ਪੁष੍ਪਕਂ ਤੁ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਗਾਂਧਾਰਵਿषਯੋ ਯਤਃ। ਭਰਤਸ੍ਯ ਸੁਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਗਨ੍ਨੀਤਿਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ
ਫਿਰ ਪੁਸ਼ਪਕ ਗਾਂਧਾਰ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ; ਭਾਰਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਰਾਜ-ਸੰਚਾਲਨ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰ ਕੇ,
ਪੂਰ੍ਵਾਂ ਦਿਸ਼ਂ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਸੁਤੌ ਯਤਃ। ਪੁਰੇषੁ ਤੇषੁ षਡ੍ਰਾਤ੍ਰਮੁषਿਤ੍ਵਾ ਰਘੁਨਂਦਨੌ
ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਜਾ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਉਹਨਾਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਛੇ ਰਾਤਾਂ ਰਹੇ।
ਗਤੌ ਤੇਨ ਵਿਮਾਨੇਨ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮਭਿਤੋ ਦਿਸ਼ਮ੍। ਗਂਗਾਯਾਮੁਨਸਂਭੇਦਂ ਪ੍ਰਯਾਗਮृषਿਸੇਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਵਾਲੀ ਪਵਿੱਤਰ ਜਗ੍ਹਾ, ਪ੍ਰਯਾਗ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਪਹੁੰਚੇ।
ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਭਰਦ੍ਵਾਜਮਤ੍ਰੇਰਾਸ਼੍ਰਮਮੀਯਤੁਃ। ਸਂਭਾष੍ਯ ਚ ਮੁਨੀਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜਨਸ੍ਥਾਨਮੁਪਾਗਤੌ
ਭਰਦਵਾਜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਅਤ੍ਰੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਗਏ; ਉੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰ ਕੇ, ਜਨਸਥਾਨ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ।
ਰਾਮ ਉਵਾਚ। ਅਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵਂ ਹृਤਾ ਸੀਤਾ ਰਾਵਣੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ। ਹਤ੍ਵਾ ਜਟਾਯੁषਂ ਗृਧ੍ਰਂ ਯੋਸੌ ਪਿਤृਸਖੋ ਹਿ ਨੌ
ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇੱਥੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰਾਵਣ ਨੇ, ਜੋ ਬੁਰਾ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅ攀ੜ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ; ਜਟਾਯੂ, ਜੋ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ।'
ਅਤ੍ਰਾਸ੍ਮਾਕਂ ਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਕਬਂਧੇਨ ਕੁਬੁਦ੍ਧਿਨਾ। ਹਤੇਨ ਤੇਨ ਦਗ੍ਧੇਨ ਸੀਤਾਸ੍ਤੇ ਰਾਵਣਾਲਯੇ
'ਇੱਥੇ, ਅਸੀਂ ਕਬੰਧ, ਜੋ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਤੇ ਸਾੜ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਰਾਵਣ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ।'
ॠष੍ਯਮੂਕੇ ਗਿਰਿਵਰੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਨਾਮ ਵਾਨਰਃ। ਸ ਤੇ ਕਰਿष੍ਯਤੇ ਸਾਹ੍ਯਂ ਪਂਪਾਂ ਵ੍ਰਜ ਸਹਾਨੁਜਃ
'ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਵਾਨਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਹੈ; ਉਹ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰੇਗਾ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਪੰਪਾ ਵੱਲ ਜਾ।'
ਪਂਪਾਸਰਃ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼ਬਰੀਂ ਗਚ੍ਛ ਤਾਪਸੀਮ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਦੁਃਖਿਤੋ ਵੀਰ ਨਿਰਾਸ਼ੋ ਜੀਵਿਤੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
'ਪੰਪਾ ਸਰੋਵਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਤਪਸਵੀ ਸ਼ਬਰੀ ਕੋਲ ਜਾ। ਇਉਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀਰ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਆਸ ਛੱਡ ਕੇ, ਠਹਿਰ ਗਿਆ।'
ਇਯਂ ਸਾ ਨਲਿਨੀ ਵੀਰ ਯਸ੍ਯਾਂ ਵੈ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋਵਦਤ੍। ਮਾ ਕृਥਾਃ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸ਼ੋਕਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਵਿਨਾਸ਼ਨ
'ਇਹ ਉਹ ਨਲਿਨੀ ਹੈ, ਵੀਰ, ਜਿੱਥੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ: "ਪੁਰਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ।"'
ਆਜ੍ਞਾਕਾਰਿਣਿ ਭृਤ੍ਯੇ ਚ ਮਯਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਮੈਥਿਲੀਮ੍। ਅਤ੍ਰ ਮੇ ਵਾਰ੍षਿਕਾ ਮਾਸਾ ਗਤਾ ਵਰ੍षਸ਼ਤੋਪਮਾਃ
'ਜੇ ਤੂੰ ਆਗਿਆ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਂ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਮੈਥਿਲੀ ਮਿਲੇਗੀ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਗੁਜ਼ਾਰੇ ਮਹੀਨੇ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਵਰਗੇ ਲੱਗੇ।'
ਅਤ੍ਰੈਵ ਨਿਹਤੋ ਵਾਲੀ ਸੁਗ੍ਰੀਵਾਰ੍ਥੇ ਪਰਂਤਪ। ਏषਾ ਸਾ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਨੂਨਂ ਕਿष੍ਕਿਂਧਾ ਵਾਲਿਪਾਲਿਤਾ
'ਇੱਥੇ ਹੀ, ਵਲੀ ਨੂੰ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੀ ਖਾਤਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ। ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਵਲੀ ਦੇ ਰਾਜ ਵਾਲੀ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਹੈ।'
ਯਸ੍ਯਾਂ ਵੈ ਸ ਹਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਾਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਵਾਨਰੈਃ ਸਹਿਤੋ ਵੀਰ ਤਾਵਦਾਸ੍ਤੇ ਸਮਾਃ ਸ਼ਤਮ੍
'ਇਸ ਥਾਂ, ਧਰਮਵਾਨ ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਵੀਰ, ਸੌ ਸਾਲ ਰਹਿਆ।'
ਵਾਨਰੈਸ੍ਸਹ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਯਾਵਦਾਸ੍ਤੇ ਸਭਾਂ ਗਤਃ। ਤਾਵਤ੍ਤਤ੍ਰਾਗਤੌ ਵੀਰੌ ਪੁਰ੍ਯਾਂ ਭਰਤਰਾਘਵੌ
ਜਦ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੋ ਵੀਰ, ਭਾਰਤ ਤੇ ਰਾਘਵ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍। ਕ੍ਵ ਯੁਵਾਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੌ ਵੀਰੌ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਿਂ ਨੁ ਕਰਿष੍ਯਥਃ
ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ? ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?'
ਵਿਨਿਵੇਸ਼੍ਯਾਸਨੇ ਤੌ ਚ ਦਦਾਵਰ੍ਘ੍ਯੇ ਸ੍ਵਯਂ ਤਦਾ। ਏਵਂ ਸਭਾਸ੍ਥਿਤੇ ਤਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਿष੍ਟੇ ਰਘੁਨਂਦਨੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਖੁਦ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਵਾਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਰਘੁਨੰਦਨ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਅਂਗਦੋਥ ਹਨੂਮਾਂਸ਼੍ਚ ਨਲੋ ਨੀਲਸ਼੍ਚ ਪਾਟਲਃ। ਗਜੋ ਗਵਾਕ੍ਸ਼ੋ ਗਵਯਃ ਪਨਸਸ਼੍ਚ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਫਿਰ ਅੰਗਦ, ਹਨੂਮਾਨ, ਨਲ, ਨੀਲ, ਪਾਟਲ, ਗਜ, ਗਵਾਕਸ਼, ਗਵਯ ਅਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਪਨਸਾ ਵੀ ਉਥੇ ਆਏ।
ਪੁਰੋਧਸੋ ਮਂਤ੍ਰਿਣਸ਼੍ਚ ਦੈਵਜ੍ਞੋ ਦਧਿਵਕ੍ਰਕਃ। ਨੀਲਸ਼੍ਸ਼ਤਬਲਿਰ੍ਮੈਨ੍ਦੋ ਦ੍ਵਿਵਿਦੋ ਗਂਧਮਾਦਨਃ
ਉਥੇ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਮੰਤਰੀ, ਜੋਤਸੀ ਦਧਿਵਕ੍ਰਕ, ਨੀਲ, ਸ਼ਤਬਲੀ, ਮੈੰਦ, ਦਵਿਵਿਦ ਅਤੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਵੀ ਆ ਗਏ।
ਵੀਰਬਾਹੁਸ੍ਸੁਬਾਹੁਸ਼੍ਚ ਵੀਰਸੇਨੋ ਵਿਨਾਯਕਃ। ਸੂਰ੍ਯਾਭਃ ਕੁਮੁਦਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁषੇਣੋ ਹਰਿਯੂਥਪਃ
ਵੀਰਬਾਹੁ, ਸੁਬਾਹੁ, ਵੀਰਸੇਨ, ਵਿਨਾਇਕ, ਸੂਰਿਆਭ, ਕੁਮੁਦ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸੁਸ਼ੇਣ ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ।
ॠषਭੋ ਵਿਨਤਸ਼੍ਚੈਵ ਗਵਾਖ੍ਯੋ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਃ। ॠਕ੍ਸ਼ਰਾਜਸ਼੍ਚ ਧੂਮ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸਹਸੈਨ੍ਯੈਰੁਪਾਗਤਾਃ
ਰਿਸ਼ਭ, ਵਿਨਤ, ਮਹਾਂਵੀਰ ਗਵਾਕਸ਼, ਰਿਕਸ਼ਰਾਜ ਅਤੇ ਧੂਮਰ ਵੀ ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ ਆ ਗਏ।
ਅਂਤਃਪੁਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਰੁਮਾ ਤਾਰਾ ਤਥੈਵ ਚ। ਅਵਰੋਧੋਂਗਦਸ੍ਯਾਪਿ ਤਥਾਨ੍ਯਾਃ ਪਰਿਚਾਰਿਕਾਃ
ਸਾਰੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ, ਰੂਮਾ, ਤਾਰਾ ਅਤੇ ਅੰਗਦ ਦੀਆਂ ਘਰ ਵਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੇਵਕਣਾਂ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਪ੍ਰਹਰ੍षਮਤੁਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਵਾਨਰਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸਹਿਤਾਸ੍ਤਦਾ
ਅਤੁੱਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਸਮੇਤ 'ਵਧਾਈ ਹੋ! ਵਧਾਈ ਹੋ!' ਆਖਿਆ।
ਵਾਨਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗਾਸ੍ਤਾਰਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਘਵਮ੍। ਅਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਰੁਕਂਠ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯੇਦਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਤਾਰਾ ਆਦਿ ਉੱਚ ਕੁੱਲ ਵਾਲੀਆਂ ਵਾਨਰਣਾਂ ਨੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲੇ ਰੋਣ ਨਾਲ ਰੁਕ ਗਏ, ਝੁਕ ਕੇ ਇਹ ਬੋਲੀਆਂ।
ਕ੍ਵ ਸਾ ਦੇਵੀ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵ ਯਾ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯਰਾਵਣਮ੍। ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਹਿ ਤੇ ਵਹ੍ਨੌ ਪਿਤੁਰਗ੍ਰ ਉਮਾਪਤੇਃ
'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਉਹ ਦੇਵੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਉਮਾਪਤੀ ਸਾਹਮਣੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਸੀ?'
ਤ੍ਵਯਾਨੀਤਾ ਪੁਰੀਂ ਰਾਮ ਨ ਤਾਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇਗ੍ਰਤਃ। ਨ ਵਿਨਾ ਤ੍ਵਂ ਤਯਾ ਦੇਵ ਸ਼ੋਭਸੇ ਰਘੁਨਂਦਨ
'ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਹਿਰ ਤਾਂ ਵਾਪਸ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਹੇ ਰਘੁਨੰਦਨ, ਤੁਸੀਂ ਸੋਭਦੇ ਨਹੀਂ।'
ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾਪਿ ਸਾਧ੍ਵੀ ਸਾ ਕ੍ਵ ਨੁ ਤਿष੍ਠਤਿ ਜਾਨਕੀ। ਅਨ੍ਯਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਨ ਤੇ ਵੇਦ੍ਮਿ ਭਾਰ੍ਯਾਹੀਨੋ ਨ ਸ਼ੋਭਸੇ
'ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜਾਨਕੀ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ? ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਘਰਵਾਲੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ; ਘਰਵਾਲੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਤੁਸੀਂ ਸੋਭਦੇ ਨਹੀਂ।'
ਕ੍ਰੌਂਚਯੁਗ੍ਮਂ ਮਿਥੋ ਯਦ੍ਵਚ੍ਚਕ੍ਰਵਾਕਯੁਗਂ ਯਥਾ। ਏਵਂ ਵਦਂਤੀਂ ਤਾਂ ਤਾਰਾਂ ਤਾਰਾਧਿਪਸਮਾਨਨਾਮ੍
'ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰੌਂਚ ਪੰਛੀਆਂ ਜਾਂ ਚਕਰਵਾਕ ਜੋੜਾ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਚੰਨ ਵਰਗੀ ਸੋਹਣੀ ਤਾਰਾ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।'
ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਵਚਸਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਰਾਮੋ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਃ। ਚਾਰੁਦਂष੍ਟ੍ਰੇ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਕਾਲੋ ਹਿ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮਃ1.38.
ਫਿਰ ਕਮਲ-ਨੈਣ ਰਾਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਸੋਹਣੇ ਦੰਦਾਂ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਸਮਾਂ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਟਲਦਾ।'
ਸਰ੍ਵਂ ਕਾਲਕृਤਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਜਗਦੇਤਚ੍ਚਰਾਚਰਮ੍। ਵਿਸृਜ੍ਯਤਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋਭਿਮੁਖਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
'ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚੱਲਦਾ ਤੇ ਅਚੱਲ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਵੱਸ ਹੈ; ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੈ।'
ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਉਵਾਚ। ਭਵਂਤੌ ਯੇਨ ਕਾਰ੍ਯੇਣ ਇਹਾਯਾਤੌ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰੌ। ਤਚ੍ਚਾਪਿ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਕृਤ੍ਯਕਾਲੋ ਹਿ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਰਾਜਿਆਂ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਕੰਮ ਲਈ ਆਏ ਹੋ? ਉਹ ਵੀ ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਬ੍ਰੁਵਾਣਮੇਵਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਭਰਤੋ ਰਾਮਚੋਦਿਤਃ। ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਗਮਨਂ ਲਂਕਾਯਾਂ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਤੁ। ਤੌ ਚਾਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਭਵਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸਹਿਤਃ ਪੁਰੀਮ੍
ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੇ ਇਹ ਪੁੱਛਣ ਤੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ ਭਰਤ ਨੇ ਰਾਘਵ ਦੀ ਲੰਕਾ ਯਾਤਰਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਚੱਲਾਂਗਾ।'