ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਗਤੋऽਸੌ ਵੈ ਸ਼ਿਬੇਰ੍ਗृਹਮ੍ । ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਧਿਵਚ੍ਚੈਵ ਕृਤ੍ਵਾਤਿਥ੍ਯਂ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਹ ਸ਼ਿਬੀ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਬੀ ਨੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਮਹਿਮਾਨ-ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਿਬਿਃ ਸਂਪृਚ੍ਛਯਾਮਾਸ ਦੇਸ਼ਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਰਣਮ੍
ਸ਼ਿਬੀ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਉਂਛਵृਤ੍ਤਿਰੁਵਾਚ- ਕੇ ਦੇਸ਼ਾਃ ਕੇ ਜਨਪਦਾਃ ਕੇ ਸ਼ੈਲਾਃ ਕੇऽਪਿ ਚਾਸ਼੍ਰਮਾਃ । ਪੁਣ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਜਵਰ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਮਹ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਦੇष੍ਟੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਉਁਚ ਜੀਵਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕਿਹੜੇ ਦੇਸ਼, ਕਿਹੜੇ ਲੋਕ, ਕਿਹੜੇ ਪਹਾੜ, ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਆਸ਼ਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ? ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਉਹ ਦੱਸੋ।
ਸਿਦ੍ਧ ਉਵਾਚ- ਤੇ ਦੇਸ਼ਾਸ੍ਤੇ ਜਨਪਦਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ੈਲਾਸ੍ਤੇऽਪਿ ਚਾਸ਼੍ਰਮਾਃ । ਪੁਣ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਿਪਥਗਾ ਯੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰਿਦ੍ਵਰਾ
ਸਿਧ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਦੇਸ਼, ਉਹ ਲੋਕ, ਉਹ ਪਹਾੜ, ਤੇ ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤਿੰਨ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਰਿਆ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਪਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਯਜ੍ਞੈਸ੍ਤ੍ਯਾਗੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ । ਗਤਿਂ ਤਾਂ ਨ ਲਭੇਜ੍ਜਂਤੁਰ੍ਗਂਗਾਂ ਸਂਸੇਵ੍ਯ ਯਾਂ ਲਭੇਤ੍
ਤਪ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ, ਯਜਨ ਜਾਂ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਜੀਵ ਉਹ ਦਰਜਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਤਾਨਾਂ ਤਤ੍ਰ ਪਯਸਿ ਗਾਂਗੇਯੇ ਨਿਯਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਤੁष੍ਟਿਰ੍ਭਵਤਿ ਯਾ ਪੁਂਸਾਂ ਨ ਸਾ ਕ੍ਰਤੁਸ਼ਤੈਰਪਿ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਨਿਯਤ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਸੰਤੋਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਅਪਹृਤ੍ਯ ਤਮਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਯਥਾ ਭਾਤ੍ਯੁਦਯੇ ਰਵਿਃ । ਤਥਾਪਹृਤ੍ਯ ਪਾਪ੍ਮਾਨਂ ਭਾਤਿ ਗਂਗਾਜਲਾਪ੍ਲੁਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ ਗੂੜ੍ਹਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਕੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯਥਾ ਵਿਪ੍ਰ ਤੂਲਰਾਸ਼ਿਰ੍ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ । ਤਥਾ ਗਂਗਾਵਗਾਹਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਪਾਪਂ ਵ੍ਯਪੋਹਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਰੂਈ ਦਾ ਢੇਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਸ੍ਤੁ ਸੂਰ੍ਯਾਂਸ਼ੁਸਂਤਪ੍ਤਂ ਗਾਂਗੇਯਂ ਸਲਿਲਂ ਪਿਬੇਤ੍ । ਸ ਗੋਨੀਹਾਰਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਪਾਵਕਾਦ੍ਧਿ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਗਰਮ ਹੋਇਆ, ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੋ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਪਾਦੇਨੈਕੇਨ ਯਃ ਪੁਮਾਨ੍ । ਸਂਪ੍ਲੁਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਗਂਗਾਯਾਂ ਯੋ ਨਰਃ ਸ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਪੈਰ ਨਾਲ ਵੀ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਲਂਬੇਦਧਃਸ਼ਿਰਾ ਯਸ੍ਤੁ ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਂ ਨਰਃ । ਮਾਸਮੇਕਂ ਤੁ ਗਂਗਾਂਭਃ ਸੇਵਤੇ ਯੋ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਥੱਲੇ ਲਟਕਾ ਕੇ ਰਹੇ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੋਰਨਾਮਯਮ੍ । ਇਯਂ ਵੇਣੀਸਮਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਪਾਪਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੇਣੀ ਸਚਮੁਚ ਪਵਿੱਤਰ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਮਰਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਬਾਲਹਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਸ ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਤੀਰ੍ਥਰਾਜੋ ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਹਿ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਬੱਚਾ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਯਾਗ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਹੀ ਦੁਲਭ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਰ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵੈਕੁਂਠੇ ਸਤ੍ਵਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਪ੍ਰਿਯਾਪ੍ਰਿਯੇ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮੌ ਨ ਵਿਂਦਤਿ
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਤੁਰੰਤ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਨਾ ਪਿਆਰੇ-ਅਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਧਰਮ-ਅਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਤੁ ਗਂਗਾਯਾਂ ਮਹਾਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਂਗਾਗਂਗੇਤਿ ਯੋ ਬ੍ਰੂਯਾਦ੍ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤੈਰਪਿ । ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ 'ਗੰਗਾ, ਗੰਗਾ' ਕਹੇ, ਚਾਹੇ ਸੈਂਕੜੇ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਚੈਵ ਗੋਘ੍ਨੋ ਵਾ ਸੁਰਾਪੀ ਬਾਲਘਾਤਕਃ । ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਦਿਵਂ ਯਾਤਿ ਚ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਚਾਹੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ, ਗਊ-ਹੱਤਿਆ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਬੱਚਾ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਲਦੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਮਾਧਵਸ੍ਯਾਥ ਵਰਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਥਾ । ਵੇਣ੍ਯਾਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣੋ ਵੈਕੁਂਠਂ ਪ੍ਰਤਿ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਮਾਧਵ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਵੇਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਵੈਕੁੰਠ ਵੱਲ ਤੁਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਦਿਤੇ ਚ ਯਥਾ ਸੂਰ੍ਯੇ ਵਿਲਯਂ ਯਾਤਿ ਵੈ ਤਮਃ । ਤਥੈਵ ਤਸ੍ਯਾਂ ਪਾਪਾਨਿ ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਸਿਰਫ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗਂਗਾਦ੍ਵਾਰੇ ਕੁਸ਼ਾਵਰ੍ਤੇ ਗਲ੍ਲਿਕੇ(ਬਿਲ੍ਵਕੇ?) ਨੀਲਪਰ੍ਵਤੇ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਕਨਖਲੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਗੰਗਾਦਵਾਰ, ਕੁਸ਼ਾਵਰਤ, ਗੱਲਿਕਾ (ਬਿਲਵਕਾ?), ਨੀਲਪਹਾੜ ਜਾਂ ਕਨਖਲ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਗਂਗਾਸ੍ਨਾਯੀ ਪੁਨਃਪੁਨਃ । ਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਭੋ ਰਾਜਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਕਿਲ੍ਬਿषਾਦਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਚਾਸ਼੍ਵਮੇਧਕਃ । ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਃ ਸਰ੍ਵਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਨਦੀ ਭਾਗੀਰਥੀ ਸਦਾ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ; ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ਵਮੇਧ; ਸਾਰੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ਵੱਥ; ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀਰਥੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਤਮ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਮੁਤ੍ਤਰਖਂਡੇ ਉਮਾਪਤਿਨਾਰਦਸਂਵਾਦੇ ਗਂਗਾਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂਨਾਮੈਕਾਸ਼ੀਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਦਮਾ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰਖੰਡ ਵਿੱਚ ਉਮਾਪਤੀ ਤੇ ਨਾਰਦ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ 'ਗੰਗਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ' ਨਾਮਕ ਇਕੱਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਪਚਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਸੰਹਿਤਾ ਹੈ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਵੈ ਚੈਤ੍ਰਮਾਸੇ ਤੁ ਕਾਰ੍ਯੋ ਦਮਨਕੋਤ੍ਸਵਃ । ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਤੁ ਤਥਾ ਸਮ੍ਯਗ੍ਵਿਧਿਃ ਕਾਰ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਸ ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਦਮਨਕ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵੈष੍ਣਵੈਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪੁਣ੍ਯੋ ਜਨਤਾਨਂਦਵਰ੍ਦ੍ਧਨਃ । ਦੇਵਾਨਂਦਸਮੁਦ੍ਭੂਤਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਦਮਨਮਂਜਰੀ
ਵੈਸ਼ਨਵ ਭਗਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤਿਉਹਾਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਦਮਨਕ ਦੀ ਦਿਵਯ ਮੰਜਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।
ਨਿਵੇਦ੍ਯਾ ਵੈष੍ਣਵੈਰ੍ਭਕ੍ਤੈਃ ਸਰ੍ਵਪੂਜਾਫਲੇਪ੍ਸੁਭਿਃ । ਚੈਤ੍ਰੇ ਤੁ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ੇ ਤੁ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਨਗਨਂਦਿਨਿ
ਇਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਭਗਤਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਫਲ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਚੈਤ੍ਰ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਹੇ ਨਾਗਾਨੰਦਿਨੀ, ਅਰਪਿਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕਾਰਯੇਤ੍ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਹੋਤ੍ਸਵਮਨਾਸ੍ਤਥਾ । ਤਤ੍ਰਾਦੌ ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਗਤ੍ਵਾ ਆਰਾਮਂ ਪ੍ਰਤਿ ਚਾਨਘੇ
ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤਾ, ਆਪ ਹੀ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗੁਰ੍ਵਾਜ੍ਞਯਾ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪੂਜਨਂ ਰਤਿਨਾ ਸਹ । ਕਾਮਦੇਵ ਨਮਸ੍ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਮੋਹਨਕਾਰਕ
ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ: 'ਹੇ ਕਾਮਦੇਵ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।'
ਵਿष੍ਣੋਰਰ੍ਥੇ ਵਿਚੇष੍ਯਾਮਿ ਕृਪਾਂ ਕੁਰੁ ਮਮੋਪਰਿ । ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਨਿਰ੍ਘੋषੈਰਾਨੇਤਵ੍ਯੋ ਗृਹਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲਈ ਮੈਂ ਖੋਜ ਕਰਾਂਗਾ; ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ। ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਦਯਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਿ ਹ੍ਯਧਿਵਾਸਨਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪੂਜਨਂ ਤਤ੍ਰ ਰਾਤ੍ਰੌ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੁ ਵੈष੍ਣਵੈਃ
ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਪਹਿਲਾਂ ਅਧਿਵਾਸਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵੈਸ਼ਣਵ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।