ਅਤ੍ਰੈਵ ਨਿਹਤੋ ਵਾਲੀ ਸੁਗ੍ਰੀਵਾਰ੍ਥੇ ਪਰਂਤਪ। ਏषਾ ਸਾ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਨੂਨਂ ਕਿष੍ਕਿਂਧਾ ਵਾਲਿਪਾਲਿਤਾ
'ਇੱਥੇ ਹੀ, ਵਲੀ ਨੂੰ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੀ ਖਾਤਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ। ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਵਲੀ ਦੇ ਰਾਜ ਵਾਲੀ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਹੈ।'
ਯਸ੍ਯਾਂ ਵੈ ਸ ਹਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਾਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਵਾਨਰੈਃ ਸਹਿਤੋ ਵੀਰ ਤਾਵਦਾਸ੍ਤੇ ਸਮਾਃ ਸ਼ਤਮ੍
'ਇਸ ਥਾਂ, ਧਰਮਵਾਨ ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਵੀਰ, ਸੌ ਸਾਲ ਰਹਿਆ।'
ਵਾਨਰੈਸ੍ਸਹ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਯਾਵਦਾਸ੍ਤੇ ਸਭਾਂ ਗਤਃ। ਤਾਵਤ੍ਤਤ੍ਰਾਗਤੌ ਵੀਰੌ ਪੁਰ੍ਯਾਂ ਭਰਤਰਾਘਵੌ
ਜਦ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੋ ਵੀਰ, ਭਾਰਤ ਤੇ ਰਾਘਵ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍। ਕ੍ਵ ਯੁਵਾਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੌ ਵੀਰੌ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਿਂ ਨੁ ਕਰਿष੍ਯਥਃ
ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ? ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?'
ਵਿਨਿਵੇਸ਼੍ਯਾਸਨੇ ਤੌ ਚ ਦਦਾਵਰ੍ਘ੍ਯੇ ਸ੍ਵਯਂ ਤਦਾ। ਏਵਂ ਸਭਾਸ੍ਥਿਤੇ ਤਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਿष੍ਟੇ ਰਘੁਨਂਦਨੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਖੁਦ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਵਾਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਰਘੁਨੰਦਨ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਅਂਗਦੋਥ ਹਨੂਮਾਂਸ਼੍ਚ ਨਲੋ ਨੀਲਸ਼੍ਚ ਪਾਟਲਃ। ਗਜੋ ਗਵਾਕ੍ਸ਼ੋ ਗਵਯਃ ਪਨਸਸ਼੍ਚ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਫਿਰ ਅੰਗਦ, ਹਨੂਮਾਨ, ਨਲ, ਨੀਲ, ਪਾਟਲ, ਗਜ, ਗਵਾਕਸ਼, ਗਵਯ ਅਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਪਨਸਾ ਵੀ ਉਥੇ ਆਏ।
ਪੁਰੋਧਸੋ ਮਂਤ੍ਰਿਣਸ਼੍ਚ ਦੈਵਜ੍ਞੋ ਦਧਿਵਕ੍ਰਕਃ। ਨੀਲਸ਼੍ਸ਼ਤਬਲਿਰ੍ਮੈਨ੍ਦੋ ਦ੍ਵਿਵਿਦੋ ਗਂਧਮਾਦਨਃ
ਉਥੇ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਮੰਤਰੀ, ਜੋਤਸੀ ਦਧਿਵਕ੍ਰਕ, ਨੀਲ, ਸ਼ਤਬਲੀ, ਮੈੰਦ, ਦਵਿਵਿਦ ਅਤੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਵੀ ਆ ਗਏ।
ਵੀਰਬਾਹੁਸ੍ਸੁਬਾਹੁਸ਼੍ਚ ਵੀਰਸੇਨੋ ਵਿਨਾਯਕਃ। ਸੂਰ੍ਯਾਭਃ ਕੁਮੁਦਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁषੇਣੋ ਹਰਿਯੂਥਪਃ
ਵੀਰਬਾਹੁ, ਸੁਬਾਹੁ, ਵੀਰਸੇਨ, ਵਿਨਾਇਕ, ਸੂਰਿਆਭ, ਕੁਮੁਦ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸੁਸ਼ੇਣ ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ।
ॠषਭੋ ਵਿਨਤਸ਼੍ਚੈਵ ਗਵਾਖ੍ਯੋ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਃ। ॠਕ੍ਸ਼ਰਾਜਸ਼੍ਚ ਧੂਮ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸਹਸੈਨ੍ਯੈਰੁਪਾਗਤਾਃ
ਰਿਸ਼ਭ, ਵਿਨਤ, ਮਹਾਂਵੀਰ ਗਵਾਕਸ਼, ਰਿਕਸ਼ਰਾਜ ਅਤੇ ਧੂਮਰ ਵੀ ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ ਆ ਗਏ।
ਅਂਤਃਪੁਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਰੁਮਾ ਤਾਰਾ ਤਥੈਵ ਚ। ਅਵਰੋਧੋਂਗਦਸ੍ਯਾਪਿ ਤਥਾਨ੍ਯਾਃ ਪਰਿਚਾਰਿਕਾਃ
ਸਾਰੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ, ਰੂਮਾ, ਤਾਰਾ ਅਤੇ ਅੰਗਦ ਦੀਆਂ ਘਰ ਵਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੇਵਕਣਾਂ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਪ੍ਰਹਰ੍षਮਤੁਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਵਾਨਰਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸਹਿਤਾਸ੍ਤਦਾ
ਅਤੁੱਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਸਮੇਤ 'ਵਧਾਈ ਹੋ! ਵਧਾਈ ਹੋ!' ਆਖਿਆ।
ਵਾਨਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗਾਸ੍ਤਾਰਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਘਵਮ੍। ਅਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਰੁਕਂਠ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯੇਦਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਤਾਰਾ ਆਦਿ ਉੱਚ ਕੁੱਲ ਵਾਲੀਆਂ ਵਾਨਰਣਾਂ ਨੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲੇ ਰੋਣ ਨਾਲ ਰੁਕ ਗਏ, ਝੁਕ ਕੇ ਇਹ ਬੋਲੀਆਂ।
ਕ੍ਵ ਸਾ ਦੇਵੀ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵ ਯਾ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯਰਾਵਣਮ੍। ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਹਿ ਤੇ ਵਹ੍ਨੌ ਪਿਤੁਰਗ੍ਰ ਉਮਾਪਤੇਃ
'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਉਹ ਦੇਵੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਉਮਾਪਤੀ ਸਾਹਮਣੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਸੀ?'
ਤ੍ਵਯਾਨੀਤਾ ਪੁਰੀਂ ਰਾਮ ਨ ਤਾਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇਗ੍ਰਤਃ। ਨ ਵਿਨਾ ਤ੍ਵਂ ਤਯਾ ਦੇਵ ਸ਼ੋਭਸੇ ਰਘੁਨਂਦਨ
'ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਹਿਰ ਤਾਂ ਵਾਪਸ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਹੇ ਰਘੁਨੰਦਨ, ਤੁਸੀਂ ਸੋਭਦੇ ਨਹੀਂ।'
ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾਪਿ ਸਾਧ੍ਵੀ ਸਾ ਕ੍ਵ ਨੁ ਤਿष੍ਠਤਿ ਜਾਨਕੀ। ਅਨ੍ਯਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਨ ਤੇ ਵੇਦ੍ਮਿ ਭਾਰ੍ਯਾਹੀਨੋ ਨ ਸ਼ੋਭਸੇ
'ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜਾਨਕੀ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ? ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਘਰਵਾਲੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ; ਘਰਵਾਲੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਤੁਸੀਂ ਸੋਭਦੇ ਨਹੀਂ।'
ਕ੍ਰੌਂਚਯੁਗ੍ਮਂ ਮਿਥੋ ਯਦ੍ਵਚ੍ਚਕ੍ਰਵਾਕਯੁਗਂ ਯਥਾ। ਏਵਂ ਵਦਂਤੀਂ ਤਾਂ ਤਾਰਾਂ ਤਾਰਾਧਿਪਸਮਾਨਨਾਮ੍
'ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰੌਂਚ ਪੰਛੀਆਂ ਜਾਂ ਚਕਰਵਾਕ ਜੋੜਾ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਚੰਨ ਵਰਗੀ ਸੋਹਣੀ ਤਾਰਾ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।'
ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਵਚਸਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਰਾਮੋ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਃ। ਚਾਰੁਦਂष੍ਟ੍ਰੇ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਕਾਲੋ ਹਿ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮਃ1.38.
ਫਿਰ ਕਮਲ-ਨੈਣ ਰਾਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਸੋਹਣੇ ਦੰਦਾਂ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਸਮਾਂ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਟਲਦਾ।'
ਸਰ੍ਵਂ ਕਾਲਕृਤਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਜਗਦੇਤਚ੍ਚਰਾਚਰਮ੍। ਵਿਸृਜ੍ਯਤਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋਭਿਮੁਖਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
'ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚੱਲਦਾ ਤੇ ਅਚੱਲ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਵੱਸ ਹੈ; ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੈ।'
ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਉਵਾਚ। ਭਵਂਤੌ ਯੇਨ ਕਾਰ੍ਯੇਣ ਇਹਾਯਾਤੌ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰੌ। ਤਚ੍ਚਾਪਿ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਕृਤ੍ਯਕਾਲੋ ਹਿ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਰਾਜਿਆਂ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਕੰਮ ਲਈ ਆਏ ਹੋ? ਉਹ ਵੀ ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਬ੍ਰੁਵਾਣਮੇਵਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਭਰਤੋ ਰਾਮਚੋਦਿਤਃ। ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਗਮਨਂ ਲਂਕਾਯਾਂ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਤੁ। ਤੌ ਚਾਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਭਵਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸਹਿਤਃ ਪੁਰੀਮ੍
ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੇ ਇਹ ਪੁੱਛਣ ਤੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ ਭਰਤ ਨੇ ਰਾਘਵ ਦੀ ਲੰਕਾ ਯਾਤਰਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਚੱਲਾਂਗਾ।'
ਗਮਿष੍ਯੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਦੇਵ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤਤ੍ਰ ਵਿਭੀषਣਮ੍। ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣੈਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਗਚ੍ਛਸ੍ਵੇਤ੍ਯਾਹ ਰਾਘਵਃ
'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਂ ਉਥੇ ਰਾਖਸ਼ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਜਾਵਾਂਗਾ,' ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਘਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਾ।'
ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਰਾਘਵੌ ਤੌ ਚ ਪੁष੍ਪਕੇ ਤੁ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ। ਤਾਵਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵਿਮਾਨਂ ਤੁ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰਂ ਤਟਮ੍
ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਅਤੇ ਦੋ ਰਾਘਵ, ਤਿੰਨੇ ਪੁਸ਼ਪਕ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਵਿਮਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭਰਤਂ ਰਾਮੋ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਮੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਸਚਿਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਜੀਵਿਤਾਰ੍ਥੇ ਵਿਭੀषਣਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਭਰਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇੱਥੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਆਪਣੇ ਚਾਰ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ।"
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਲਂਕਾਰਾਜ੍ਯੇਭਿषੇਚਿਤਃ। ਅਤ੍ਰ ਚਾਹਂ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਰੇਪਾਰੇ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤ੍ਰ੍ਯਹਮ੍
ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵਲੋਂ ਲੰਕਾ ਦਾ ਰਾਜ ਅਰਪਣ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਇੱਥੇ ਆਇਆ। ਤੇ ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਰਲੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਰਿਹਾ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦਾਸ੍ਯਤੇ ਮੇऽਸੌ ਜ੍ਞਾਤਿਕਾਰ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਤਾਵਨ੍ਨ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਮਹ੍ਯਂ ਦਤ੍ਤਮੇਤੇਨ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਨ੍
ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਵੇਗਾ, ਮੇਰਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਫਰਜ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਤਤਃ ਕੋਪਃ ਸੁਮਦ੍ਭੂਤਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਥੇਹਨਿ ਰਾਘਵ। ਧਨੁਰਾਯਮ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਦਿਵ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਕਰੇ ਧृਤਮ੍
ਫਿਰ ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਘਵ। ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਂ ਸ਼ਰਣਾਨ੍ਵੇषੀ ਭੀਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣਾਨੁਨੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਂ ਰਾਘਵ ਤ੍ਵਯਾ
ਮੈਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਓਟ ਲੈ ਲਿਆ। ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਮਨਾਉਣ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮਨ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੇ ਰਾਘਵ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇਵੀਂ।
ਤਤੋ ਮਯੋਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਸ਼ਰੋ ਮਰੁਦੇਸ਼ੇ ਹ੍ਯਪਾਕृਤਃ। ਤਤਸ੍ਸਮੁਦ੍ਰਰਾਜੇਨ ਭृਸ਼ਂ ਵਿਨਯਸ਼ਾਲਿਨਾ
ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਤੀਰ ਮਰੂ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਲ ਮੋੜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਿਮਰ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਉਕ੍ਤੋਹਂ ਸੇਤੁਬਂਧੇਨ ਲਂਕਾਂ ਤ੍ਵਂ ਵ੍ਰਜ ਰਾਘਵ। ਲਂਘਯਿਤ੍ਵਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਵਾਰਿਪੂਰ੍ਣਂ ਮਹੋਦਧਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਪੁਲ ਬਣਾ ਕੇ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਜਾ, ਹੇ ਰਾਘਵ। ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ।"
ਏष ਸੇਤੁਰ੍ਮਯਾ ਬਦ੍ਧਃ ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਵਰੁਣਾਲਯੇ। ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਦਿਨੈਃ ਸਮਾਪ੍ਤਿਂ ਵੈ ਨੀਤੋ ਵਾਨਰਸਤ੍ਤਮੈਃ
"ਇਹ ਪੁਲ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਤੇ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਮੁਕੰਮਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।"