ਸੁਸ਼ਾਂਤਾਸ਼੍ਚ ਕੁਲੀਨਾਸ਼੍ਚ ਨਯੇ ਮਂਤ੍ਰੇ ਚ ਕੋਵਿਦਾਃ। ਤਾਨਾਹੂਯ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪੁष੍ਪਕਾਦਵਰੁਹ੍ਯ ਚ
ਇਹ ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ, ਨੀਤੀ ਤੇ ਮੰਤਰੀ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ। ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਕੇ, ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਆਇਆ।
ਗृਧ੍ਰੋਲੂਕੌ ਵਿਵਦਂਤੌ ਪृਚ੍ਛਤਿ ਸ੍ਮ ਰਘੂਤ੍ਤਮਃ। ਕਤਿ ਵਰ੍षਾਣਿ ਭੋ ਗृਧ੍ਰ ਤਵੇਦਂ ਨਿਲਯਂ ਕृਤਂ
ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਧੀਆ ਨੇ ਗਿਧ ਤੇ ਉਲੂਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਝਗੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਪੁੱਛਿਆ: 'ਗਿਧਾ, ਦੱਸ ਕਿ ਕਿੰਨੇ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਤੇਰਾ ਘਰ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ?'
ਏਤਨ੍ਮੇ ਕੌਤੁਕਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਦਿ ਜਾਨਾਸਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ। ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਗृਧ੍ਰੋ ਬਭਾषੇ ਰਾਘਵਂ ਸ੍ਥਿਤਂ
'ਜੇ ਤੂੰ ਸੱਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਿਧ ਨੇ ਉੱਥੇ ਖੜੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਇਯਂ ਵਸੁਮਤੀ ਰਾਮ ਮਾਨੁषੈਰ੍ਬਹੁਬਾਹੁਭਿਃ। ਉਚ੍ਛ੍ਰਿਤੈਰਾਚਿਤਾ ਸਰ੍ਵਾ ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਮਦ੍ਗृਹਂ
'ਰਾਮਾ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਤਾਕਤਵਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਇਹ ਮੇਰਾ ਘਰ ਹੈ।'
ਉਲੂਕਸ੍ਤ੍ਵਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਮਂ ਪਾਦਪੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਾ। ਯਦੈਵ ਪृਥਿਵੀ ਰਾਜਂਸ੍ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਮੇ ਗृਹਂ
ਉਲੂਕ ਨੇ ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਹੋਈ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਇਹ ਮੇਰਾ ਘਰ ਹੈ।'
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਮੋ ਵੈ ਸਭਾਸਦ ਉਵਾਚਹ। ਨ ਸਾ ਸਭਾ ਯਤ੍ਰ ਨ ਸਂਤਿ ਵृਦ੍ਧਾ ਵृਦ੍ਧਾ ਨ ਤੇ ਯੇ ਨ ਵਦਂਤਿ ਧਰ੍ਮਂ1.37.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮਾ ਨੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ: 'ਉਹ ਸਭਾ ਨਹੀਂ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੇ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਵੱਡੇ ਉਹ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।'
ਨਾਸੌ ਧਰ੍ਮੋ ਯਤ੍ਰ ਨ ਚਾਸ੍ਤਿ ਸਤ੍ਯਂ ਨ ਤਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਯਚ੍ਛਲਮਭ੍ਯੁਪੈਤਿ। ਯੇ ਤੁ ਸਭ੍ਯਾਃ ਸਭਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤੂष੍ਣੀਂ ਧ੍ਯਾਯਂਤ ਆਸਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਸਚ ਨਹੀਂ, ਓਥੇ ਧਰਮ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਸਚ ਠੱਗੀ ਨੂੰ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਸਚ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬੈਠ ਕੇ ਸੋਚਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ,
ਯਥਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਨ ਬ੍ਰੁਵਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇऽਨृਤਵਾਦਿਨਃ। ਨ ਵਕ੍ਤਿ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਯਸ਼੍ਚ ਕਾਮਾਤ੍ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਤਥਾ ਭਯਾਤ੍
ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਮੌਕੇ ਅਨੁਸਾਰ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਲਾਲਚ, ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਡਰ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ,
ਸਹਸ੍ਰਂ ਵਾਰੁਣਾਃ ਪਾਸ਼ਾਃ ਪ੍ਰਤਿਮੁਂਚਂਤਿ ਤਂ ਨਰਂ। ਤੇषਾਂ ਸਂਵਤ੍ਸਰੇ ਪੂਰ੍ਣੇ ਪਾਸ਼ ਏਕਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵਾਰੁਣ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਫੰਦੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਫੰਦਾ ਖੁਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਤੁ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਜਾਨਤਾ ਸਤ੍ਯਮਂਜਸਾ। ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਚਿਵਾ ਰਾਮਮੇਵਾਬ੍ਰੁਵਂਸ੍ਤਦਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਸਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਫ-ਸਾਫ ਸਚ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਹੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਉਲੂਕਃ ਸ਼ੋਭਤੇ ਰਾਜਨ੍ਨ ਤੁ ਗृਧ੍ਰੋ ਮਹਾਮਤੇ। ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਮਹਾਰਾਜ ਰਾਜਾ ਹਿ ਪਰਮਾ ਗਤਿਃ
ਉਲੂਕ ਰਾਜੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਪਰ ਗਿਧ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬੁਧੀਮਾਨ। ਤੂੰ ਹੀ ਮਾਪਦੰਡ ਹੈਂ, ਮਹਾਰਾਜ, ਰਾਜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਰਾਜਮੂਲਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ। ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਰਾਜਾ ਨृਣਾਂ ਯੇषਾਂ ਨ ਤੇ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮ੍
ਸਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰਜਾਵਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਰਾਜਾ ਹੈ; ਰਾਜਾ ਹੀ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਧਰਮ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਠੀਕ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੇ।
ਵੈਵਸ੍ਵਤੇਨ ਮੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਭਵਂਤਿ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਸਚਿਵਾਨਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਮੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜੋ ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਫੰਦੇ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ:
ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਭਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪੁਰਾਣਂ ਯਦੁਦਾਹृਤਂ। ਦ੍ਯੌਃ ਸਚਂਦ੍ਰਾਰ੍ਕਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾ ਸਪਰ੍ਵਤਮਹੀਦ੍ਰੁਮਮ੍
ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਉਹ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਣਾਈ ਗਈ ਸੀ: ਆਸਮਾਨ, ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਤਾਰੇ, ਪਰਬਤ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਦਰੱਖਤ,
ਸਲਿਲਾਰ੍ਣਵਸਂਮਗ੍ਨਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਂ। ਏਕਮੇਵ ਤਦਾ ਹ੍ਯਾਸੀਤ੍ਸਰ੍ਵਮੇਕਮਿਵਾਂਬਰਂ
ਜਲ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ, ਜਿੰਨੇ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਤੇ ਥਿਰ ਜੀਵ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ, ਇੱਕ ਖਾਲੀ ਆਸਮਾਨ ਵਾਂਗ, ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਪੁਨਰ੍ਭੂਃ ਸਹ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਚ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਜਠਰਮਾਵਿਸ਼ਤ੍। ਤਾਂ ਨਿਗृਹ੍ਯ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਸਲਿਲਾਰ੍ਣਵਂ
ਫਿਰ ਧਰਤੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜਲ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ।
ਸੁष੍ਵਾਪ ਹਿ ਕृਤਾਤ੍ਮਾ ਸ ਬਹੁਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨ੍ਯਪਿ। ਵਿष੍ਣੌ ਸੁਪ੍ਤੇ ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਿਵੇਸ਼ ਜਠਰਂ ਤਤਃ
ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਂਭਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਸੈਂਕੜੇ ਸਾਲ ਸੁੱਤਾ ਰਿਹਾ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸੁੱਤਿਆਂ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ।
ਬਹੁਸ੍ਰੋਤਂ ਚ ਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਯੋਗੀ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍। ਨਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਂ ਪਦ੍ਮਂ ਹੇਮਵਿਭੂषਿਤਂ
ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਯੋਗੀ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਕਮਲ ਉੱਗ ਆਇਆ।
ਸ ਤੁ ਨਿਰ੍ਗਮ੍ਯ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਯੋਗੀ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਹਾਪ੍ਰਭੁਃ। ਸਿਸृਕ੍ਸ਼ੁਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਵਾਯੁਂ ਪਰ੍ਵਤਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹੀਰੁਹਾਨ੍
ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਯੋਗੀ ਬਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ, ਹਵਾ, ਪਰਬਤ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਤਦਂਤਰਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਮਾਨੁषਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰੀਸृਪਾਨ੍। ਜਰਾਯੁਜਾਣ੍ਡਜਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਸਰ੍ਜ ਸ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਫਿਰ, ਵਿਚਕਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਰਿੰਗਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ, ਜਿਹੜੇ ਜਣੇ ਜਾਂ ਅੰਡਿਆਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਭ ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਬਣ ਕੇ ਬਣਾਏ।
ਤਸ੍ਯ ਗਾਤ੍ਰਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਕੈਟਭੋ ਮਧੁਨਾ ਸਹ। ਦਾਨਵੌ ਤੌ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੌ ਘੋਰੌ ਲਬ੍ਧਵਰੌ ਤਦਾ
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਕੈਟਭ ਤੇ ਮਧੁ ਇਕੱਠੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦਾਨਵ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਰ ਮਿਲ ਗਏ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਂ ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਰੋਧਾਵਿष੍ਟਾਵੁਭੌ ਨृਪ। ਵੇਗੇਨ ਮਹਤਾ ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਮਧਾਵਤਾਂ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜਦੋਂ ਉਥੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਵਯੰਭੂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਦੌੜ ਪਏ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਤ੍ਵਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਨਿਸ੍ਸਰਨ੍ਤਿ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਂਸ੍ਤੁਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਹਤ੍ਵਾ ਤੌ ਮਧੁਕੈਟਭੌ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਿਕਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪृਥਿਵੀਂ ਵਰ੍ਧਯਾਮਾਸ ਸ੍ਥਿਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਮੇਦਸਾ ਤਯੋਃ। ਮੇਦੋਗਂਧਾ ਤੁ ਧਰਣੀ ਮੇਦਿਨੀਤ੍ਯਭਿਧਾਂ ਗਤਾ
ਧਰਤੀ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਮੋਟੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ। ਮੋਟੇ ਦੀ ਵਾਸ਼ਨਾ ਆਉਣ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮੈਦਨੀ ਆਖਿਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗृਧ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਸਤ੍ਯੋ ਵੈ ਪਾਪਕਰ੍ਮਾਪਰਾਲਯਮ੍। ਸ੍ਵੀਯਂ ਕਰੋਤਿ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਦਣ੍ਡਨੀਯੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗ੍ਰਿਧਰ ਝੂਠਾ ਹੈ, ਮੰਦ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਆਪਣੀ ਪਾਪੀ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲਣੀ ਯਕੀਨੀ ਹੈ।
ਤਤੋऽਸ਼ਰੀਰਿਣੀਵਾਣੀ ਅਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪ੍ਰਭਾषਤੇ। ਮਾ ਵਧੀ ਰਾਮ ਗृਧ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਪੂਰ੍ਵਂਦਗ੍ਧਂ ਤਪੋਬਲਾਤ੍
ਫਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ: 'ਰਾਮਾ, ਤੂੰ ਗ੍ਰਿਧਰ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰ; ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੜ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।'
ਪੁਰਾ ਗੌਤਮ ਦਗ੍ਧੋऽਯਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਥੋ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤਸ੍ਤੁ ਨਾਮੈष ਸ਼ੂਰਃ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਗੌਤਮ ਨੇ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਸੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਇਸ ਦਾ ਨਾਮ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਾ, ਸੱਚਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਹੈ।
ਗृਹਮਾਗਤ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇਰ੍ਭੋਜਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਾਚਤ। ਸਾਗ੍ਰਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਚੈਵ ਭੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਸਾਧੂ ਦੇ ਘਰ ਆਇਆ ਤੇ ਖਾਣਾ ਮੰਗਿਆ। ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਇਹ ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲ ਉਥੇ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਤਸ੍ਯ ਪਾਦ੍ਯਮਰ੍ਘ੍ਯਂ ਸ੍ਵਯਂ ਤਤਃ। ਆਤ੍ਮਨੈਵਾਕਰੋਤ੍ਸਮ੍ਯਗ੍ਭੋਜਨਾਰ੍ਥਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਖੁਦ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੇ ਆਤਿਥੇ ਲਈ ਪਾਣੀ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਵਾਸਤੇ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਗृਹਂ ਤਸ੍ਯ ਆਹਾਰੇ ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਨਾਰੀਂ ਪੂਰ੍ਣਸ੍ਤਨੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਸ੍ਤੇਨਾਥ ਪਰਾਮृਸ਼ਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਲੱਗਾ, ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹ ਲਿਆ।