ਅਨ੍ਯਥਾ ਵਿਪੁਲਂ ਦੁਃਖਂ ਤਵ ਘੋਰਂ ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਹਿ ਮੇ ਪਿਤਾ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਭਿਨਿਰ੍ਦਹੇਤ੍
ਅਜੇਕਾਂ ਹੋਰ, ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਦੁੱਖ ਆਵੇਗਾ। ਜੇ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋऽਸ਼ੁਭਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਂਡਃ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤਃ ਸ਼ਿਰਸਾਭਿਨਤਃ ਪੁਨਃ
ਇਹ ਮਹਾ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸਜ਼ਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਫਿਰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਕਾਮੋਨ੍ਮਤ੍ਤਸ੍ਯ ਕਾਮਿਨਿ। ਤ੍ਵਯਾ ਰੁਦ੍ਧਾ ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਾ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਯਂਤਿ ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ
ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਰੁਕ ਗਈ ਹੈ, ਸੁਭ ਅਨਨ, ਤੇ ਹੁਣ ਟੁੱਟ ਰਹੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵੈਰਂ ਮੇऽਤ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਵਧੋ ਵਾਪਿ ਮਹਤ੍ਤਰਃ। ਭਕ੍ਤਂ ਭਜਸ੍ਵ ਮਾਂ ਭੀਰੁ ਤ੍ਵਯਿ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਹਿ ਮੇ ਪਰਾ
ਤੈਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਚਾਹੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵੈਰ ਆਵੇ ਜਾਂ ਮੌਤ, ਵੱਡੀ ਹੋਵੇ। ਡਰਪੋਕ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਭਗਤ ਮੰਨ ਲੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਬਲਾਤ੍ਸਂਗृਹ੍ਯ ਬਾਹੁਨਾ। ਅਨ੍ਯੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਹਸ੍ਤੇਨ ਵਿਵਸ੍ਤ੍ਰਾ ਸਾ ਤਥਾ ਕृਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਬਾਂਹ ਫੜ ਲਿਆ। ਦੂਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੰਗਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਂਗਮਂਗੇ ਸਮਾਸ਼੍ਲੇष੍ਯ ਮੁਖੇ ਚੈਵ ਮੁਖਂ ਕृਤਮ੍। ਵਿਸ੍ਫੁਰਂਤੀਂ ਯਥਾਕਾਮਂ ਮੈਥੁਨਾਯੋਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਤੇ ਮੂੰਹ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਮਨਰ੍ਥਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਦਂਡਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍। ਨਗਰਂ ਸ੍ਵਂ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤ ਇਵ ਦ੍ਵਿਪਃ
ਉਹ ਮਹਾ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਸਤ ਹਾਥੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਭਾਰ੍ਗਵੀ ਰੁਦਤੀ ਦੀਨਾ ਆਸ਼੍ਰਮਸ੍ਯਾਵਿਦੂਰਤਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਾਲਯਦੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਪਿਤਰਂ ਦੇਵਸਮ੍ਮਿਤਮ੍
ਭਾਰਗਵੀ, ਰੋ ਰਹੀ ਤੇ ਦੁਖੀ, ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ, ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਦੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਦੇਵਰ੍षਿਰਮਿਤਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਸ੍ਵਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਸ਼ਿष੍ਯਵृਤਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤਃ ਸਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਅਸੀਮ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਦੇਵ-ਰਿਸ਼ੀ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਭੁੱਖਾ ਸੀ।
ਸੋਪਸ਼੍ਯਦਰਜਾਂ ਦੀਨਾਂ ਰਜਸਾ ਸਮਭਿਪ੍ਲੁਤਾਮ੍। ਚਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਘਨਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਾਮਿਵ ਪਰਾਜਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਅਰਜਾ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀ ਚਾਨਣ ਘਣਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ।
ਤਸ੍ਯ ਰੋषਃ ਸਮਭਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਨਿਵ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਂਸ੍ਤਾਨ੍ਸ਼ਿष੍ਯਾਨ੍ਸਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਭੁੱਖਾ ਸੀ, ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਉੱਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪਸ਼੍ਯਧ੍ਵਂ ਵਿਪਰੀਤਸ੍ਯ ਦਂਡਸ੍ਯਾਦੀਰ੍ਘਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ। ਵਿਪਤ੍ਤਿਂ ਘੋਰਸਂਕਾਸ਼ਾਂ ਦੀਪ੍ਤਾਮਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾਮਿਵ
ਤੁਸੀਂ ਵੇਖੋ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਦੀ ਸੋਚ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਵਿਪਤਾ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤਪਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਰਗੀ ਹੈ।
ਯਨ੍ਨਾਸ਼ਂ ਦੁਰ੍ਗਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਸਾਨੁਗਸ਼੍ਚ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਯਸ੍ਤੁ ਦੀਪ੍ਤਹੁਤਾਸ਼ਸ੍ਯ ਅਰ੍ਚਿਃ ਸਂਸ੍ਪृष੍ਟਵਾਨਿਹ
ਜਿਸ ਨੇ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਬੁਰੇ ਹਾਲਾਂ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ, ਉਹ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਥੇ ਤਪਦੇ ਅੱਗ ਦੀ ਲੌ ਛੂਹ ਲਈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਸ ਕृਤਵਾਨ੍ਪਾਪਮੀਦृਸ਼ਂ ਘੋਰਸਂਮਿਤਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਦੁਰ੍ਮੇਧਾਃ ਪਾਂਸੁਵਰ੍षਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਇੰਨਾ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਵਰਖਾ ਭੋਗੇਗਾ।
ਕੁਰਾਜਾ ਦੇਸ਼ਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸਭृਤ੍ਯਬਲਵਾਹਨਃ। ਪਾਪਕਰ੍ਮਸਮਾਚਾਰੋ ਵਧਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਜੋ ਮਾੜਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਦੇਸ਼, ਨੌਕਰ, ਫੌਜ ਤੇ ਰਥ ਹਨ, ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇਗਾ।
ਸਮਂਤਾਦ੍ਯੋਜਨਸ਼ਤਂ ਵਿषਯਂ ਚਾਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮਤੇਃ। ਧੁਨੋਤੁ ਪਾਂਸੁਵਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ1.37.
ਪਾਪ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਧਰਤੀ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਇਨਸਾਫ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵੱਡੀ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਹਿਲਾ ਦੇਵੇ।
ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਵਾਨਿ ਯਾਨੀਹ ਜਂਗਮਸ੍ਥਾਵਰਾਣਿ ਵੈ। ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪਾਂਸੁਵਰ੍षੇਣ ਕ੍ਸ਼ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ, ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਜਲਦੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਦਂਡਸ੍ਯ ਵਿषਯੋ ਯਾਵਤ੍ਤਾਵਤ੍ਸਵਨਮਾਸ਼੍ਰਮਮ੍। ਪਾਂਸੁਵਰ੍षਮਿਵਾਕਸ੍ਮਾਤ੍ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਿੱਥੇ ਤਕ ਸਜ਼ਾ ਦਾ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਯਜਨ ਸਥਾਨ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤਕ, ਉਥੇ ਅਚਾਨਕ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਵੇਗੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਸਂਤਪ੍ਤਸ੍ਤਮਾਸ਼੍ਰਮਨਿਵਾਸਿਨਮ੍। ਜਨਂ ਜਨਪਦਸ੍ਯਾਂਤੇ ਸ੍ਥੀਯਤਾਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਵਾਸੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਪਿੰਡ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਰਹਿ ਜਾ।'
ਉਕ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇ ਉਸ਼ਨਸਾ ਆਸ਼੍ਰਮਾਵਸਥੋ ਜਨਃ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਤੁ ਵਿषਯਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਚ ਬਾਹ੍ਯਤਃ
ਉਸ਼ਨਸ ਦੇ ਕਹਿਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਏ ਤੇ ਬਾਹਰਲੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਰਹਿਣ ਲੱਗੇ।
ਤਂ ਤਥੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਜਨਮਰਜਾਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਆਸ਼੍ਰਮੇ ਤ੍ਵਂ ਸੁਦੁਰ੍ਮੇਧੇ ਵਸ ਚੇਹ ਸਮਾਹਿਤਾ
ਮੁਨੀ ਜਨ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅਰਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਬਹੁਤ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਹੀ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਰਹਿ।'
ਇਦਂ ਯੋਜਨਪਰ੍ਯਂਤਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਰੁਚਿਰਪ੍ਰਭਮ੍। ਅਰਜੇ ਵਿਰਜਾਸ੍ਤਿष੍ਠ ਕਾਲਮਤ੍ਰ ਸਮਾਸ਼੍ਸ਼ਤਮ੍
ਅਰਜਾ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ, ਜੋ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਤਕ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸੋ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਰਹਿ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਯੋਗਂ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇਰਰਜਾ ਭਾਰ੍ਗਵੀ ਤਦਾ। ਤਥੇਤਿ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਭਾਰ੍ਗਵਂ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਾ
ਭਰਗੁ ਦੀ ਧੀ ਅਰਜਾ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜੋ ਹੁਕਮ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਾਰ੍ਗਵੋ ਵਾਸਂ ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਯਮੁਪਾਕ੍ਰਮਤ੍। ਸਪ੍ਤਾਹੇ ਭਸ੍ਮਸਾਦ੍ਭੂਤਂ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਭਰਗਵ ਨੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਤੇ ਵਾਸ ਲਿਆ; ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਥਾਂ ਰਾਖ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਂਡਸ੍ਯ ਵਿषਯੋ ਵਿਂਧ੍ਯਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਮਾਨੁष। ਸ਼ਪ੍ਤੋ ਹ੍ਯੁਸ਼ਨਸਾ ਰਾਮ ਤਦਾਭੂਦ੍ਧਰ੍षਣੇ ਕृਤੇ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖਾ, ਦੰਡ ਦੇ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਤਕ, ਉਸ਼ਨਸ ਨੇ, ਰਾਮਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਕੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃਪ੍ਰਭृਤਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਦਂਡਕਾਰਣ੍ਯਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਯਨ੍ਮਾਂ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਰਾਘਵ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ, ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ੀ, ਇਸ ਨੂੰ ਦੰਡਕ ਅਰਣਿਆ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਰਾਘਵ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਸਾਰਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਧ੍ਯਾਮੁਪਾਸਿਤੁਂ ਵੀਰ ਸਮਯੋ ਹ੍ਯਤਿਵਰ੍ਤਤੇ। ਏਤੇ ਮਹਰ੍षਯੋ ਰਾਮ ਪੂਰ੍ਣਕੁਂਭਾਃ ਸਮਂਤਤਃ
ਵੀਰ, ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਰਾਮਾ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਪੂਰੇ ਜਲ ਦੇ ਘੜੇ ਲੈ ਕੇ ਖੜੇ ਹਨ।
ਕृਤੋਦਕਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਪੂਜਯਂਤਿ ਦਿਵਾਕਰਮ੍। ਸਰ੍ਵੈਰॄषਿਭਿਰਭ੍ਯਸ੍ਤੈਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਭਿਃ ਕृਤੈਃ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਜਲ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤੇ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਸਤੋਤਰਾਂ ਨਾਲ।
ਰਵਿਰਸ੍ਤਂਗਤੋ ਰਾਮ ਗਤ੍ਵੋਦਕਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼। ॠषੇਰ੍ਵਚਨਮਾਦਾਯ ਰਾਮਃ ਸਂਧ੍ਯਾਮੁਪਾਸਿਤੁਮ੍
ਜਦ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਰਾਮਾ, ਜਲ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਮਾ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਬਚਨ ਮਨ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਉਪਚਕ੍ਰਾਮ ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਸਰੋਰਘੁਨਂਦਨਃ। ਅਥ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਰਮ੍ਯੇ ਪਾਦਪਸ਼ੋਭਿਤੇ
ਫਿਰ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸੰਧਿਆ ਪੂਜਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਸੁਹਣੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਸੋਹਣੇ ਦਰੱਖਤ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ—