ਤਂ ਤਥੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਜਨਮਰਜਾਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਆਸ਼੍ਰਮੇ ਤ੍ਵਂ ਸੁਦੁਰ੍ਮੇਧੇ ਵਸ ਚੇਹ ਸਮਾਹਿਤਾ
ਮੁਨੀ ਜਨ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅਰਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਬਹੁਤ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਹੀ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਰਹਿ।'
ਇਦਂ ਯੋਜਨਪਰ੍ਯਂਤਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਰੁਚਿਰਪ੍ਰਭਮ੍। ਅਰਜੇ ਵਿਰਜਾਸ੍ਤਿष੍ਠ ਕਾਲਮਤ੍ਰ ਸਮਾਸ਼੍ਸ਼ਤਮ੍
ਅਰਜਾ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ, ਜੋ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਤਕ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸੋ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਰਹਿ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਯੋਗਂ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇਰਰਜਾ ਭਾਰ੍ਗਵੀ ਤਦਾ। ਤਥੇਤਿ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਭਾਰ੍ਗਵਂ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਾ
ਭਰਗੁ ਦੀ ਧੀ ਅਰਜਾ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜੋ ਹੁਕਮ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਾਰ੍ਗਵੋ ਵਾਸਂ ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਯਮੁਪਾਕ੍ਰਮਤ੍। ਸਪ੍ਤਾਹੇ ਭਸ੍ਮਸਾਦ੍ਭੂਤਂ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਭਰਗਵ ਨੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਤੇ ਵਾਸ ਲਿਆ; ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਥਾਂ ਰਾਖ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਂਡਸ੍ਯ ਵਿषਯੋ ਵਿਂਧ੍ਯਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਮਾਨੁष। ਸ਼ਪ੍ਤੋ ਹ੍ਯੁਸ਼ਨਸਾ ਰਾਮ ਤਦਾਭੂਦ੍ਧਰ੍षਣੇ ਕृਤੇ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖਾ, ਦੰਡ ਦੇ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਤਕ, ਉਸ਼ਨਸ ਨੇ, ਰਾਮਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਕੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃਪ੍ਰਭृਤਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਦਂਡਕਾਰਣ੍ਯਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਯਨ੍ਮਾਂ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਰਾਘਵ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ, ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ੀ, ਇਸ ਨੂੰ ਦੰਡਕ ਅਰਣਿਆ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਰਾਘਵ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਸਾਰਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਧ੍ਯਾਮੁਪਾਸਿਤੁਂ ਵੀਰ ਸਮਯੋ ਹ੍ਯਤਿਵਰ੍ਤਤੇ। ਏਤੇ ਮਹਰ੍षਯੋ ਰਾਮ ਪੂਰ੍ਣਕੁਂਭਾਃ ਸਮਂਤਤਃ
ਵੀਰ, ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਰਾਮਾ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਪੂਰੇ ਜਲ ਦੇ ਘੜੇ ਲੈ ਕੇ ਖੜੇ ਹਨ।
ਕृਤੋਦਕਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਪੂਜਯਂਤਿ ਦਿਵਾਕਰਮ੍। ਸਰ੍ਵੈਰॄषਿਭਿਰਭ੍ਯਸ੍ਤੈਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਭਿਃ ਕृਤੈਃ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਜਲ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤੇ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਸਤੋਤਰਾਂ ਨਾਲ।
ਰਵਿਰਸ੍ਤਂਗਤੋ ਰਾਮ ਗਤ੍ਵੋਦਕਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼। ॠषੇਰ੍ਵਚਨਮਾਦਾਯ ਰਾਮਃ ਸਂਧ੍ਯਾਮੁਪਾਸਿਤੁਮ੍
ਜਦ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਰਾਮਾ, ਜਲ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਮਾ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਬਚਨ ਮਨ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਉਪਚਕ੍ਰਾਮ ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਸਰੋਰਘੁਨਂਦਨਃ। ਅਥ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਰਮ੍ਯੇ ਪਾਦਪਸ਼ੋਭਿਤੇ
ਫਿਰ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸੰਧਿਆ ਪੂਜਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਸੁਹਣੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਸੋਹਣੇ ਦਰੱਖਤ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ—
ਨਦਪੁਣ੍ਯੇ ਗਿਰਿਵਰੇ ਕੋਕਿਲਾਸ਼ਤਮਂਡਿਤੇ। ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਰਵੋਦ੍ਯਾਨੇ ਨਾਨਾਮृਗਸਮਾਕੁਲੇ
ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਕੌਲੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਬਾਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸਮਾਕੀਰ੍ਣੇ ਨਾਨਾਦ੍ਵਿਜਸਮਾਵृਤੇ। ਗृਧ੍ਰੋਲੂਕੌ ਪ੍ਰਵਸਿਤੌ ਬਹੂਨ੍ਵਰ੍षਗਣਾਨਪਿ
ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਸ਼ੇਰ ਤੇ ਬਾਘਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਥੇ ਗਿੱਧ ਤੇ ਉਲੂਕ ਨੇ ਕਈ ਸਾਲ ਵੱਸੇ।
ਅਥੋਲੂਕਸ੍ਯ ਭਵਨਂ ਗृਧ੍ਰਃ ਪਾਪਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਃ। ਮਮੇਦਮਿਤਿ ਕृਤ੍ਵਾऽਸੌ ਕਲਹਂ ਤੇਨ ਚਾਕਰੋਤ੍
ਫਿਰ, ਗਿੱਧ ਨੇ ਮੰਨ ਲਿਆ ਕਿ ਉਲੂਕ ਦਾ ਘਰ ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਨਾਲ ਝਗੜਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਜਾ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਲੋਕਸ੍ਯ ਰਾਮੋ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਃ। ਤਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਾਵਹੈ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਕਸ੍ਯੈਤਦ੍ਭਵਨਂ ਭਵੇਤ੍
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਮ, ਆਓ ਚਲਦੀ ਹੀ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਈਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਪਤਾ ਲੱਗੇ ਇਹ ਘਰ ਕਿਸਦਾ ਹੋਵੇ।
ਗृਧ੍ਰੋਲੂਕੌ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇਤਾਂ ਜਾਤਕੋਪਾਵਮਰ੍षਿਣੌ। ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੌ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਕਲਿਵ੍ਯਾਕੁਲਚੇਤਸੌ
ਗਿੱਧ ਤੇ ਉਲੂਕ, ਦੋਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਜਨਮੇ ਤੇ ਸਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ, ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਝਗੜਾ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਵਿਦ੍ਵੇषੌ ਸ੍ਪृਸ਼ਤਸ਼੍ਚਰਣੌ ਤਥਾ। ਅਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਘਵੇਂਦ੍ਰਂ ਗृਧ੍ਰੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਵੈਰ ਵਿਚ, ਉਹ ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨ ਛੂਹਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗਿੱਧ ਨੇ ਅਜਿਹਾ ਕਹਿਆ।
ਸੁਰਾਣਾਮਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਧਾਨੋ ਮਤੋ ਮਮ। ਬृਹਸ੍ਪਤੇਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਚ੍ਚ ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟੋ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਗਿਆ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਪਰਾਵਰਜ੍ਞੋ ਭੂਤਾਨਾਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇ ਸ਼ਕ੍ਰ ਇਵਾਪਰਃ। ਦੁਰ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ੋ ਯਥਾ ਸੂਰ੍ਯੋ ਹਿਮਵਾਨਿਵ ਗੌਰਵੇ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਤੂੰ ਮਰਦਾਂ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਹੈਂ। ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ, ਤੇ ਭਾਰੀ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਮਾਲਾ।
ਸਾਗਰਸ਼੍ਚਾਸਿ ਗਾਂਭੀਰ੍ਯੇ ਲੋਕਪਾਲੋ ਯਮੋ ਹ੍ਯਸਿ। ਕ੍ਸ਼ਾਂਤ੍ਯਾ ਧਰਣ੍ਯਾ ਤੁਲ੍ਯੋਸਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਤ੍ਵੇ ਹ੍ਯਨਿਲੋਪਮਃ
ਗੰਭੀਰਤਾ ਵਿਚ ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗਾ ਹੈਂ, ਜਗਤ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵਜੋਂ ਤੂੰ ਯਮ ਹੈਂ। ਧੀਰਜ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਵਿਚ ਹਵਾ ਵਰਗਾ।
ਗੁਰੁਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਸਂਪਨ੍ਨੋ ਵਿष੍ਣੁਰੂਪੋਸਿ ਰਾਘਵ। ਅਮਰ੍षੀ ਦੁਰ੍ਜਯੋ ਜੇਤਾ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਧਿਪਾਰਗਃ
ਤੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈਂ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰਾਘਵ। ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਅਨਿਆਇਕ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਅਜੈਯ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਪਯੋਗ ਦਾ ਮਾਹਰ ਹੈਂ।
ਸ਼ृਣੁ ਤ੍ਵਂ ਮਮ ਦੇਵੇਸ਼ ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯਂ ਨਰਪੁਂਗਵ। ਮਮਾਲਯਂ ਪੂਰ੍ਵਕृਤਂ ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯੇਣ ਵੈ ਪ੍ਰਭੋ
ਸੁਣੋ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮੈਂ ਜੋ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਇਹ ਘਰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰਾ ਸੀ, ਮੇਰੀ ਬਾਂਹ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਉਲੂਕੋ ਹਰਤੇ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਸਮੀਪੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਈਦृਸ਼ੋਯਂ ਦੁਰਾਚਾਰਸ੍ਤ੍ਵਦਾਜ੍ਞਾ ਲਂਘਕੋ ਨृਪ
ਉਲੂਕ ਨੇ ਇਹ ਘਰ ਹੜਪ ਲਿਆ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਨੇੜੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਮੰਦੀ ਚਾਲ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣਾਂਤਿਕੇਨ ਦਂਡੇਨ ਰਾਮ ਸ਼ਾਸਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਗृਧ੍ਰੇਣ ਉਲੂਕੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜੋ ਸਜ਼ਾ ਜਾਨ ਲੈ ਲਵੇ, ਰਾਮ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਗਿੱਧ ਦੇ ਐਸਾ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਉਲੂਕ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਕਿਹਾ।
ਸ਼ृਣੁ ਦੇਵ ਮਮ ਜ੍ਞਾਪ੍ਯਮੇਕਚਿਤ੍ਤੋ ਨਰਾਧਿਪ। ਸੋਮਾਚ੍ਛਕ੍ਰਾਚ੍ਚ ਸੂਰ੍ਯਾਚ੍ਚ ਧਨਦਾਚ੍ਚ ਯਮਾਤ੍ਤਥਾ
ਸੁਣੋ, ਹੇ ਦੇਵ, ਮੈਂ ਜੋ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਇੱਕ-ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਸੋਮ, ਇੰਦਰ, ਸੂਰਜ, ਕੁਬੇਰ ਤੇ ਯਮ ਤੋਂ,
ਜਾਯਤੇ ਵੈ ਨृਪੋ ਰਾਮ ਕਿਂਚਿਦ੍ਭਵਤਿ ਮਾਨੁषਃ। ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਮਯੋ ਦੇਵੋ ਨਾਰਾਯਣਪਰਾਯਣਃ
ਰਾਜਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਮ, ਤੇ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਤੂੰ ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈਂ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਭਗਤ।
ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਸੋਮਤਾ ਰਾਜਨ੍ਸਮ੍ਯਕ੍ਕਾਰ੍ਯੇ ਵਿਚਾਰਿਤੇ। ਸਮ੍ਯਗ੍ਰਕ੍ਸ਼ਸਿ ਤਾਪੇਭ੍ਯਸ੍ਤਮੋਘ੍ਨੋ ਹਿ ਯਤੋ ਭਵਾਨ੍
ਸਹੀ ਕੰਮ ਵਿਚ, ਤੈਨੂੰ ਸੋਮ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਤੂੰ ਤਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਹਨੇਰੇ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਦੋषੇ ਦਂਡਾਤ੍ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਯਤਃ ਪਾਪਭਯਾਪਹਃ। ਦਾਤਾ ਪ੍ਰਹਰ੍ਤਾ ਗੋਪ੍ਤਾ ਚ ਤੇਨੇਂਦ੍ਰ ਇਵ ਨੋ ਭਵਾਨ੍
ਜਨਤਾ ਵਿਚ ਗਲਤੀ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ 'ਤੇ, ਤੂੰ ਪਾਪ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਦਾਤਾ, ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਹੈਂ।
ਅਧृष੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਤੇਜਸਾ ਚਾਨਲੋ ਮਤਃ। ਅਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਤਪਸੇ ਪਾਪਾਂਸ੍ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਰਾਮ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਅਪਰਾਧੀ, ਤੂੰ ਤੇਜ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਪ ਕਰਕੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਮ, ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਹੈਂ।
ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵਿਤ੍ਤੇਸ਼ਤੁਲ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਮਥਵਾ ਧਨਦਾਧਿਕਃ। ਚਿਤ੍ਤਾਯਤ੍ਤਾ ਤੁ ਪਤ੍ਨੀਸ਼੍ਰੀਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਤੇ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮ
ਰਾਜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੂੰ ਖੁਦ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈਂ, ਜਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ। ਪਰ ਪਤਨੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨ ਦੇ ਸੁਭਾਵ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਧਨਦਸ੍ਯ ਤੁ ਕੋਸ਼ੇਨ ਧਨਦਸ੍ਤੇਨ ਵੈਭਵਾਨ੍। ਸਮਃ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਭੂਤੇषੁ ਸ੍ਥਾਵਰੇषੁ ਚਰੇषੁ ਚ
ਕੁਬੇਰ ਆਪਣੇ ਖਜਾਨੇ ਨਾਲ ਧਨਵਾਨ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਾਨ-ਸ਼ੌਕਤ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਰੁਕਦੇ, ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਹੈ।