ਪ੍ਰੀਤਸ਼੍ਚ ਪਰਿਤੁष੍ਟਸ਼੍ਚ ਤਾਂ ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਸਮੁਪਾਵਸਤ੍। ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਕਾਲ੍ਯਮੁਤ੍ਥਾਯ ਕृਤ੍ਵਾਹ੍ਨਿਕਮਰਿਂਦਮ
ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਰਾਤ ਉਥੇ ਗੁਜ਼ਾਰੀ। ਸਵੇਰੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਉਠਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਦੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ॠषਿਂ ਸਮਭਿਚਕ੍ਰਾਮ ਗਮਨਾਯ ਰਘੂਤ੍ਤਮਃ। ਅਭਿਵਾਦ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਮੋ ਮਹਰ੍षਿਂ ਕੁਂਭਸਂਭਵਮ੍
ਰਘੁਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਜਾਣ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਕੁੰਭਜ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਆਪृਚ੍ਛੇ ਸਾਧਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਨੁਜ੍ਞਾਤੁਂ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ। ਧਨ੍ਯੋਸ੍ਮ੍ਯਨੁਗृਹੀਤੋਸ੍ਮਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ ਰੁਖਸਤੀ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਣ ਨਾਲ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਧਨਵੰਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਚਾਹਂ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਪਾਵਨਾਤ੍ਮਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੇ ਵਾਕ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਂ
ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਜਦੋਂ ਕਾਕੁਤਸਥ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਅਜੋਬਾ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ ਗਈ।
ਉਵਾਚ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੋ ਬਾष੍ਪਨੇਤ੍ਰਸ੍ਤਪੋਧਨਃ। ਅਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਵ ਰਾਮ ਸ਼ੁਭਾਕ੍ਸ਼ਰਂ
ਤਪਸਵੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਰਾਮ, ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਬੜੇ ਅਜੋਬਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹਨ।'
ਪਾਵਨਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਂ ਰਘੁਨਂਦਨ। ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਪਿ ਰਾਮ ਤ੍ਵਾਂ ਮੈਤ੍ਰੇਣੇਕ੍ਸ਼ਂਤਿ ਯੇ ਨਰਾਃ
ਹੇ ਰਘੁਨੰਦਨ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਵੇਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—
ਪਾਵਿਤਾਸ੍ਸਰ੍ਵਸੂਕ੍ਤੈਸ੍ਤੇ ਕਥ੍ਯਂਤੇ ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਃ। ਯੇ ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਘੋਰਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਭਿਰੀਕ੍ਸ਼ਂਤੇ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ਭੁਵਿ
—ਉਹ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ; ਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਜੀਵ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਵੈਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ—
ਤੇ ਹਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਂਡੇਨ ਸਦ੍ਯੋ ਨਰਕਗਾਮਿਨਃ। ਈਦृਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਂ ਰਘੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪਾਵਨਃ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਂ
—ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦੰਡ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ, ਹੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਕਥਯਂਤਸ਼੍ਚ ਲੋਕਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਮੇष੍ਯਂਤਿ ਰਾਘਵ। ਗਚ੍ਛਸ੍ਵਾਨਾਤੁਰੋऽਵਿਘ੍ਨਂ ਪਂਥਾਨਮਕੁਤੋਭਯਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਤੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਉਹ ਸਫਲਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਨਿਡਰ ਤੇ ਨਿਰਵਿਘਨ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲਾ ਜਾ।
ਪ੍ਰਸ਼ਾਧਿ ਰਾਜ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮੇਣ ਗਤਿਸ੍ਤੁ ਜਗਤਾਂ ਭਵਾਨ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਮੁਨਿਨਾ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿ ਪ੍ਰਗ੍ਰਹੋ ਨृਪਃ
ਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰ; ਤੂੰ ਸਭ ਜਗਤਾਂ ਦੀ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ। ਮੁਨੀ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ—
ਅਭਿਵਾਦਯਿਤੁਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸੋऽਗਸ੍ਤ੍ਯਮृषਿਸਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਪੋਧਿਕਾਨ੍
—ਅਗਸਤਿਆ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ; ਮੁਨੀਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਤੇ ਸਾਰੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਅਥਾਰੋਹਤ੍ਤਦਾਵ੍ਯਗ੍ਰਃ ਪੁष੍ਪਕਂ ਹੇਮਭੂषਿਤਮ੍। ਤਂ ਪ੍ਰਯਾਂਤਂ ਮੁਨਿਗਣਾ ਆਸ਼ੀਰ੍ਵਾਦੈਸ੍ਸਮਂਤਤਃ
ਫਿਰ, ਬਿਨਾ ਦੇਰ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਜਦ ਉਹ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ।
ਅਪੂਪੁਜਨ੍ਨਰੇਂਦ੍ਰਂ ਤਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਿਵਾਮਰਾਃ। ਤਤੋऽਰ੍ਧਦਿਵਸੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਰਾਮਃ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਕੋਵਿਦਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਜਦ ਅੱਧਾ ਦਿਨ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਰਾਮ, ਜੋ ਸਭ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ—
ਅਯੋਧ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਃ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਕਕ੍ਸ਼ਾਮਵਾਤਰਤ੍। ਤਤੋ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਰੁਚਿਰਂ ਪੁष੍ਪਕਂ ਕਾਮਵਾਹਿਤਂ
—ਅਯੋਧਿਆ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਹੇ ਕਾਕੁਤਸਥ, ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਗ ਵਿਚ ਉਤਰਿਆ; ਫਿਰ, ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਪੁਸ਼ਪਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਨਚਾਹੀ ਚੱਲਦਾ ਸੀ, ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਕ੍ਸ਼ਾਂਤਰਾਦ੍ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਦ੍ਵਾਸ੍ਥਾਨ੍ਰਾਜਾऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਂ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਭਰਤਂ ਚੈਵ ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਲਘੁਵਿਕ੍ਰਮਾਃ
ਬਾਗ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਿਹਾ: 'ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਭਰਤ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਚਾਲ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਆਉਣ।'
ਮਮਾਗਮਨਮਾਖ੍ਯਾਯ ਸਮਾਨਯਤ ਮਾ ਚਿਰਮ੍। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਥ ਭਾषਿਤਂ ਦ੍ਵਾਸ੍ਥਾ ਰਾਮਸ੍ਯਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਃ1.37.
'ਮੇਰਾ ਆਉਣਾ ਦੱਸੋ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆਓ।' ਰਾਮ ਦੇ ਨਿਰਮਲ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ—
ਗਤ੍ਵਾ ਕੁਮਾਰਾਵਾਹੂਯ ਰਾਘਵਾਯ ਨ੍ਯਵਦੇਯਨ੍। ਦ੍ਵਾਸ੍ਥੈਃ ਕੁਮਾਰਾਵਾਨੀਤੌ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਨਿਦੇਸ਼ਤਃ
—ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਾਲੇ ਗਏ, ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ; ਰਾਘਵ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆਇਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਘਵਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਪ੍ਰਿਯੌ ਭਰਤਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਸਮਾਲਿਂਗ੍ਯ ਤੁ ਰਾਮਸ੍ਤੌ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚੇਦਮੁਵਾਚ ਹ
ਜਦ ਰਾਘਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਭਰਤ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ:
ਕृਤਂ ਮਯਾ ਯਥਾਤਥ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜਕਾਰ੍ਯਮਨੁਤ੍ਤਮਂ। ਧਰ੍ਮਹੇਤੁਮਤੋ ਭੂਯਃ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਰਾਘਵੌ
'ਮੈਂ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਰਤਬ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ; ਧਰਮ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਘਵੋ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਭਵਦ੍ਭ੍ਯਾਮਾਤ੍ਮਭੂਤਾਭ੍ਯਾਂ ਰਾਜਸੂਯਂ ਕ੍ਰਤੂਤ੍ਤਮਂ। ਸਹਿਤੋ ਯष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਯਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਃ
'ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਜਿਵੇਂ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮੈਂ ਰਾਜਸੂਯ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਯਜ, ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਸਦਾ ਧਰਮ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।'
ਪੁष੍ਕਰਸ੍ਥੇਨ ਵੈ ਪੂਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਲੋਕਕਾਰਿਣਾ। ਸ਼ਤਤ੍ਰਯੇਣ ਯਜ੍ਞਾਨਾਮਿष੍ਟਂ षष੍ਟ੍ਯਾਧਿਕੇਨ ਚ
ਪਹਿਲਾਂ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿਖੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹਨ, ਨੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸੱਠ ਯਜਨ ਕਰੇ ਸਨ।
ਇष੍ਟ੍ਵਾ ਹਿ ਰਾਜਸੂਯੇਨ ਸੋਮੋ ਧਰ੍ਮੇਣ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਕੀਰ੍ਤਿਸ੍ਥਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਸੋਮਾ ਨੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਧਰਮ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਇਜ਼ਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
ਇष੍ਟ੍ਵਾ ਹਿ ਰਾਜਸੂਯੇਨ ਮਿਤ੍ਰਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿਬਰ੍ਹਣਃ। ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਸੁਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨ ਵਰੁਣਤ੍ਵਮੁਪਾਗਤਃ
ਮਿਤ੍ਰਾ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਵਰੁਣ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਵਂਤੌ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯੇਸ੍ਮਿਨ੍ਵਦਤਂ ਹਿ ਤਤ੍। ਭਰਤ ਉਵਾਚ। ਤ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਃ ਪਰਮਃ ਸਾਧੋ ਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵਾ ਵਸੁਂਧਰਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਸੋਚ ਕੇ, ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ ਬੋਲੋ। ਭਰਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਾਧੂ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾ ਮਹਾਬਾਹੋ ਯਸ਼ਸ਼੍ਚਾਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮ। ਮਹੀਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮਿਵਾਮਰਾਃ
ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਇਜ਼ਤ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵਾਂਗ ਅਮਰਾਂ ਵਾਂਗ ਦੇਖਦੇ ਹਨ।
ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਂਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਲੋਕਨਾਥ ਤਥਾ ਵਯਂ। ਪ੍ਰਜਾਸ਼੍ਚ ਪਿਤृਵਦ੍ਰਾਜਨ੍ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਮਤੇ
ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਤੇ ਅਸੀਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਨਿਹਾਰਦੇ ਹਾਂ; ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ, ਸਮਝਦੇ ਹਨ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਗਤਿਭੂਤੋਸਿ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਮਿਹ ਰਾਘਵ। ਸਤ੍ਵਮੇਵਂਵਿਧਂ ਯਜ੍ਞਂ ਨਾਹਰ੍ਤ੍ਤਾਸਿ ਪਰਂਤਪ
ਹੇ ਰਾਘਵ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਤੂੰ ਜੀਵਨ ਦਾ ਰਾਹ ਹੈਂ; ਪਰ ਤੂੰ ਐਸਾ ਯਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ੋ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਯਤਃ। ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸੋਮਸ੍ਯ ਮਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ; ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇਹ ਸੋਮਾ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ।
ਜ੍ਯੋਤਿषਾਂ ਸੁਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਤਾਰਕਾਮਯੇ। ਤਾਰਾ ਬृਹਸ੍ਪਤੇਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾ ਹृਤਾ ਸੋਮੇਨਕਾਮਤਃ
ਤਾਰਕਾਮਯ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ; ਤਾਰਾ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਸੋਮਾ ਨੇ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਲੈ ਲਈ।
ਤਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਦੇਵਦਾਨਵਨਾਸ਼ਨਮ੍। ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਕ੍ਰਤੌ ਘੋਰੇ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਮਤ੍ਸ੍ਯਕਚ੍ਛਪਾਃ
ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਵਰੁਣ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਮੱਛੀਆਂ ਤੇ ਕਛੂਏ ਲੜੇ।