ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਸੁਵਿਸ਼੍ਰਾਂਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕੁਤਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਕਸ੍ਯ ਚਾਸਿ ਸੁਸ਼ੋਭਨੇ
ਉਸ ਸੁਣੀ ਹੋਈ ਕੁੜੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਦੰਡਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੂੰ ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ? ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀ?'
ਪੀਡਤੋਹਮਨਂਗੇਨ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨੇ। ਤ੍ਵਯਾ ਮੇऽਪਹृਤਂ ਚਿਤ੍ਤਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦੇਵ ਸੁਂਦਰਿ
'ਪਿਆਰ ਦੀ ਪੀੜ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਸੋਹਣੀ; ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਲੁੱਟ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਸੋਹਣੀ।'
ਇਦਂ ਤੇ ਵਦਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਮੁਨੀਨਾਂ ਚਿਤ੍ਤਹਾਰਕਮ੍। ਯਦ੍ਯਹਂ ਨ ਲਭੇ ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਮृਤਂ ਮਾਮਵਧਾਰਯ
'ਤੇਰਾ ਇਹ ਰਮਣੀਕ ਚਿਹਰਾ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵੀ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕਾ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਰਿਆ ਸਮਝ ਲੈ।'
ਤ੍ਵਯਾ ਹृਤਾ ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਾ ਮਾਂ ਜੀਵਯ ਸੁਲੋਚਨੇ। ਦਾਸੋਸ੍ਮਿ ਤੇ ਵਰਾਰੋਹੇ ਭਕ੍ਤਂ ਮਾਂ ਭਜ ਸ਼ੋਭਨੇ
'ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਲੈ ਲਈ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ; ਮੈਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦਾਸ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਭਗਤ ਮੰਨ ਲੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਸੁਹਣੀ।'
ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਤੁ ਬ੍ਰੁਵਾਣਸ੍ਯ ਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤਸ੍ਯ ਕਾਮਿਨਃ। ਭਾਰ੍ਗਵੀ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਵਚਃ ਸਵਿਨਯਂ ਨृਪਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਇੱਥੇ ਤਰੰਗ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭਾਰਗਵੀ ਨੇ ਨਰਪਤਿ ਨੂੰ ਬੜੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਯ ਸੁਤਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਯਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਃ। ਅਰਜਾਂ ਨਾਮ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਮਾਸ਼੍ਰਮਵਾਸਿਨਃ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਜਾਣ ਲਵੋ ਕਿ ਮੈਂ ਭਾਰਗਵ ਸ਼ੁਕਰ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ, ਜਿਸਦੇ ਕਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਅਰਜਾ ਹੈ ਤੇ ਮੈਂ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹਾਂ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰਃ ਪਿਤਾ ਮੇ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਚ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਧਰ੍ਮਤੋ ਭਗਿਨੀ ਚਾਹਂ ਭਵਾਮਿ ਨृਪਨਂਦਨ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਸ਼ੁਕਰ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਹਨ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼ ਹੋ। ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਭੈਣ ਬਣਦੀ ਹਾਂ, ਨਰਪਤਿ ਨੰਦਨ।
ਏਵਂਵਿਧਂ ਵਚੋ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਅਨ੍ਯੇਭ੍ਯੋਪਿ ਸੁਦੁष੍ਟੇਭ੍ਯੋ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਚਾਹਂ ਸਦਾ ਤ੍ਵਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਰਾਜਾ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ, ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੀ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹਾਂ।
ਕ੍ਰੋਧਨੋ ਮੇ ਪਿਤਾ ਰੌਦ੍ਰੋ ਭਸ੍ਮਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸਮਾਨਯੇਤ੍। ਅਥਵਾ ਰਾਜਧਰ੍ਮੇਣਾਸਂਬਂਧਂ ਕੁਰੁषੇ ਬਲਾਤ੍
ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹੈ; ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਰਾਜ-ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੁਸੀਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਅਣਚਾਹੀ ਜੋੜ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋ।
ਪਿਤਰਂ ਯਾਚਯਸ੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ। ਵਰਯਸ੍ਵ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪਿਤਰਂ ਮੇ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛੋ। ਨਰਪਤਿ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਰਨੋ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਵਿਪੁਲਂ ਦੁਃਖਂ ਤਵ ਘੋਰਂ ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਹਿ ਮੇ ਪਿਤਾ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਭਿਨਿਰ੍ਦਹੇਤ੍
ਅਜੇਕਾਂ ਹੋਰ, ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਦੁੱਖ ਆਵੇਗਾ। ਜੇ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋऽਸ਼ੁਭਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਂਡਃ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤਃ ਸ਼ਿਰਸਾਭਿਨਤਃ ਪੁਨਃ
ਇਹ ਮਹਾ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸਜ਼ਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਫਿਰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਕਾਮੋਨ੍ਮਤ੍ਤਸ੍ਯ ਕਾਮਿਨਿ। ਤ੍ਵਯਾ ਰੁਦ੍ਧਾ ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਾ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਯਂਤਿ ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ
ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਰੁਕ ਗਈ ਹੈ, ਸੁਭ ਅਨਨ, ਤੇ ਹੁਣ ਟੁੱਟ ਰਹੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵੈਰਂ ਮੇऽਤ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਵਧੋ ਵਾਪਿ ਮਹਤ੍ਤਰਃ। ਭਕ੍ਤਂ ਭਜਸ੍ਵ ਮਾਂ ਭੀਰੁ ਤ੍ਵਯਿ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਹਿ ਮੇ ਪਰਾ
ਤੈਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਚਾਹੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵੈਰ ਆਵੇ ਜਾਂ ਮੌਤ, ਵੱਡੀ ਹੋਵੇ। ਡਰਪੋਕ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਭਗਤ ਮੰਨ ਲੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਬਲਾਤ੍ਸਂਗृਹ੍ਯ ਬਾਹੁਨਾ। ਅਨ੍ਯੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਹਸ੍ਤੇਨ ਵਿਵਸ੍ਤ੍ਰਾ ਸਾ ਤਥਾ ਕृਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਬਾਂਹ ਫੜ ਲਿਆ। ਦੂਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੰਗਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਂਗਮਂਗੇ ਸਮਾਸ਼੍ਲੇष੍ਯ ਮੁਖੇ ਚੈਵ ਮੁਖਂ ਕृਤਮ੍। ਵਿਸ੍ਫੁਰਂਤੀਂ ਯਥਾਕਾਮਂ ਮੈਥੁਨਾਯੋਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਤੇ ਮੂੰਹ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਮਨਰ੍ਥਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਦਂਡਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍। ਨਗਰਂ ਸ੍ਵਂ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤ ਇਵ ਦ੍ਵਿਪਃ
ਉਹ ਮਹਾ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਸਤ ਹਾਥੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਭਾਰ੍ਗਵੀ ਰੁਦਤੀ ਦੀਨਾ ਆਸ਼੍ਰਮਸ੍ਯਾਵਿਦੂਰਤਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਾਲਯਦੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਪਿਤਰਂ ਦੇਵਸਮ੍ਮਿਤਮ੍
ਭਾਰਗਵੀ, ਰੋ ਰਹੀ ਤੇ ਦੁਖੀ, ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ, ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਦੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਦੇਵਰ੍षਿਰਮਿਤਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਸ੍ਵਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਸ਼ਿष੍ਯਵृਤਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤਃ ਸਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਅਸੀਮ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਦੇਵ-ਰਿਸ਼ੀ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਭੁੱਖਾ ਸੀ।
ਸੋਪਸ਼੍ਯਦਰਜਾਂ ਦੀਨਾਂ ਰਜਸਾ ਸਮਭਿਪ੍ਲੁਤਾਮ੍। ਚਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਘਨਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਾਮਿਵ ਪਰਾਜਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਅਰਜਾ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀ ਚਾਨਣ ਘਣਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ।
ਤਸ੍ਯ ਰੋषਃ ਸਮਭਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਨਿਵ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਂਸ੍ਤਾਨ੍ਸ਼ਿष੍ਯਾਨ੍ਸਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਭੁੱਖਾ ਸੀ, ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਉੱਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪਸ਼੍ਯਧ੍ਵਂ ਵਿਪਰੀਤਸ੍ਯ ਦਂਡਸ੍ਯਾਦੀਰ੍ਘਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ। ਵਿਪਤ੍ਤਿਂ ਘੋਰਸਂਕਾਸ਼ਾਂ ਦੀਪ੍ਤਾਮਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾਮਿਵ
ਤੁਸੀਂ ਵੇਖੋ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਦੀ ਸੋਚ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਵਿਪਤਾ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤਪਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਰਗੀ ਹੈ।
ਯਨ੍ਨਾਸ਼ਂ ਦੁਰ੍ਗਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਸਾਨੁਗਸ਼੍ਚ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਯਸ੍ਤੁ ਦੀਪ੍ਤਹੁਤਾਸ਼ਸ੍ਯ ਅਰ੍ਚਿਃ ਸਂਸ੍ਪृष੍ਟਵਾਨਿਹ
ਜਿਸ ਨੇ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਬੁਰੇ ਹਾਲਾਂ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ, ਉਹ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਥੇ ਤਪਦੇ ਅੱਗ ਦੀ ਲੌ ਛੂਹ ਲਈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਸ ਕृਤਵਾਨ੍ਪਾਪਮੀਦृਸ਼ਂ ਘੋਰਸਂਮਿਤਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਦੁਰ੍ਮੇਧਾਃ ਪਾਂਸੁਵਰ੍षਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਇੰਨਾ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਵਰਖਾ ਭੋਗੇਗਾ।
ਕੁਰਾਜਾ ਦੇਸ਼ਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸਭृਤ੍ਯਬਲਵਾਹਨਃ। ਪਾਪਕਰ੍ਮਸਮਾਚਾਰੋ ਵਧਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਜੋ ਮਾੜਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਦੇਸ਼, ਨੌਕਰ, ਫੌਜ ਤੇ ਰਥ ਹਨ, ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇਗਾ।
ਸਮਂਤਾਦ੍ਯੋਜਨਸ਼ਤਂ ਵਿषਯਂ ਚਾਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮਤੇਃ। ਧੁਨੋਤੁ ਪਾਂਸੁਵਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ1.37.
ਪਾਪ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਧਰਤੀ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਇਨਸਾਫ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵੱਡੀ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਹਿਲਾ ਦੇਵੇ।
ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਵਾਨਿ ਯਾਨੀਹ ਜਂਗਮਸ੍ਥਾਵਰਾਣਿ ਵੈ। ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪਾਂਸੁਵਰ੍षੇਣ ਕ੍ਸ਼ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ, ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਜਲਦੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਦਂਡਸ੍ਯ ਵਿषਯੋ ਯਾਵਤ੍ਤਾਵਤ੍ਸਵਨਮਾਸ਼੍ਰਮਮ੍। ਪਾਂਸੁਵਰ੍षਮਿਵਾਕਸ੍ਮਾਤ੍ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਿੱਥੇ ਤਕ ਸਜ਼ਾ ਦਾ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਯਜਨ ਸਥਾਨ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤਕ, ਉਥੇ ਅਚਾਨਕ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਵੇਗੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਸਂਤਪ੍ਤਸ੍ਤਮਾਸ਼੍ਰਮਨਿਵਾਸਿਨਮ੍। ਜਨਂ ਜਨਪਦਸ੍ਯਾਂਤੇ ਸ੍ਥੀਯਤਾਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਵਾਸੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਪਿੰਡ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਰਹਿ ਜਾ।'
ਉਕ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇ ਉਸ਼ਨਸਾ ਆਸ਼੍ਰਮਾਵਸਥੋ ਜਨਃ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਤੁ ਵਿषਯਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਚ ਬਾਹ੍ਯਤਃ
ਉਸ਼ਨਸ ਦੇ ਕਹਿਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਏ ਤੇ ਬਾਹਰਲੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਰਹਿਣ ਲੱਗੇ।