣ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਇੱਥੇ ਆਇਆ। ਤੇ ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਰਲੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਰਿਹਾ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦਾਸ੍ਯਤੇ ਮੇऽਸੌ ਜ੍ਞਾਤਿਕਾਰ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਤਾਵਨ੍ਨ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਮਹ੍ਯਂ ਦਤ੍ਤਮੇਤੇਨ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਨ੍
ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਵੇਗਾ, ਮੇਰਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਫਰਜ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਤਤਃ ਕੋਪਃ ਸੁਮਦ੍ਭੂਤਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਥੇਹਨਿ ਰਾਘਵ। ਧਨੁਰਾਯਮ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਦਿਵ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਕਰੇ ਧृਤਮ੍
ਫਿਰ ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਘਵ। ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਂ ਸ਼ਰਣਾਨ੍ਵੇषੀ ਭੀਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣਾਨੁਨੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਂ ਰਾਘਵ ਤ੍ਵਯਾ
ਮੈਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਓਟ ਲੈ ਲਿਆ। ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਮਨਾਉਣ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮਨ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੇ ਰਾਘਵ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇਵੀਂ।
ਤਤੋ ਮਯੋਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਸ਼ਰੋ ਮਰੁਦੇਸ਼ੇ ਹ੍ਯਪਾਕृਤਃ। ਤਤਸ੍ਸਮੁਦ੍ਰਰਾਜੇਨ ਭृਸ਼ਂ ਵਿਨਯਸ਼ਾਲਿਨਾ
ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਤੀਰ ਮਰੂ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਲ ਮੋੜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਿਮਰ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਉਕ੍ਤੋਹਂ ਸੇਤੁਬਂਧੇਨ ਲਂਕਾਂ ਤ੍ਵਂ ਵ੍ਰਜ ਰਾਘਵ। ਲਂਘਯਿਤ੍ਵਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਵਾਰਿਪੂਰ੍ਣਂ ਮਹੋਦਧਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਪੁਲ ਬਣਾ ਕੇ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਜਾ, ਹੇ ਰਾਘਵ। ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ।"
ਏष ਸੇਤੁਰ੍ਮਯਾ ਬਦ੍ਧਃ ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਵਰੁਣਾਲਯੇ। ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਦਿਨੈਃ ਸਮਾਪ੍ਤਿਂ ਵੈ ਨੀਤੋ ਵਾਨਰਸਤ੍ਤਮੈਃ
"ਇਹ ਪੁਲ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਤੇ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਮੁਕੰਮਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।"
ਪ੍ਰਥਮੇ ਦਿਵਸੇ ਬਦ੍ਧੋ ਯੋਜਨਾਨਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼। ਦ੍ਵਿਤੀਯੇਹਨਿ षਟ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਤृਤੀਯੇਰ੍ਧਸ਼ਤਂ ਤਥਾ
ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਚੌਦਾਂ ਯੋਜਨ ਪੁਲ ਬਣਿਆ, ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਛੱਤੀ, ਤੇ ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਪੰਜਾਹ।
ਇਯਂ ਸਾ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਲਂਕਾ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪ੍ਰਾਕਾਰਤੋਰਣਾ। ਅਵਰੋਧੋ ਮਹਾਨਤ੍ਰ ਕृਤੋ ਵਾਨਰਸਤ੍ਤਮੈਃ
ਇਹ ਲੰਕਾ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬੁਰਜਾਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਦਿਸ ਰਹੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠਾਂ ਵਲੋਂ ਵੱਡਾ ਘੇਰਾ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਅਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਚੈਤ੍ਰਾਸ਼ੁਕ੍ਲਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਿ। ਅष੍ਟਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਦ੍ਦਿਨਂ ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਰਾਵਣੋ ਹਤਃ
ਇੱਥੇ ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਇੱਥੇ ਅਠਤਾਲੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਅਤ੍ਰ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤੋ ਨੀਲੇਨ ਹਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਂਗਵਃ। ਹਨੂਮਤਾ ਚ ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਹ੍ਯਤ੍ਰੈਵ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਇੱਥੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੂੰ ਨੀਲ ਨੇ ਮਾਰਿਆ। ਤੇ ਇੱਥੇ ਹੀ ਧੂਮਰਾਕਸ਼ ਨੂੰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਢੇਰ ਕੀਤਾ।
ਮਹੋਦਰਾਤਿਕਾਯੌ ਚ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਅਤ੍ਰੈਵ ਮੇ ਕੁਂਭਕਰ੍ਣੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨੇਂਦ੍ਰਜਿਤ੍ਤਥਾ
ਮਹੋਦਰ ਤੇ ਅਤਿਕਾਇਆ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਇੱਥੇ ਮਾਰਿਆ। ਇੱਥੇ ਹੀ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਕੁੰਭਕਰਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਜਿੱਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਮਯਾ ਚਾਤ੍ਰ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਹਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਂਗਵਃ। ਅਤ੍ਰ ਸਂਭਾषਿਤੁਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ
ਤੇ ਇੱਥੇ ਹੀ ਮੈਂ ਆਪ ਦਸ਼ਮੁਖ ਰਾਵਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਮਾਰਿਆ। ਇੱਥੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਗੱਲ ਕਰਨ ਆਏ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਸਹਿਤੋ ਦੇਵਃ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਰ੍ਵृषਧ੍ਵਜਃ। ਮਹੇਂਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾਃ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸਗਂਧਰ੍ਵਾਸ੍ਸ ਕਿਂਨਰਾਃ
ਇੱਥੇ ਪਾਰਵਤੀ ਸਮੇਤ ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ, ਵੱਛ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਆਏ। ਮਹਿੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਵੀ ਆਏ।
ਪਿਤਾ ਮੇ ਚ ਸਮਾਯਾਤੋ ਮਹਾਰਾਜਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਾਤ੍। ਵृਤਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਸਂਘੈਰ੍ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਗਣੈਸ੍ਤਥਾ
ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਤ੍ਰਿਵਿਸ਼ਟਪ ਦੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਇੱਥੇ ਆਏ। ਉਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤੇषਾਂ ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਜਾਨਕੀ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਮਿਚ੍ਛਤਾ। ਉਕ੍ਤਾ ਸੀਤਾ ਹਵ੍ਯਵਾਹਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਮਾਗਤਾ
ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, "ਹੇ ਸੀਤਾ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਖ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ।"
ਲਂਕਾਧਿਪੈਃ ਸੁਰੈਰ੍ਦृष੍ਟਾ ਗृਹੀਤਾ ਪਿਤृਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਅਥਾਪ੍ਯੁਕ੍ਤੋਥ ਰਾਜ੍ਞਾਹਮਯੋਧ੍ਯਾਂ ਗਚ੍ਛ ਪੁਤ੍ਰਕਮ੍
ਲੰਕਾ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੇਖੀ ਤੇ ਲਏ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਅਯੋਧਿਆ ਨੂੰ ਜਾ।"
ਨ ਮੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਬਹੁਮਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਹੀਨਸ੍ਯ ਰਾਘਵ। ਤਾਰਿਤੋਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸ੍ਮੀਨ੍ਦ੍ਰਸਲੋਕਤਾਮ੍
ਹੇ ਰਾਘਵ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸੁਰਗ ਦੀ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ। ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਜਾ ਪੁਤ੍ਰ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾਸਮਮਥੋ ਦਿਵ੍ਯਾਂਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਚੋਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਪੁੱਤ੍ਰ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਦਿਵ੍ਯ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ।'
ਆਹੂਯ ਜਾਨਕੀਂ ਰਾਜਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚੇਦਮੁਵਾਚ ਹ। ਨ ਚ ਮਨ੍ਯੁਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯੋ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸੁਵ੍ਰਤੇ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਚੰਗੀ ਕੁੜੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਕਦੇ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰੀਂ।'
ਖ੍ਯਾਤਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯੇਵਾਗ੍ਰ੍ਯਾ ਭਰ੍ਤੁਸ੍ਤੇ ਸ਼ੁਭਲੋਚਨੇ। ਏਵਂ ਵਦਤਿ ਰਾਮੇ ਤੁ ਪੁष੍ਪਕੇ ਚ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੇ
ਹੇ ਸੁਭ ਲੋਚਨ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਜ਼ਰੂਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਵੇਗੀ। ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ ਰਾਮ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤ੍ਰ ਯੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਵਰਾਸ੍ਤੇ ਗਤ੍ਵਾਸ਼ੁ ਵਿਭੀषਣਂ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਰਾਮਃ ਸਸੁਗ੍ਰੀਵਸ਼੍ਚਾਰਾ ਇਤ੍ਥਂ ਤਦਾऽਵਦਨ੍
ਉਥੇ ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ ਸਨ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਰਾਮ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਆ ਗਏ ਹਨ,' ਐਸਾ ਦੱਸਿਆ।
ਵਿਭੀषਣਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਮਾਗਮਨਮਂਤਿਕੇ। ਚਾਰਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਕਾਮਧਨਾਦਿਭਿਃ
ਰਾਮ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਅਲਂਕृਤ੍ਯ ਪੁਰੀਂ ਤਾਂ ਤੁ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸਚਿਵੈਃ ਸਹ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮਂ ਵਿਮਾਨਸ੍ਥਂ ਮੇਰਾਵਿਵ ਦਿਵਾਕਰਂ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਸਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਥੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਿਮਾਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੋਵੇ।
ਅष੍ਟਾਂਗਪ੍ਰਣਿਪਾਤੇਨ ਨਤ੍ਵਾ ਰਾਘਵਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਨੋਰਥਾਃ
ਅੱਠ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਨੋਕਾਮਨਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ।'
ਯਦ੍ਦृष੍ਟੌ ਦੇਵਚਰਣੌ ਜਗਦ੍ਵਂਦ੍ਯਾਵਨਿਂਦਿਤੌ। ਕृਤਃ ਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯੋਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦੀਨਾਂ ਦਿਵੌਕਸਾਂ
ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਚਰਨ ਵੇਖ ਲਏ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹਨ ਤੇ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਡਰਨ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਮਾਣਯੋਗ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਆਤ੍ਮਾਨਮਧਿਕਂ ਮਨ੍ਯੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼ਾਤ੍ਪੁਰਂਦਰਾਤ੍। ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਗृਹੇ ਦੀਪ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨੋਪਸ਼ੋਭਿਤੇ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਜਦ ਕਿ ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਦੇ ਉਸ ਚਮਕਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।