ਸ਼ृਣੁ ਤ੍ਵਂ ਮਮ ਦੇਵੇਸ਼ ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯਂ ਨਰਪੁਂਗਵ। ਮਮਾਲਯਂ ਪੂਰ੍ਵਕृਤਂ ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯੇਣ ਵੈ ਪ੍ਰਭੋ
ਸੁਣੋ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮੈਂ ਜੋ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਇਹ ਘਰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰਾ ਸੀ, ਮੇਰੀ ਬਾਂਹ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਉਲੂਕੋ ਹਰਤੇ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਸਮੀਪੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਈਦृਸ਼ੋਯਂ ਦੁਰਾਚਾਰਸ੍ਤ੍ਵਦਾਜ੍ਞਾ ਲਂਘਕੋ ਨृਪ
ਉਲੂਕ ਨੇ ਇਹ ਘਰ ਹੜਪ ਲਿਆ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਨੇੜੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਮੰਦੀ ਚਾਲ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣਾਂਤਿਕੇਨ ਦਂਡੇਨ ਰਾਮ ਸ਼ਾਸਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਗृਧ੍ਰੇਣ ਉਲੂਕੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜੋ ਸਜ਼ਾ ਜਾਨ ਲੈ ਲਵੇ, ਰਾਮ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਗਿੱਧ ਦੇ ਐਸਾ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਉਲੂਕ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਕਿਹਾ।
ਸ਼ृਣੁ ਦੇਵ ਮਮ ਜ੍ਞਾਪ੍ਯਮੇਕਚਿਤ੍ਤੋ ਨਰਾਧਿਪ। ਸੋਮਾਚ੍ਛਕ੍ਰਾਚ੍ਚ ਸੂਰ੍ਯਾਚ੍ਚ ਧਨਦਾਚ੍ਚ ਯਮਾਤ੍ਤਥਾ
ਸੁਣੋ, ਹੇ ਦੇਵ, ਮੈਂ ਜੋ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਇੱਕ-ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਸੋਮ, ਇੰਦਰ, ਸੂਰਜ, ਕੁਬੇਰ ਤੇ ਯਮ ਤੋਂ,
ਜਾਯਤੇ ਵੈ ਨृਪੋ ਰਾਮ ਕਿਂਚਿਦ੍ਭਵਤਿ ਮਾਨੁषਃ। ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਮਯੋ ਦੇਵੋ ਨਾਰਾਯਣਪਰਾਯਣਃ
ਰਾਜਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਮ, ਤੇ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਤੂੰ ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈਂ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਭਗਤ।
ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਸੋਮਤਾ ਰਾਜਨ੍ਸਮ੍ਯਕ੍ਕਾਰ੍ਯੇ ਵਿਚਾਰਿਤੇ। ਸਮ੍ਯਗ੍ਰਕ੍ਸ਼ਸਿ ਤਾਪੇਭ੍ਯਸ੍ਤਮੋਘ੍ਨੋ ਹਿ ਯਤੋ ਭਵਾਨ੍
ਸਹੀ ਕੰਮ ਵਿਚ, ਤੈਨੂੰ ਸੋਮ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਤੂੰ ਤਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਹਨੇਰੇ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਦੋषੇ ਦਂਡਾਤ੍ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਯਤਃ ਪਾਪਭਯਾਪਹਃ। ਦਾਤਾ ਪ੍ਰਹਰ੍ਤਾ ਗੋਪ੍ਤਾ ਚ ਤੇਨੇਂਦ੍ਰ ਇਵ ਨੋ ਭਵਾਨ੍
ਜਨਤਾ ਵਿਚ ਗਲਤੀ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ 'ਤੇ, ਤੂੰ ਪਾਪ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਦਾਤਾ, ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਹੈਂ।
ਅਧृष੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਤੇਜਸਾ ਚਾਨਲੋ ਮਤਃ। ਅਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਤਪਸੇ ਪਾਪਾਂਸ੍ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਰਾਮ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਅਪਰਾਧੀ, ਤੂੰ ਤੇਜ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਪ ਕਰਕੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਮ, ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਹੈਂ।
ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵਿਤ੍ਤੇਸ਼ਤੁਲ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਮਥਵਾ ਧਨਦਾਧਿਕਃ। ਚਿਤ੍ਤਾਯਤ੍ਤਾ ਤੁ ਪਤ੍ਨੀਸ਼੍ਰੀਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਤੇ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮ
ਰਾਜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੂੰ ਖੁਦ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈਂ, ਜਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ। ਪਰ ਪਤਨੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨ ਦੇ ਸੁਭਾਵ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਧਨਦਸ੍ਯ ਤੁ ਕੋਸ਼ੇਨ ਧਨਦਸ੍ਤੇਨ ਵੈਭਵਾਨ੍। ਸਮਃ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਭੂਤੇषੁ ਸ੍ਥਾਵਰੇषੁ ਚਰੇषੁ ਚ
ਕੁਬੇਰ ਆਪਣੇ ਖਜਾਨੇ ਨਾਲ ਧਨਵਾਨ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਾਨ-ਸ਼ੌਕਤ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਰੁਕਦੇ, ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਹੈ।
ਸ਼ਤ੍ਰੌ ਮਿਤ੍ਰੇ ਚ ਤੇ ਦृष੍ਟਿਃ ਸਮਂਤਾਦ੍ਯਾਤਿ ਰਾਘਵ। ਧਰ੍ਮੇਣ ਸ਼ਾਸਨਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵ੍ਯਵਹਾਰਵਿਧਿਕ੍ਰਮੈਃ
ਰਾਘਵ, ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਦੋਵਾਂ 'ਤੇ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹੀਂ, ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਯਸ੍ਯ ਰੁष੍ਯਸਿ ਵੈ ਰਾਮ ਮृਤ੍ਯੁਸ੍ਤਸ੍ਯਾਭਿਧੀਯਤੇ। ਗੀਯਸੇ ਤੇਨ ਵੈ ਰਾਜਨ੍ਯਮ ਇਤ੍ਯਭਿਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਰਾਮਾ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਤੂੰ ਗੁੱਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਉਹ ਰਾਜਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ ਜੋ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਕੇ ਰੋਕਦਾ ਹੈ।
ਯਸ਼੍ਚਾਸੌ ਮਾਨੁषੋ ਭਾਵੋ ਭਵਤੋ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ। ਆਨृਸ਼ਂਸ੍ਯਪਰੋ ਰਾਜਾ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਕृਪਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਰਾਜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇਰੀ ਮਨੁੱਖੀ ਸਭਾਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਇਆ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਰਾਜਾ ਹੋ ਕੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ 'ਤੇ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਦੁਰ੍ਬਲਸ੍ਯ ਤ੍ਵਨਾਥਸ੍ਯ ਰਾਜਾ ਭਵਤਿ ਵੈ ਬਲਮ੍। ਅਚਕ੍ਸ਼ੁषੋ ਭਵੇਚ੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਰਮਤੇषੁ ਮਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਰਾਜਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਅਤੇ ਬੇਸਹਾਰਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਅੰਨ੍ਹਿਆਂ ਲਈ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਬੇਸਮਝਾਂ ਲਈ ਸਮਝ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਾਕਮਪਿ ਨਾਥਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਮਮ ਧਾਰ੍ਮਿਕ। ਭਵਤਾ ਤਤ੍ਰ ਮਂਤਵ੍ਯਂ ਯਥੈਤੇ ਕਿਲ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਧਾਰਮਿਕ ਜੀ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਵੀ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ। ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਮਝ।
ਯੋਸ੍ਮਨ੍ਨਾਥਃ ਸ ਪਕ੍ਸ਼ੀਂਦ੍ਰੋ ਭਵਤੋ ਵਿਨਿਯੋਜ੍ਯਕਃ। ਅਸ੍ਵਾਮ੍ਯਂ ਦੇਵ ਨਾਸ੍ਮਾਕਂ ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਭਵਤਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਜੋ ਸਾਡਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਨਿਯੁਕਤ। ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਅਜ਼ਾਦੀ ਨਹੀਂ।
ਭਵਤੈਵ ਕृਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਭੂਤਗ੍ਰਾਮਂ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਮ੍। ਮਮਾਲਯਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ਤੁ ਗृਧ੍ਰੋ ਮਾਂ ਬਾਧਤੇ ਨृਪ
ਤੂੰ ਹੀ ਪਹਿਲਾਂ ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਬਣਾਈ ਸੀ; ਪਰ ਹੁਣ, ਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਗਿਧ ਜੋ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਭਵਾਨ੍ਦੇਵਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਵੈ ਨਰਪੁਂਗਵ। ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵੈ ਰਾਮਃ ਸਚਿਵਾਨਾਹ੍ਵਯਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਹੀ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪ ਬੁਲਾਇਆ।
ਵਿष੍ਟਿਰ੍ਜਯਂਤੋ ਵਿਜਯਃ ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥੋ ਰਾष੍ਟ੍ਰਵਰ੍ਧਨਃ। ਅਸ਼ੋਕੋ ਧਰ੍ਮਪਾਲਸ਼੍ਚ ਸੁਮਂਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ
ਵਿਸ਼ਟੀ, ਜਯੰਤ, ਵਿਜਯ, ਸਿਧਾਰਥ, ਰਾਸ਼ਟਰਵਰਧਨ, ਅਸ਼ੋਕ, ਧਰਮਪਾਲ ਅਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਸੁਮੰਤ੍ਰ—
ਏਤੇ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸਚਿਵਾ ਰਾਜ੍ਞੋ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯ ਚ। ਨੀਤਿਯੁਕ੍ਤਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
ਇਹ ਰਾਮਾ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਹਨ; ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਨੀਤੀ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ, ਤੇ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ।
ਸੁਸ਼ਾਂਤਾਸ਼੍ਚ ਕੁਲੀਨਾਸ਼੍ਚ ਨਯੇ ਮਂਤ੍ਰੇ ਚ ਕੋਵਿਦਾਃ। ਤਾਨਾਹੂਯ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪੁष੍ਪਕਾਦਵਰੁਹ੍ਯ ਚ
ਇਹ ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ, ਨੀਤੀ ਤੇ ਮੰਤਰੀ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ। ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਕੇ, ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਆਇਆ।
ਗृਧ੍ਰੋਲੂਕੌ ਵਿਵਦਂਤੌ ਪृਚ੍ਛਤਿ ਸ੍ਮ ਰਘੂਤ੍ਤਮਃ। ਕਤਿ ਵਰ੍षਾਣਿ ਭੋ ਗृਧ੍ਰ ਤਵੇਦਂ ਨਿਲਯਂ ਕृਤਂ
ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਧੀਆ ਨੇ ਗਿਧ ਤੇ ਉਲੂਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਝਗੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਪੁੱਛਿਆ: 'ਗਿਧਾ, ਦੱਸ ਕਿ ਕਿੰਨੇ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਤੇਰਾ ਘਰ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ?'
ਏਤਨ੍ਮੇ ਕੌਤੁਕਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਦਿ ਜਾਨਾਸਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ। ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਗृਧ੍ਰੋ ਬਭਾषੇ ਰਾਘਵਂ ਸ੍ਥਿਤਂ
'ਜੇ ਤੂੰ ਸੱਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਿਧ ਨੇ ਉੱਥੇ ਖੜੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਇਯਂ ਵਸੁਮਤੀ ਰਾਮ ਮਾਨੁषੈਰ੍ਬਹੁਬਾਹੁਭਿਃ। ਉਚ੍ਛ੍ਰਿਤੈਰਾਚਿਤਾ ਸਰ੍ਵਾ ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਮਦ੍ਗृਹਂ
'ਰਾਮਾ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਤਾਕਤਵਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਇਹ ਮੇਰਾ ਘਰ ਹੈ।'
ਉਲੂਕਸ੍ਤ੍ਵਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਮਂ ਪਾਦਪੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਾ। ਯਦੈਵ ਪृਥਿਵੀ ਰਾਜਂਸ੍ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਮੇ ਗृਹਂ
ਉਲੂਕ ਨੇ ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਹੋਈ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਇਹ ਮੇਰਾ ਘਰ ਹੈ।'
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਮੋ ਵੈ ਸਭਾਸਦ ਉਵਾਚਹ। ਨ ਸਾ ਸਭਾ ਯਤ੍ਰ ਨ ਸਂਤਿ ਵृਦ੍ਧਾ ਵृਦ੍ਧਾ ਨ ਤੇ ਯੇ ਨ ਵਦਂਤਿ ਧਰ੍ਮਂ1.37.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮਾ ਨੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ: 'ਉਹ ਸਭਾ ਨਹੀਂ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੇ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਵੱਡੇ ਉਹ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।'
ਨਾਸੌ ਧਰ੍ਮੋ ਯਤ੍ਰ ਨ ਚਾਸ੍ਤਿ ਸਤ੍ਯਂ ਨ ਤਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਯਚ੍ਛਲਮਭ੍ਯੁਪੈਤਿ। ਯੇ ਤੁ ਸਭ੍ਯਾਃ ਸਭਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤੂष੍ਣੀਂ ਧ੍ਯਾਯਂਤ ਆਸਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਸਚ ਨਹੀਂ, ਓਥੇ ਧਰਮ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਸਚ ਠੱਗੀ ਨੂੰ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਸਚ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬੈਠ ਕੇ ਸੋਚਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ,
ਯਥਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਨ ਬ੍ਰੁਵਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇऽਨृਤਵਾਦਿਨਃ। ਨ ਵਕ੍ਤਿ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਯਸ਼੍ਚ ਕਾਮਾਤ੍ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਤਥਾ ਭਯਾਤ੍
ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਮੌਕੇ ਅਨੁਸਾਰ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਲਾਲਚ, ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਡਰ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ,
ਸਹਸ੍ਰਂ ਵਾਰੁਣਾਃ ਪਾਸ਼ਾਃ ਪ੍ਰਤਿਮੁਂਚਂਤਿ ਤਂ ਨਰਂ। ਤੇषਾਂ ਸਂਵਤ੍ਸਰੇ ਪੂਰ੍ਣੇ ਪਾਸ਼ ਏਕਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵਾਰੁਣ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਫੰਦੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਫੰਦਾ ਖੁਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਤੁ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਜਾਨਤਾ ਸਤ੍ਯਮਂਜਸਾ। ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਚਿਵਾ ਰਾਮਮੇਵਾਬ੍ਰੁਵਂਸ੍ਤਦਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਸਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਫ-ਸਾਫ ਸਚ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਹੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।