ਤਸ੍ਯ ਰੋषਃ ਸਮਭਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਨਿਵ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਂਸ੍ਤਾਨ੍ਸ਼ਿष੍ਯਾਨ੍ਸਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਭੁੱਖਾ ਸੀ, ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਉੱਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪਸ਼੍ਯਧ੍ਵਂ ਵਿਪਰੀਤਸ੍ਯ ਦਂਡਸ੍ਯਾਦੀਰ੍ਘਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ। ਵਿਪਤ੍ਤਿਂ ਘੋਰਸਂਕਾਸ਼ਾਂ ਦੀਪ੍ਤਾਮਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾਮਿਵ
ਤੁਸੀਂ ਵੇਖੋ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਦੀ ਸੋਚ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਵਿਪਤਾ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤਪਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਰਗੀ ਹੈ।
ਯਨ੍ਨਾਸ਼ਂ ਦੁਰ੍ਗਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਸਾਨੁਗਸ਼੍ਚ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਯਸ੍ਤੁ ਦੀਪ੍ਤਹੁਤਾਸ਼ਸ੍ਯ ਅਰ੍ਚਿਃ ਸਂਸ੍ਪृष੍ਟਵਾਨਿਹ
ਜਿਸ ਨੇ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਬੁਰੇ ਹਾਲਾਂ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ, ਉਹ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਥੇ ਤਪਦੇ ਅੱਗ ਦੀ ਲੌ ਛੂਹ ਲਈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਸ ਕृਤਵਾਨ੍ਪਾਪਮੀਦृਸ਼ਂ ਘੋਰਸਂਮਿਤਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਦੁਰ੍ਮੇਧਾਃ ਪਾਂਸੁਵਰ੍षਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਇੰਨਾ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਵਰਖਾ ਭੋਗੇਗਾ।
ਕੁਰਾਜਾ ਦੇਸ਼ਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸਭृਤ੍ਯਬਲਵਾਹਨਃ। ਪਾਪਕਰ੍ਮਸਮਾਚਾਰੋ ਵਧਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਜੋ ਮਾੜਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਦੇਸ਼, ਨੌਕਰ, ਫੌਜ ਤੇ ਰਥ ਹਨ, ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇਗਾ।
ਸਮਂਤਾਦ੍ਯੋਜਨਸ਼ਤਂ ਵਿषਯਂ ਚਾਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮਤੇਃ। ਧੁਨੋਤੁ ਪਾਂਸੁਵਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ1.37.
ਪਾਪ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਧਰਤੀ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਇਨਸਾਫ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵੱਡੀ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਹਿਲਾ ਦੇਵੇ।
ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਵਾਨਿ ਯਾਨੀਹ ਜਂਗਮਸ੍ਥਾਵਰਾਣਿ ਵੈ। ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪਾਂਸੁਵਰ੍षੇਣ ਕ੍ਸ਼ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ, ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਜਲਦੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਦਂਡਸ੍ਯ ਵਿषਯੋ ਯਾਵਤ੍ਤਾਵਤ੍ਸਵਨਮਾਸ਼੍ਰਮਮ੍। ਪਾਂਸੁਵਰ੍षਮਿਵਾਕਸ੍ਮਾਤ੍ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਿੱਥੇ ਤਕ ਸਜ਼ਾ ਦਾ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਯਜਨ ਸਥਾਨ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤਕ, ਉਥੇ ਅਚਾਨਕ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਵੇਗੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਸਂਤਪ੍ਤਸ੍ਤਮਾਸ਼੍ਰਮਨਿਵਾਸਿਨਮ੍। ਜਨਂ ਜਨਪਦਸ੍ਯਾਂਤੇ ਸ੍ਥੀਯਤਾਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਵਾਸੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਪਿੰਡ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਰਹਿ ਜਾ।'
ਉਕ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇ ਉਸ਼ਨਸਾ ਆਸ਼੍ਰਮਾਵਸਥੋ ਜਨਃ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਤੁ ਵਿषਯਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਚ ਬਾਹ੍ਯਤਃ
ਉਸ਼ਨਸ ਦੇ ਕਹਿਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਏ ਤੇ ਬਾਹਰਲੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਰਹਿਣ ਲੱਗੇ।
ਤਂ ਤਥੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਜਨਮਰਜਾਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਆਸ਼੍ਰਮੇ ਤ੍ਵਂ ਸੁਦੁਰ੍ਮੇਧੇ ਵਸ ਚੇਹ ਸਮਾਹਿਤਾ
ਮੁਨੀ ਜਨ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅਰਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਬਹੁਤ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਹੀ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਰਹਿ।'
ਇਦਂ ਯੋਜਨਪਰ੍ਯਂਤਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਰੁਚਿਰਪ੍ਰਭਮ੍। ਅਰਜੇ ਵਿਰਜਾਸ੍ਤਿष੍ਠ ਕਾਲਮਤ੍ਰ ਸਮਾਸ਼੍ਸ਼ਤਮ੍
ਅਰਜਾ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ, ਜੋ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਤਕ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸੋ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਰਹਿ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਯੋਗਂ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇਰਰਜਾ ਭਾਰ੍ਗਵੀ ਤਦਾ। ਤਥੇਤਿ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਭਾਰ੍ਗਵਂ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਾ
ਭਰਗੁ ਦੀ ਧੀ ਅਰਜਾ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜੋ ਹੁਕਮ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਾਰ੍ਗਵੋ ਵਾਸਂ ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਯਮੁਪਾਕ੍ਰਮਤ੍। ਸਪ੍ਤਾਹੇ ਭਸ੍ਮਸਾਦ੍ਭੂਤਂ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਭਰਗਵ ਨੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਤੇ ਵਾਸ ਲਿਆ; ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਥਾਂ ਰਾਖ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਂਡਸ੍ਯ ਵਿषਯੋ ਵਿਂਧ੍ਯਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਮਾਨੁष। ਸ਼ਪ੍ਤੋ ਹ੍ਯੁਸ਼ਨਸਾ ਰਾਮ ਤਦਾਭੂਦ੍ਧਰ੍षਣੇ ਕृਤੇ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖਾ, ਦੰਡ ਦੇ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਤਕ, ਉਸ਼ਨਸ ਨੇ, ਰਾਮਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਕੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃਪ੍ਰਭृਤਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਦਂਡਕਾਰਣ੍ਯਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਯਨ੍ਮਾਂ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਰਾਘਵ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ, ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ੀ, ਇਸ ਨੂੰ ਦੰਡਕ ਅਰਣਿਆ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਰਾਘਵ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਸਾਰਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਧ੍ਯਾਮੁਪਾਸਿਤੁਂ ਵੀਰ ਸਮਯੋ ਹ੍ਯਤਿਵਰ੍ਤਤੇ। ਏਤੇ ਮਹਰ੍षਯੋ ਰਾਮ ਪੂਰ੍ਣਕੁਂਭਾਃ ਸਮਂਤਤਃ
ਵੀਰ, ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਰਾਮਾ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਪੂਰੇ ਜਲ ਦੇ ਘੜੇ ਲੈ ਕੇ ਖੜੇ ਹਨ।
ਕृਤੋਦਕਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਪੂਜਯਂਤਿ ਦਿਵਾਕਰਮ੍। ਸਰ੍ਵੈਰॄषਿਭਿਰਭ੍ਯਸ੍ਤੈਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਭਿਃ ਕृਤੈਃ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਜਲ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤੇ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਸਤੋਤਰਾਂ ਨਾਲ।
ਰਵਿਰਸ੍ਤਂਗਤੋ ਰਾਮ ਗਤ੍ਵੋਦਕਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼। ॠषੇਰ੍ਵਚਨਮਾਦਾਯ ਰਾਮਃ ਸਂਧ੍ਯਾਮੁਪਾਸਿਤੁਮ੍
ਜਦ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਰਾਮਾ, ਜਲ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਮਾ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਬਚਨ ਮਨ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਉਪਚਕ੍ਰਾਮ ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਸਰੋਰਘੁਨਂਦਨਃ। ਅਥ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਰਮ੍ਯੇ ਪਾਦਪਸ਼ੋਭਿਤੇ
ਫਿਰ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸੰਧਿਆ ਪੂਜਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਸੁਹਣੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਸੋਹਣੇ ਦਰੱਖਤ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ—
ਨਦਪੁਣ੍ਯੇ ਗਿਰਿਵਰੇ ਕੋਕਿਲਾਸ਼ਤਮਂਡਿਤੇ। ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਰਵੋਦ੍ਯਾਨੇ ਨਾਨਾਮृਗਸਮਾਕੁਲੇ
ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਕੌਲੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਬਾਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸਮਾਕੀਰ੍ਣੇ ਨਾਨਾਦ੍ਵਿਜਸਮਾਵृਤੇ। ਗृਧ੍ਰੋਲੂਕੌ ਪ੍ਰਵਸਿਤੌ ਬਹੂਨ੍ਵਰ੍षਗਣਾਨਪਿ
ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਸ਼ੇਰ ਤੇ ਬਾਘਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਥੇ ਗਿੱਧ ਤੇ ਉਲੂਕ ਨੇ ਕਈ ਸਾਲ ਵੱਸੇ।
ਅਥੋਲੂਕਸ੍ਯ ਭਵਨਂ ਗृਧ੍ਰਃ ਪਾਪਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਃ। ਮਮੇਦਮਿਤਿ ਕृਤ੍ਵਾऽਸੌ ਕਲਹਂ ਤੇਨ ਚਾਕਰੋਤ੍
ਫਿਰ, ਗਿੱਧ ਨੇ ਮੰਨ ਲਿਆ ਕਿ ਉਲੂਕ ਦਾ ਘਰ ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਨਾਲ ਝਗੜਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਜਾ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਲੋਕਸ੍ਯ ਰਾਮੋ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਃ। ਤਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਾਵਹੈ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਕਸ੍ਯੈਤਦ੍ਭਵਨਂ ਭਵੇਤ੍
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਮ, ਆਓ ਚਲਦੀ ਹੀ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਈਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਪਤਾ ਲੱਗੇ ਇਹ ਘਰ ਕਿਸਦਾ ਹੋਵੇ।
ਗृਧ੍ਰੋਲੂਕੌ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇਤਾਂ ਜਾਤਕੋਪਾਵਮਰ੍षਿਣੌ। ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੌ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਕਲਿਵ੍ਯਾਕੁਲਚੇਤਸੌ
ਗਿੱਧ ਤੇ ਉਲੂਕ, ਦੋਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਜਨਮੇ ਤੇ ਸਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ, ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਝਗੜਾ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਵਿਦ੍ਵੇषੌ ਸ੍ਪृਸ਼ਤਸ਼੍ਚਰਣੌ ਤਥਾ। ਅਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਘਵੇਂਦ੍ਰਂ ਗृਧ੍ਰੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਵੈਰ ਵਿਚ, ਉਹ ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨ ਛੂਹਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗਿੱਧ ਨੇ ਅਜਿਹਾ ਕਹਿਆ।
ਸੁਰਾਣਾਮਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਧਾਨੋ ਮਤੋ ਮਮ। ਬृਹਸ੍ਪਤੇਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਚ੍ਚ ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟੋ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਗਿਆ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਪਰਾਵਰਜ੍ਞੋ ਭੂਤਾਨਾਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇ ਸ਼ਕ੍ਰ ਇਵਾਪਰਃ। ਦੁਰ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ੋ ਯਥਾ ਸੂਰ੍ਯੋ ਹਿਮਵਾਨਿਵ ਗੌਰਵੇ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਤੂੰ ਮਰਦਾਂ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਹੈਂ। ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ, ਤੇ ਭਾਰੀ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਮਾਲਾ।
ਸਾਗਰਸ਼੍ਚਾਸਿ ਗਾਂਭੀਰ੍ਯੇ ਲੋਕਪਾਲੋ ਯਮੋ ਹ੍ਯਸਿ। ਕ੍ਸ਼ਾਂਤ੍ਯਾ ਧਰਣ੍ਯਾ ਤੁਲ੍ਯੋਸਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਤ੍ਵੇ ਹ੍ਯਨਿਲੋਪਮਃ
ਗੰਭੀਰਤਾ ਵਿਚ ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗਾ ਹੈਂ, ਜਗਤ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵਜੋਂ ਤੂੰ ਯਮ ਹੈਂ। ਧੀਰਜ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਵਿਚ ਹਵਾ ਵਰਗਾ।
ਗੁਰੁਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਸਂਪਨ੍ਨੋ ਵਿष੍ਣੁਰੂਪੋਸਿ ਰਾਘਵ। ਅਮਰ੍षੀ ਦੁਰ੍ਜਯੋ ਜੇਤਾ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਧਿਪਾਰਗਃ
ਤੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈਂ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰਾਘਵ। ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਅਨਿਆਇਕ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਅਜੈਯ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਪਯੋਗ ਦਾ ਮਾਹਰ ਹੈਂ।