ਉਲੂਕਃ ਸ਼ੋਭਤੇ ਰਾਜਨ੍ਨ ਤੁ ਗृਧ੍ਰੋ ਮਹਾਮਤੇ। ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਮਹਾਰਾਜ ਰਾਜਾ ਹਿ ਪਰਮਾ ਗਤਿਃ
ਉਲੂਕ ਰਾਜੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਪਰ ਗਿਧ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬੁਧੀਮਾਨ। ਤੂੰ ਹੀ ਮਾਪਦੰਡ ਹੈਂ, ਮਹਾਰਾਜ, ਰਾਜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਰਾਜਮੂਲਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ। ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਰਾਜਾ ਨृਣਾਂ ਯੇषਾਂ ਨ ਤੇ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮ੍
ਸਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰਜਾਵਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਰਾਜਾ ਹੈ; ਰਾਜਾ ਹੀ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਧਰਮ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਠੀਕ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੇ।
ਵੈਵਸ੍ਵਤੇਨ ਮੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਭਵਂਤਿ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਸਚਿਵਾਨਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਮੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜੋ ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਫੰਦੇ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ:
ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਭਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪੁਰਾਣਂ ਯਦੁਦਾਹृਤਂ। ਦ੍ਯੌਃ ਸਚਂਦ੍ਰਾਰ੍ਕਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾ ਸਪਰ੍ਵਤਮਹੀਦ੍ਰੁਮਮ੍
ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਉਹ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਣਾਈ ਗਈ ਸੀ: ਆਸਮਾਨ, ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਤਾਰੇ, ਪਰਬਤ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਦਰੱਖਤ,
ਸਲਿਲਾਰ੍ਣਵਸਂਮਗ੍ਨਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਂ। ਏਕਮੇਵ ਤਦਾ ਹ੍ਯਾਸੀਤ੍ਸਰ੍ਵਮੇਕਮਿਵਾਂਬਰਂ
ਜਲ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ, ਜਿੰਨੇ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਤੇ ਥਿਰ ਜੀਵ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ, ਇੱਕ ਖਾਲੀ ਆਸਮਾਨ ਵਾਂਗ, ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਪੁਨਰ੍ਭੂਃ ਸਹ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਚ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਜਠਰਮਾਵਿਸ਼ਤ੍। ਤਾਂ ਨਿਗृਹ੍ਯ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਸਲਿਲਾਰ੍ਣਵਂ
ਫਿਰ ਧਰਤੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜਲ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ।
ਸੁष੍ਵਾਪ ਹਿ ਕृਤਾਤ੍ਮਾ ਸ ਬਹੁਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨ੍ਯਪਿ। ਵਿष੍ਣੌ ਸੁਪ੍ਤੇ ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਿਵੇਸ਼ ਜਠਰਂ ਤਤਃ
ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਂਭਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਸੈਂਕੜੇ ਸਾਲ ਸੁੱਤਾ ਰਿਹਾ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸੁੱਤਿਆਂ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ।
ਬਹੁਸ੍ਰੋਤਂ ਚ ਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਯੋਗੀ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍। ਨਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਂ ਪਦ੍ਮਂ ਹੇਮਵਿਭੂषਿਤਂ
ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਯੋਗੀ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਕਮਲ ਉੱਗ ਆਇਆ।
ਸ ਤੁ ਨਿਰ੍ਗਮ੍ਯ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਯੋਗੀ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਹਾਪ੍ਰਭੁਃ। ਸਿਸृਕ੍ਸ਼ੁਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਵਾਯੁਂ ਪਰ੍ਵਤਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹੀਰੁਹਾਨ੍
ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਯੋਗੀ ਬਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ, ਹਵਾ, ਪਰਬਤ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਤਦਂਤਰਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਮਾਨੁषਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰੀਸृਪਾਨ੍। ਜਰਾਯੁਜਾਣ੍ਡਜਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਸਰ੍ਜ ਸ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਫਿਰ, ਵਿਚਕਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਰਿੰਗਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ, ਜਿਹੜੇ ਜਣੇ ਜਾਂ ਅੰਡਿਆਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਭ ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਬਣ ਕੇ ਬਣਾਏ।
ਤਸ੍ਯ ਗਾਤ੍ਰਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਕੈਟਭੋ ਮਧੁਨਾ ਸਹ। ਦਾਨਵੌ ਤੌ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੌ ਘੋਰੌ ਲਬ੍ਧਵਰੌ ਤਦਾ
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਕੈਟਭ ਤੇ ਮਧੁ ਇਕੱਠੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦਾਨਵ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਰ ਮਿਲ ਗਏ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਂ ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਰੋਧਾਵਿष੍ਟਾਵੁਭੌ ਨृਪ। ਵੇਗੇਨ ਮਹਤਾ ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਮਧਾਵਤਾਂ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜਦੋਂ ਉਥੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਵਯੰਭੂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਦੌੜ ਪਏ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਤ੍ਵਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਨਿਸ੍ਸਰਨ੍ਤਿ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਂਸ੍ਤੁਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਹਤ੍ਵਾ ਤੌ ਮਧੁਕੈਟਭੌ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਿਕਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪृਥਿਵੀਂ ਵਰ੍ਧਯਾਮਾਸ ਸ੍ਥਿਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਮੇਦਸਾ ਤਯੋਃ। ਮੇਦੋਗਂਧਾ ਤੁ ਧਰਣੀ ਮੇਦਿਨੀਤ੍ਯਭਿਧਾਂ ਗਤਾ
ਧਰਤੀ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਮੋਟੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ। ਮੋਟੇ ਦੀ ਵਾਸ਼ਨਾ ਆਉਣ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮੈਦਨੀ ਆਖਿਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗृਧ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਸਤ੍ਯੋ ਵੈ ਪਾਪਕਰ੍ਮਾਪਰਾਲਯਮ੍। ਸ੍ਵੀਯਂ ਕਰੋਤਿ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਦਣ੍ਡਨੀਯੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗ੍ਰਿਧਰ ਝੂਠਾ ਹੈ, ਮੰਦ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਆਪਣੀ ਪਾਪੀ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲਣੀ ਯਕੀਨੀ ਹੈ।
ਤਤੋऽਸ਼ਰੀਰਿਣੀਵਾਣੀ ਅਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪ੍ਰਭਾषਤੇ। ਮਾ ਵਧੀ ਰਾਮ ਗृਧ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਪੂਰ੍ਵਂਦਗ੍ਧਂ ਤਪੋਬਲਾਤ੍
ਫਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ: 'ਰਾਮਾ, ਤੂੰ ਗ੍ਰਿਧਰ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰ; ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੜ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।'
ਪੁਰਾ ਗੌਤਮ ਦਗ੍ਧੋऽਯਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਥੋ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤਸ੍ਤੁ ਨਾਮੈष ਸ਼ੂਰਃ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਗੌਤਮ ਨੇ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਸੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਇਸ ਦਾ ਨਾਮ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਾ, ਸੱਚਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਹੈ।
ਗृਹਮਾਗਤ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇਰ੍ਭੋਜਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਾਚਤ। ਸਾਗ੍ਰਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਚੈਵ ਭੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਸਾਧੂ ਦੇ ਘਰ ਆਇਆ ਤੇ ਖਾਣਾ ਮੰਗਿਆ। ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਇਹ ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲ ਉਥੇ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਤਸ੍ਯ ਪਾਦ੍ਯਮਰ੍ਘ੍ਯਂ ਸ੍ਵਯਂ ਤਤਃ। ਆਤ੍ਮਨੈਵਾਕਰੋਤ੍ਸਮ੍ਯਗ੍ਭੋਜਨਾਰ੍ਥਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਖੁਦ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੇ ਆਤਿਥੇ ਲਈ ਪਾਣੀ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਵਾਸਤੇ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਗृਹਂ ਤਸ੍ਯ ਆਹਾਰੇ ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਨਾਰੀਂ ਪੂਰ੍ਣਸ੍ਤਨੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਸ੍ਤੇਨਾਥ ਪਰਾਮृਸ਼ਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਲੱਗਾ, ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹ ਲਿਆ।
ਅਥ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨ ਮੁਨਿਨਾ ਸ਼ਾਪੋ ਦਤ੍ਤਃ ਸੁਦਾਰੁਣਃ। ਗृਧ੍ਰਤ੍ਵਂ ਗਚ੍ਛ ਵੈ ਮੂਢ ਰਾਜਾ ਮੁਨਿਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਮুনি ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: 'ਮੂਰਖ, ਤੂੰ ਗ੍ਰਿਧਰ ਬਣ ਜਾ!' ਰਾਜਾ ਨੇ ਫਿਰ ਮুনি ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕृਪਾਂ ਕੁਰੁ ਮਹਾਭਾਗ ਸ਼ਾਪੋਦ੍ਧਾਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਦਯਾਲੁਸ੍ਤਦ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰਾਹ ਨਰਾਧਿਪ
'ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਹੋਵੇ।' ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਦਇਆਲੂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ।
ਉਤ੍ਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਰਘੁਕੁਲੇ ਰਾਮੋ ਨਾਮ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੂਣਾਂ ਮਹਾਭਾਗੋ ਰਾਜਾ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਃ
'ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਨਾਮ ਦਾ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ, ਜੋ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕੌਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ।'
ਤੇਨ ਦृष੍ਟੋ ਵਿਪਾਪਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਵਿਤਾ ਨਰਪੁਂਗਵ। ਦृष੍ਟੋ ਰਾਮੇਣ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬਭੂਵ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ
'ਜਦੋਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਾਮ ਵੇਖੇਗਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।' ਰਾਮ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗृਧ੍ਰਤ੍ਵਂ ਤ੍ਯਜ੍ਯ ਵੈ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਦਿਵ੍ਯਗਂਧਾਨੁਲੇਪਨਃ। ਪੁਰੁषੋ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪੋऽਸੌ ਬਭਾषੇ ਤਂ ਨਰਾਧਿਪਂ
ਗ੍ਰਿਧਰ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ, ਦਿਵਿਆ ਸੁਗੰਧ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਸਾਧੁ ਰਾਘਵ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦਹਂ ਵਿਭੋ। ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ਨਰਕਾਦ੍ਘੋਰਾਦਪਾਪਸ੍ਤੁ ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਃ
'ਸ਼ਾਬਾਸ, ਰਾਘਵ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ! ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ ਤੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'
ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਂ ਮਯਾ ਗਾਰ੍ਧ੍ਯਂ ਨਰਰੂਪੀ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਉਲੂਕਂ ਪ੍ਰਾਹ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਵਿਸ਼ ਕੌਸ਼ਿਕ
'ਮੈਂ ਗ੍ਰਿਧਰ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ।' ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਫਿਰ ਉਲੂਕ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ, ਕੌਸ਼ਿਕ।'
ਅਹਂ ਸਂਧ੍ਯਾਮੁਪਾਸਿਤ੍ਵਾ ਗਮਿष੍ਯੇ ਯਤ੍ਰ ਵੈ ਮੁਨਿਃ। ਅਥੋਦਕਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਸਂਧ੍ਯਾਮਨ੍ਵਾਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਂ
'ਮੈਂ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਥੇ ਜਾਵਾਂਗਾ ਜਿੱਥੇ ਮুনি ਹੈ।' ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਛੂਹ ਕੇ ਤੇ ਪੱਛਮੀ ਸੰਧਿਆ ਕਰ ਕੇ,
ਆਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦ੍ਰਾਮਃ ਕੁਂਭਯੋਨੇਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਤਸ੍ਯਾਗਸ੍ਤ੍ਯੋ ਬਹੁਗੁਣਂ ਫਲਮੂਲਂ ਚ ਸਾਦਰਂ
ਰਾਮ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕੁੰਭਜ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਅਗਸਤਯ ਨੇ, ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਫਲ ਤੇ ਮੂਲ ਦਿੱਤੇ।
ਰਸਵਂਤਿ ਚ ਸ਼ਾਕਾਨਿ ਭੋਜਨਾਰ੍ਥਮੁਪਾਹਰਤ੍। ਸਭੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸ੍ਤਦਨ੍ਨਮਮृਤੋਪਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਭੋਜਨ ਲਈ ਸੁਆਦਲੇ ਸਾਕ ਲਿਆਏ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਉਹ ਭੋਜਨ ਖਾਧਾ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਸੀ।