ਆਜਗਾਮਾਥ ਭਰਤੋ ਰਾਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍। ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਚਿਂਤਯਸੇ ਦੇਵ ਨ ਰਹਸ੍ਯਂ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਫਿਰ ਭਰਤ ਆਇਆ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹੋ? ਕੋਈ ਗੁਪਤ ਗੱਲ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਨਾ ਛੁਪਾਓ।'
ਦੇਵਕਾਰ੍ਯੇ ਧਰਾਯਾਂ ਵਾ ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਯੇ ਵਾ ਨਰੋਤ੍ਤਮ। ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਂਤਂ ਭਰਤਂ ਧ੍ਯਾਯਮਾਨਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
'ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਬਾਰੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਕੰਮ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਬਾਰੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ?' ਭਰਤ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, ਜਦ ਰਾਮ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ।
ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਘਵੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਹਸ੍ਯਂ ਤੁ ਨ ਵੈ ਤਵ। ਭਵਾਨ੍ਬਹਿਸ਼੍ਚਰਃ ਪ੍ਰਾਣੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਰਾਘਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਕੋਈ ਗੁਪਤ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਬਾਹਰਲੇ ਜੀਵਨ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੀ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਹੈ।'
ਅਵੇਦ੍ਯਂ ਭਵਤੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਮ ਸਤ੍ਯਂ ਵਿਧਾਰਯ। ਏषਾ ਮੇ ਮਹਤੀ ਚਿਂਤਾ ਕਥਂ ਦੇਵੈਰ੍ਵਿਭੀषਣਃ
'ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਮੰਨ; ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਹੈ।'
ਵਰ੍ਤਤੇ ਯਦ੍ਧਿਤਾਰ੍ਥਂ ਵੈ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਨਿਪਾਤਿਤਃ। ਗਮਿष੍ਯੇ ਤਦਹਂ ਲਂਕਾਂ ਯਤ੍ਰ ਚਾਸੌ ਵਿਭੀषਣਃ
'ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦਸ਼ਾਨਨ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਅੱਜ ਲੰਕਾ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਹੈ।'
ਤਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਰੀਂ ਤਾਂ ਤੁ ਕਾਰ੍ਯਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍। ਆਲੋਕ੍ਯ ਸਰ੍ਵਵਸੁਧਾਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਵਾਨਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਿਆ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਮਹਾਰਾਜਂ ਚ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਭਾਤृਪੁਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਏਵਂ ਵਦਤਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੇ ਭਰਤਃ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਭਾਰਤ ਨੇ ਕਕੁਤਸਥ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ।
ਉਵਾਚ ਰਾਘਵਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਗਮਿष੍ਯੇ ਭਵਤਾ ਸਹ। ਏਵਂ ਕੁਰੁ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰਿਹ ਤਿष੍ਠਤੁ
ਉਸ ਨੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਚੱਲਾਂਗਾ; ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਉਂ ਹੀ ਕਰੋ। ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਇੱਥੇ ਰਹੇ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਰਤਂ ਰਾਮਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰਂ ਚਾਹ ਵੈ ਪੁਰੇ। ਰਕ੍ਸ਼ਾਕਾਰ੍ਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਵੀਰ ਯਾਵਦਾਗਮਨਂ ਹਿ ਨੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਆਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਮ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਵੀਰ, ਸਾਡੀ ਵਾਪਸੀ ਤੱਕ ਤੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰ।'
ਏਵਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮਾਦਿਸ਼੍ਯ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਵੈ ਪੁष੍ਪਕਂ ਨृਪ। ਆਰੁਰੋਹ ਸ ਵੈ ਯਾਨਂ ਕੌਸਲ੍ਯਾਨਂਦਵਰ੍ਧਨਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਪਕ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਕੌਸਲਿਆ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਉਸ ਯਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਪੁष੍ਪਕਂ ਤੁ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਗਾਂਧਾਰਵਿषਯੋ ਯਤਃ। ਭਰਤਸ੍ਯ ਸੁਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਗਨ੍ਨੀਤਿਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ
ਫਿਰ ਪੁਸ਼ਪਕ ਗਾਂਧਾਰ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ; ਭਾਰਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਰਾਜ-ਸੰਚਾਲਨ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰ ਕੇ,
ਪੂਰ੍ਵਾਂ ਦਿਸ਼ਂ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਸੁਤੌ ਯਤਃ। ਪੁਰੇषੁ ਤੇषੁ षਡ੍ਰਾਤ੍ਰਮੁषਿਤ੍ਵਾ ਰਘੁਨਂਦਨੌ
ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਜਾ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਉਹਨਾਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਛੇ ਰਾਤਾਂ ਰਹੇ।
ਗਤੌ ਤੇਨ ਵਿਮਾਨੇਨ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮਭਿਤੋ ਦਿਸ਼ਮ੍। ਗਂਗਾਯਾਮੁਨਸਂਭੇਦਂ ਪ੍ਰਯਾਗਮृषਿਸੇਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਵਾਲੀ ਪਵਿੱਤਰ ਜਗ੍ਹਾ, ਪ੍ਰਯਾਗ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਪਹੁੰਚੇ।
ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਭਰਦ੍ਵਾਜਮਤ੍ਰੇਰਾਸ਼੍ਰਮਮੀਯਤੁਃ। ਸਂਭਾष੍ਯ ਚ ਮੁਨੀਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜਨਸ੍ਥਾਨਮੁਪਾਗਤੌ
ਭਰਦਵਾਜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਅਤ੍ਰੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਗਏ; ਉੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰ ਕੇ, ਜਨਸਥਾਨ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ।
ਰਾਮ ਉਵਾਚ। ਅਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵਂ ਹृਤਾ ਸੀਤਾ ਰਾਵਣੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ। ਹਤ੍ਵਾ ਜਟਾਯੁषਂ ਗृਧ੍ਰਂ ਯੋਸੌ ਪਿਤृਸਖੋ ਹਿ ਨੌ
ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇੱਥੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰਾਵਣ ਨੇ, ਜੋ ਬੁਰਾ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅ攀ੜ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ; ਜਟਾਯੂ, ਜੋ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ।'
ਅਤ੍ਰਾਸ੍ਮਾਕਂ ਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਕਬਂਧੇਨ ਕੁਬੁਦ੍ਧਿਨਾ। ਹਤੇਨ ਤੇਨ ਦਗ੍ਧੇਨ ਸੀਤਾਸ੍ਤੇ ਰਾਵਣਾਲਯੇ
'ਇੱਥੇ, ਅਸੀਂ ਕਬੰਧ, ਜੋ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਤੇ ਸਾੜ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਰਾਵਣ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ।'
ॠष੍ਯਮੂਕੇ ਗਿਰਿਵਰੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਨਾਮ ਵਾਨਰਃ। ਸ ਤੇ ਕਰਿष੍ਯਤੇ ਸਾਹ੍ਯਂ ਪਂਪਾਂ ਵ੍ਰਜ ਸਹਾਨੁਜਃ
'ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਵਾਨਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਹੈ; ਉਹ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰੇਗਾ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਪੰਪਾ ਵੱਲ ਜਾ।'
ਪਂਪਾਸਰਃ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼ਬਰੀਂ ਗਚ੍ਛ ਤਾਪਸੀਮ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਦੁਃਖਿਤੋ ਵੀਰ ਨਿਰਾਸ਼ੋ ਜੀਵਿਤੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
'ਪੰਪਾ ਸਰੋਵਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਤਪਸਵੀ ਸ਼ਬਰੀ ਕੋਲ ਜਾ। ਇਉਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀਰ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਆਸ ਛੱਡ ਕੇ, ਠਹਿਰ ਗਿਆ।'
ਇਯਂ ਸਾ ਨਲਿਨੀ ਵੀਰ ਯਸ੍ਯਾਂ ਵੈ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋਵਦਤ੍। ਮਾ ਕृਥਾਃ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸ਼ੋਕਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਵਿਨਾਸ਼ਨ
'ਇਹ ਉਹ ਨਲਿਨੀ ਹੈ, ਵੀਰ, ਜਿੱਥੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ: "ਪੁਰਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ।"'
ਆਜ੍ਞਾਕਾਰਿਣਿ ਭृਤ੍ਯੇ ਚ ਮਯਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਮੈਥਿਲੀਮ੍। ਅਤ੍ਰ ਮੇ ਵਾਰ੍षਿਕਾ ਮਾਸਾ ਗਤਾ ਵਰ੍षਸ਼ਤੋਪਮਾਃ
'ਜੇ ਤੂੰ ਆਗਿਆ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਂ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਮੈਥਿਲੀ ਮਿਲੇਗੀ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਗੁਜ਼ਾਰੇ ਮਹੀਨੇ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਵਰਗੇ ਲੱਗੇ।'
ਅਤ੍ਰੈਵ ਨਿਹਤੋ ਵਾਲੀ ਸੁਗ੍ਰੀਵਾਰ੍ਥੇ ਪਰਂਤਪ। ਏषਾ ਸਾ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਨੂਨਂ ਕਿष੍ਕਿਂਧਾ ਵਾਲਿਪਾਲਿਤਾ
'ਇੱਥੇ ਹੀ, ਵਲੀ ਨੂੰ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੀ ਖਾਤਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ। ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਵਲੀ ਦੇ ਰਾਜ ਵਾਲੀ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਹੈ।'
ਯਸ੍ਯਾਂ ਵੈ ਸ ਹਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਾਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਵਾਨਰੈਃ ਸਹਿਤੋ ਵੀਰ ਤਾਵਦਾਸ੍ਤੇ ਸਮਾਃ ਸ਼ਤਮ੍
'ਇਸ ਥਾਂ, ਧਰਮਵਾਨ ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਵੀਰ, ਸੌ ਸਾਲ ਰਹਿਆ।'
ਵਾਨਰੈਸ੍ਸਹ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਯਾਵਦਾਸ੍ਤੇ ਸਭਾਂ ਗਤਃ। ਤਾਵਤ੍ਤਤ੍ਰਾਗਤੌ ਵੀਰੌ ਪੁਰ੍ਯਾਂ ਭਰਤਰਾਘਵੌ
ਜਦ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੋ ਵੀਰ, ਭਾਰਤ ਤੇ ਰਾਘਵ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍। ਕ੍ਵ ਯੁਵਾਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੌ ਵੀਰੌ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਿਂ ਨੁ ਕਰਿष੍ਯਥਃ
ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ? ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?'
ਵਿਨਿਵੇਸ਼੍ਯਾਸਨੇ ਤੌ ਚ ਦਦਾਵਰ੍ਘ੍ਯੇ ਸ੍ਵਯਂ ਤਦਾ। ਏਵਂ ਸਭਾਸ੍ਥਿਤੇ ਤਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਿष੍ਟੇ ਰਘੁਨਂਦਨੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਖੁਦ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਵਾਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਰਘੁਨੰਦਨ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਅਂਗਦੋਥ ਹਨੂਮਾਂਸ਼੍ਚ ਨਲੋ ਨੀਲਸ਼੍ਚ ਪਾਟਲਃ। ਗਜੋ ਗਵਾਕ੍ਸ਼ੋ ਗਵਯਃ ਪਨਸਸ਼੍ਚ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਫਿਰ ਅੰਗਦ, ਹਨੂਮਾਨ, ਨਲ, ਨੀਲ, ਪਾਟਲ, ਗਜ, ਗਵਾਕਸ਼, ਗਵਯ ਅਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਪਨਸਾ ਵੀ ਉਥੇ ਆਏ।
ਪੁਰੋਧਸੋ ਮਂਤ੍ਰਿਣਸ਼੍ਚ ਦੈਵਜ੍ਞੋ ਦਧਿਵਕ੍ਰਕਃ। ਨੀਲਸ਼੍ਸ਼ਤਬਲਿਰ੍ਮੈਨ੍ਦੋ ਦ੍ਵਿਵਿਦੋ ਗਂਧਮਾਦਨਃ
ਉਥੇ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਮੰਤਰੀ, ਜੋਤਸੀ ਦਧਿਵਕ੍ਰਕ, ਨੀਲ, ਸ਼ਤਬਲੀ, ਮੈੰਦ, ਦਵਿਵਿਦ ਅਤੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਵੀ ਆ ਗਏ।
ਵੀਰਬਾਹੁਸ੍ਸੁਬਾਹੁਸ਼੍ਚ ਵੀਰਸੇਨੋ ਵਿਨਾਯਕਃ। ਸੂਰ੍ਯਾਭਃ ਕੁਮੁਦਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁषੇਣੋ ਹਰਿਯੂਥਪਃ
ਵੀਰਬਾਹੁ, ਸੁਬਾਹੁ, ਵੀਰਸੇਨ, ਵਿਨਾਇਕ, ਸੂਰਿਆਭ, ਕੁਮੁਦ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸੁਸ਼ੇਣ ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ।
ॠषਭੋ ਵਿਨਤਸ਼੍ਚੈਵ ਗਵਾਖ੍ਯੋ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਃ। ॠਕ੍ਸ਼ਰਾਜਸ਼੍ਚ ਧੂਮ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸਹਸੈਨ੍ਯੈਰੁਪਾਗਤਾਃ
ਰਿਸ਼ਭ, ਵਿਨਤ, ਮਹਾਂਵੀਰ ਗਵਾਕਸ਼, ਰਿਕਸ਼ਰਾਜ ਅਤੇ ਧੂਮਰ ਵੀ ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ ਆ ਗਏ।
ਅਂਤਃਪੁਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਰੁਮਾ ਤਾਰਾ ਤਥੈਵ ਚ। ਅਵਰੋਧੋਂਗਦਸ੍ਯਾਪਿ ਤਥਾਨ੍ਯਾਃ ਪਰਿਚਾਰਿਕਾਃ
ਸਾਰੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ, ਰੂਮਾ, ਤਾਰਾ ਅਤੇ ਅੰਗਦ ਦੀਆਂ ਘਰ ਵਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੇਵਕਣਾਂ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।